Når du blir kristen, får du en oppgave for livet; å kjempe mot synden, å bli et bedre menneske, å vokse i tro og visdom. Det er ingen smal sak.

"Synd" er et ord som i vår tid nesten har mistet sin betydning. Ordet er blitt så befengt med urelevante konnotasjoner at det nesten er ubrukelig. Folk som himler med øynene hvis du sier at du kjemper mot synden, setter seg interesserte opp i stolen hvis du sier at du har funnet en fantastisk veg til selvutvikling, autostradaen til personlig vekst. Det høres mer moderne ut, men er i praksis det samme.

Synd er det som står i veien for at jeg får fullt utbytte av livet. Det som hindrer meg i å utnytte mine evner til fulle, hindrer meg fra å fylle min rolle i verden, holder meg tilbake. Synden ligger gjemt i min svakhet og gjør at jeg forsømmer viktige oppgaver, ødelegger for og tar motet fra andre, ikke stiller opp når det gjelder. Kampen mot synden går ut på å oppdage sine egne svakheter, se i øynene de konsekvensene mine handlinger og ord og unnlatelser har fått for andre og ta det innover seg. Det er ingen smal sak. Det er noe av det mest krevende og vanskelige et menneske kan gi seg i kast med. Bare spør alle psykologene og terapeutene som jobber i dette faget.  Mange mennesker stritter imot og går utenom. Det er forståelig, men kortsynt.

Når du blir kristen, er det denne vegen du slår inn på. Du begir deg inn på den smale sti, og kunsten er å holde seg der. Stien starter ved skiltet der det står:  " bekjenn dine synder". Se deg selv i øynene, studer på nært hold din egen svakhet og styrke. Der starter vegen mot selvutvikling og vekst.

På denne smale, minebelagte sti kan det være godt og trygt å ha kyndig reisefølge og godt lys. Som kristen har du det. Reisefølget er ingen annen en den hellige Ånd. "Han" er til å stole på, og han har med seg en sterk lykt, Guds ord. I lyset av Guds ord kommer dine tabber og din ondskap til syne. I lyset av de kravene som der stilles, går din selvgodhet på trynet. Du oppdager hvem du er, og det er ikke nødvendigvis den du trodde du var.

Å bekjenne sine synder er som å starte en hulevandring. Du begir deg inn i ukjent terreng i en stor, mørk hule med skumle og overraskende irrganger, stadig nye fallgruver og snublesteiner. Hvis du tar mot til deg og ikke snur etter fem minutter, kan du komme dypt, dypt inn i fjellet og finne stadig smalere ganger og trangere passasjer. Mørket blir tettere og det blir vanskeligere å puste, her er det gammel og muggen luft. Hvis du tør å gå videre kan du komme inn til din dypeste skam og groveste forbrytelse. Og hvis du kommer dit, i denne avkroken lengst fra folkeskikken og løfter lyset og lar det falle på huleveggen, så vil du se det. Det første lyset faller på, det første du får se, er denne grafittien: JESUS WAS HERE.

Uansett hvor dypt i avgrunnen du har forvillet deg, har Jesus kommet deg i forkjøpet med sin nåde.

Og nå har du havnet opp i det virkelige eventyret! Nå begynner det virkelige livet. Veien tilbake går mot lyset, livet og samfunnet med Gud og medmennesker.

þegar þú tekur kristna trú færðu eilífðarverkefni. Að berjast gegn syndinni í öllum sínum myndum, að verða betri manneskja, að vaxa í vísku og trú. Ekkert smámál.

"Synd" er orð sem ekki er beinlínis í tísku nú til dags. Það hefur fengið á sig svo margar og óljósar merkingar að það er nánast ónothæft í umræðunni. Vinir mínir verða vandræðalegir eða hneykslaðir ef ég segist vera í syndabaráttu, en sperra hins vegar eyrun ef ég segist hafa fundið frábæra leið til sjálfsræktunnar, hraðbraut til aukins þroska og innsæis. Það hljómar nútímalegra og áhugaverðara. Meira svona 2009.
En í raun er ég að tala um sama hlutinn.

Syndin er það sem hindrar mig í að njóta mín í lífinu. Allt sem stendur í vegi fyrir að ég nýti krafta mína og gáfur til fulls, uppfylli hlutverk mitt í tilverunni, allt sem heftar mig. Syndin er falin í veikleikum mínum og göllum og lætur mig forðast mikilvægum verkefnum, lætur mig skemma fyrir og særa aðra og bregðast þegar mest á reynir. Baráttan gegn syndinni gengur út á að uppgötva eigin veikleika, horfast í augu við þær afleiðingar sem gerðir, orð og vanefndir mínir hafa haft fyrir aðra. Það er ekkert smámál. Það er með því erfiðasta og mest krefjandi sem maður getur tekið sér fyrir hendur um ævina. Talaðu bara við alla sálfræðingana og ráðgjafana sem vinna í þessu fagi. Margir streitast á móti í lengstu lög og lifa í afneitun. Það er skiljanlegt, en óhollt.

Þegar þú tekur kristna trú ertu farin að ganga þennan viðsjárverða veg. Feta mjóa stiginn sem vitnað er um í Biblíunni. Stígurinn byrjar við skiltið þar sem stendur: "játaðu syndir þínar". Horfðu í augun við sjálfan þig, skoðaðu veikleika þína og styrk. Það er upphafið að sjálfsrækt og þroska.

Á þessum mjóa og vandrataða stig er gott að hafa góðan leiðsögumann og góða birtu. Kristnir hafa það. Leiðsögumaðurinn er enginn annar en Andinn heilagi. Hann er traustur, og hann hefur með sér lukt sem gefur góða birtu, Orð Guðs. Í ljósi þess sjást mistök þín og illvirki greinilega. Í ljósi þess mælikvarða sem þar er settur máttu endurmeta eigið ágæti. Þú sérð sjálfan þig í réttu ljósi, og ert kannski ekki alveg sá sem þú taldir þig vera.

Að játa syndir sínar er að fara í hellaskoðun. Þú hefur göngu inn í dimman og óþekktan munna með skuggalegum og óvæntum hliðargöngum á báðar hendur. Endalausar sprungur og lausamöl. Sumir snúa við eftir fimm mínútur, en ef þú herðir upp hugann getur þú komist mjög djúpt inn í fjallið og fundið sífellt þrengri op og dimmara skot.  Hér er loftið staðnað og fúlt og erfitt að draga andan. Ef þú heldur áfram getur þú fundið leiðina inn að þinni dýpstu skömm og grófustu illvirki. Og ef þú ratar hingað í þetta skúmaskot einmanaleikans skaltu halda luktina á loft og láta birtuna falla á hellisvegginn. Og þá muntu sjá það. Sjá veggjarkrotið. Ljósið fellur á vegginn og það fyrsta sem þú sérð eru þessi orð:  JESUS WAS HERE.

Sama hversu djúpt þú ert sokkinn, sama hversu langt frá mannabyggðum þú ert kominn var Jesús á undan þér þangað með náð sinni.

Nú ertu við upphafið. Leiðin tilbaka liggur í átt á ljósinu, lífinu og samfélaginu við Guð og menn.

Mark. 10, 17

Money makes the world go around. Or so they say.

Money makes the world go around. Peningar snúa hljólin. Heimurinn snýst um peninga.

Hvaða kjaftæði er það??

Hvaðan kemur sú hugmynd??

Ekki fra Jesús, svo mikið er víst.

Þetta er dæmi um setningu sem menn hafa étið hver upp eftir öðrum svo lengi að menn eru farnir að trúa henni. Þetta er eitthvað sem ”allir vita”. Þetta hefur tekið á sig mynd náttúrulögmáls.

Þeir sem vilja vera heimsmenn setjast aftur í stólinn, kinka kolli, taka út úr sér vindilinn og segja með vískusvip: já, heimurinn snýst um peninga. Það míkið er víst.

Well dah... newsflash eins og krakkarnir segja: heimurinn snýst ekki um peninga.

HEIMURINN snýst ekki um peninga. VIÐ getum hins vegar snúist um peninga.

Eins og skopparakringlur. Ef við pössum okkur ekki. Peningar, dót og eignir geta orðið miðpunktur í okkar lifi og látið okkur snúast.
En það er ekkert náttúrulögmál, það er okkar val. Við ráðum um hvað við snúumst.  Við ráðum hvað við setjum í fókus, hvað við höfum sem æðsta markmið og eyðum mestan tíma og umhugsun í.
Jesús bendir okkur oft á þetta í sínum orðum, að þar sem fjársjoður okkar er, það er hjartað okkar. Það sem við leggjum inn og söfnum, þar verður fjársjóðurinn og þar sem fjársjóðurinn er þar er hjarta okkar.

Þessi saga er þekkt og hefur valið mörgum hugarangri. Ekki að ástæðulausu.

Þegar Jesús var að leggja af stað kom maður hlaupandi, féll á kné fyrir honum og spurði hann: „Góði meistari, hvað á ég að gera til þess að öðlast eilíft líf?“
Jesús sagði við hann: „Hví kallar þú mig góðan? Enginn er góður nema Guð einn. Þú kannt boðorðin: Þú skalt ekki morð fremja, þú skalt ekki drýgja hór, þú skalt ekki stela, þú skalt ekki bera ljúgvitni, þú skalt ekki pretta, heiðra föður þinn og móður.“
Hinn svaraði honum: „Meistari, alls þessa hef ég gætt frá æsku.“
Jesús horfði á hann með ástúð og sagði við hann: „Eins er þér vant. Far þú, sel allt sem þú átt og gef fátækum og munt þú fjársjóð eiga á himni. Kom síðan og fylg mér.“ En hann varð dapur í bragði við þessi orð og fór burt hryggur enda átti hann miklar eignir.
Þá leit Jesús í kring og sagði við lærisveina sína: „Hve torvelt verður þeim sem auðinn hafa að ganga inn í Guðs ríki.“

Farðu og gefðu aleigu þína. En maðurinn grét því hann var mjög ríkur. Honum þótti vænt um peningana sína, hann gat ekki hugsað sér að missa þá. Til að verða mjög ríkur hlýtur líf hans að miklu leyti að hafa snúist um peninga.  Jesús sagði honum að setja eitthvað annað í fókus. Að hætta að setja traust sitt á þá. En það er erfitt að fórna einhverju sem maður elskar og reiðir sig á. Eins og fyrir alkann að gefa upp flöskuna.

Þegar ég var ung táningstelpa var ég ekki frábrugðin öðrum stelpum í því að ég átti mér hetjur. Farðu inn í herbergi ungra stelpna, og reynda líka stráka, og þú munt finna veggi þakta myndum af hetjunum. Boltahetjur og kvikmyndastjörnur í bland við rocksöngvara og sjónvarpsleikara.
Vinkonur mínar söfnuðu bítlamyndum, þetta var  á þeim tíma.

Ég var ekki í bítlunum. Minar hetjur voru íþróttamenn. Ég var reyndar ekki mikið fyrir hetjudýrkun en að lokum féll ég fyrir einum. Hann var hollenskur skautamaður og hét Ard Schenk. Hann var ógeðslega sætur, hár, ljóshærður og bláeygður og bestur í heimi. Ég safnaði myndum og límdi inn og setti upp á vegg. Ég dýrkaði hann. Ég held að það sé rétta orðið. Hetjudýrkun af þriðju gráðu. Ég var komin með hann á heilann.

Svo mikið að að lokum var mér hætt að standa á sama. Mér fannst sjálfri nóg komið. Ég horfði á allar myndirnar sem voru upp um alla veggi og mér fannst það ekki sniðugt. Mér fannst ég þurfa að losa mig við þessa dýrkun. Losa mig undan henni. Ég er ekki að skálda þetta. Mér leið í alvörunni þannig. Én tók allar myndirnar, allar utklippurnar og brenndi þær.

Það var erfitt. Það var beinlínis sársaukafullt. Ég man ennáað mér fannst það sárt. Ég var búin að eyða miklum tíma í að safna þessu saman, raða, nostra við, skoða osfvr. Þetta hafði tekið hluta af lífi mínu og var alls ekkert slæmt í sjálfu sér. Það kom mér á óvart hversu erfitt þetta var og sannfærði mig enn um að þetta var tímabær aðgerð.

Ég hefða sjálfsagt vaxið upp úr þessari hetjudýrkun með árunum hvort eð er, en á þessum tímapunkti var það erfitt. Mér fannst ég vera orðin heltekin af þessu idoli og ákvað að losa mig við það.

Far þú, sel allt sem þú átt og gef fátækum og munt þú fjársjóð eiga á himni. Kom síðan og fylg mér, sagði Jesús.

Jesús er maður sem kann að setja hlutina á oddinn. Á ég að selja allt sem ég á? Á ég að fara að tjalda í Laugardalnum?

Ég kýs að túlka hann ekki þannig. Að taka hann ekki á orðinu. En ég heyri hvað hann segir. Það er erfiðara fyrir ríkan mann að komast inn í himnaríki en fyrir úlfalda að komast gegnum nálarauga.

Ég kýs að túlka hann þannig að ég eigi að vara mig á því hvað ég set í fókus, hvar mín idol eru, hverju ég stefni að leynt og ljóst, hvað það er sem ræður mínum gerðum og hugsunum. Ef við dýrkum eitthvað annað en Drottinn skulum við losa okkur við það, brenna eða gefa. Hvort sem það eru peningar, föt, hetjumyndir eða bílinn.  

Heimurinn snýst ekki um peninga. Það skulum við ekki heldur gera.

Jeg er kristen.
Jeg tror på Bibelen. Jeg tror at det som står der er sant. Jeg tror at det er Guds ord.
Jeg tror at Jesus snakker sant når han sier: Jeg er veien. Jeg er sannheten. Jeg er livet. (Joh. 14.6) Jeg tror at det i virkeligheten forholder seg slik.
Hvis man gjør det, hvis man tar Bibelens ord på alvor, betyr det en radikal forandring i livet. Virkeligheten blir snudd på hodet. Det som før var hvitt, blir svart. Det som var svart, blir hvitt.

"Hvordan kan du, en ellers oppegående person, tro på noe sånt tull", sier vennene mine, og rister på hodet.
Noen blir provosert av at jeg kan være så dum. Andre blir pinlig berørt.
Det kan jeg godt forstå. Det henger jo ikke på greip.
Eller som Bibelen så treffende sier: For ordet om korset er dårskap for dem som går fortapt, men for oss som blir frelst, er det Guds kraft. (1.Kor 1,18).

Jeg er altså en av de troende. Jeg kan ikke annet. Jeg vet av erfaring at det holder stikk. Jeg lette, og jeg fant. Jeg banket på, og det ble lukket opp for meg. Jeg bad, og jeg fikk.
Hva jeg fikk?
Nytt liv.

Mitt liv startet med en bønn den 9. november 1971. Sånn i 11-tiden om kvelden.
Ute, under en klar stjernehimmel med oppadvendt blikk.
Det var en enkel bønn og lød sånn: Kjære Gud. Hvis du finnes der oppe, vis meg det! Amen.

Vær forsiktig med hva du ber om, sier man gjerne. Det kan gå i oppfyllelse.
For meg fikk dette bønnesukket større konsekvenser enn jeg hadde forestilt meg.

Jeg fikk et nytt liv med nye oppgaver. En av dem var jobben med å be.

Bønn er sjelens åndedrag hørte jeg sagt en gang. Bønn er like livsviktig og forfriskende som dype åndedrag. Alle kristne ber. Må be. Og noen har fått bønnen som et eget kall, en egen oppgave.

Jeg tror på bønnens makt. Den enkle bønnen jeg bad hadde makt til å forandre mitt liv for alltid. Bønnen er en naturkraft, kraftigere enn atombomben. Dette er ikke ment i overført betydning. Kraftigere enn bomber er til å ødelegge, er bønnen til å skape og bygge opp. Det er er MAKT i de foldede hender. Og vi kristne er ikke bare oppfordret til, men direkte pålagt å bruke den.

Be - og du skal få. ALT makter jeg i han som gjør meg sterk.

Vi tjener en Gud som er større enn alt. Vent mirakler.
Believe me – I know

„Hvað er sannleikur?“ spurði Pílatus eins og frægt er orðið.

Þetta er nútímaleg spurning.

Hvað er sannleikur?

Í dag – með uppgjör eftir efnahagshrun – þar sem blöðin flytja manni sífellt nýjar fréttir af samfélagsstyttum og –stoðum á brauðfótum og svindl og svínarí bak við slétt og íburðamíkil yfirborð, er spurningin áleitin sem alltaf.
Er þetta allt í plati?
Eru þetta tómar lygar?
Er ekki hægt að treysta neinu?

Hvað er sannleikur?
Er hann yfirleitt til?
Per se?

Það er þreyta og uppgjafartónn í spurningunni. Svona spyr veraldarvanur maður, sá sem þekkir heiminn og hefur séð allt. Sem hefur glatað sakleysi sínu. Það vottar fyrir kaldhæðnistóni.

Hvað er sannleikur?

Þá stígur fram annar maður og segir fullum hálsi: Ég er sannleikurinn! SannleikurINN.

Það er nefnilega það ....

Þá vitum við það og þurfum ekki lengur að eyða tíma í að leita hans.
Er sannleikurinn til? Svar: Ja
Hver er hann? Svar: Jesus
Nú má leggja þreytuna, uppgjöfina og kaldhæðnina til hliðar.

Málið dautt!