Styrkur

 

PÅ NORSK

Þess vegna æfi ég kraftlyftingar

Ég gekk inn á líkamsræktarstöð i fyrsta sinn í janúar 1998. Það var þar sem þá var og hét Aerobic Sport í Faxafeni. Maðurinn minn hafði gefið mér 3 mánaða einkaþjálfun í jólagjöf – að gefnu tilefni. Ég var í algerri niðurníðslu bæði líkamlega og andlega eftir áratuga vanrækslu. Ég var allt of þung og í slæmu formi. Ég var ein af þeim sem var búin að segja í 10 ár: Nú verð ég að fara að gera eitthvað í þessu!! Ég byrjaði að æfa af sömu ástæðu og sjálfsagt flestar aðrar rúmlega fertugar fjögurra barna mæður; til að léttast og líta betur út.

Eftir nokkurra mánaða æfingar uppgötvaði ég, mér til míkillar furðu, að ég hafði bæði gaman af og hæfileika í að lyfta. Svörun líkamans við styrktarþjálfun var óvenjulega góð, og ég hafði verulega gaman af því. Ég lagði á mig hlaup og brennslu af illri nauðsyn, en hlakkaði alltaf til að komast í lóðin. Og ég hafði óbeit á 3x16 endurtekningum með pínulóðum. Ég vildi lyfta þungt, lyfta meira og meira, meir í dag en í gær.

Á stöðinni voru tveir lóðarekkar. Einn með málmlituðum litlum handlóðum fra 1 og upp í 12-15 kíló. Einn með stórum svörtum lóðum frá 12 kíló og uppúr. Fólkið skiptist nokkuð jafnt, stelpurnar í litlu lóðunum, strákarnir í stóru lóðunum. Það leið ekki á löngu áður en ég var farin að gjóa augunum yfir í “strákadeildina”. Það væri nú gaman að prufa að lyfta einhverju af þessu ... Á endanum kom að því, fyrst í bekkpressu með handlóðum, 12 kíló í hvorri hendi! Hrikalega var það nú þungt! Hvað var ég að vilja upp á dekk??

Það voru ekki margar stelpur að fást við þyngri lóð en 12-14 kíló og mér fannst horft á mig þegar ég stundi og roðnaði og blánaði í átökunum. Ég kvartaði einu sinni við þjálfarann og sagði að mér fyndist ég frekar ókvenleg miðað við megabeibin hinumegin í salnum. “Só ..?” svaraði hann og sagðist skyldi koma með bleikar slaufur í næsta tíma til að skreyta lóðunum með, if that will make you feel better.  Ég afþakkaði hlæjandi og hafði ekki frekari áhyggjur af kvenímyndinni upp frá því. Ég æfði með Raul, bandariskum þjálfara. Hann  skildi fljótt að ég kunni ekki að meta neitt dúll og elsku mamma, og rak mig áfram harðri hendi. Mér leiddist að heyra hvað ég væri dugleg og frábær, en þegar hann sagði mér að ég væri aumingi og amma sín gæti lyft þessu með bundið fyrir aftan bak, æstist ég öll upp og vildi frekar líða útaf en að biðjast vægðar.

Eftir árið varð ég að viðurkenna að ég var orðin húkt á lóðunum. Það rann endanlega upp fyrir mér í fyrsta tímanum eftir jólafríið í lok ársins. Ég hitti konu sem var vön að æfa á sama tíma og ég, og við tókum tal saman. Hún spurði mig hvort ég væri komin aftur í sömu þyngd og fyrir jólafríið. Já, sagði ég. Ég hef ekki misst mikið niður og er komin upp í sömu þyngdir og ég var í áður en ég fór í frí. Hún horði spyrjandi á mig, og þá rann upp fyrir mér að hún hafði verið að spyrja um LÍKAMSÞYNGD. Hún vildi vita hvor ég hafði losað mig við jólakílóunum. Ég hafði ekki pælt í því, ég var bara að hugsa um þyngdina á stönginni. Ég vildi bæta á mig eins mörgum kílóum og ég gæti. 

Ég var ekki að æfa styrk sérstaklega á þessum tíma, heldur var ég í alhliða æfingum með mikilli brennslu og 12-15 endurtekningum í lyftunum. Ég prófaði ymislegt, body pump, spinning, pallapuð, german volume training og   hlaupaprógam Grethe Waitz og komst á endanum í besta alhliða form sem ég hef verið í. Ég hætti í einkaþjálfun og æfði áfram sjálf, en fannst það frekar leiðinlegt. Á endanum fékk ég mér annan þjálfara og hef æft með Jónsa síðan, fyrst í Planet Sport  og svo í World Class. Þar erum við enn, eða í Laugum eins og það víst heitir í dag.

Stuttu eftir að ég byrjaði hjá Jónsa ákvað ég að koma út úr skápnum með lyftingunum og æfa eingöngu styrk í tímunum. Þolþjálfun stunda ég á eigin spýtur, t.d. í göngutúrum með hundinum. En styrktarþjálfun vil ég gera í fylgd með fullorðum, bæði til að forðast röngu formi og meiðslum og til að geta lyft max þyngdir áhyggjulaust. Og svo er líka  gaman að hafa einhvern til að tala við um daginn og veginn, ekki síst ef það er myndarlegur strákur... J

Nú byrjaði ég að æfa af krafti. Hin mikla og hraða styrktaraukning fyrstu áranna var liðin. Þá gat ég stundum bætt 5 – 10 kíló á stöngina milli vikna! Nú varð ég að hafa mikið fyrir hverju kílói. Ojbara. Ég var lengi að æfa fyrir 70 kíló í bekknum, ég hélt ég myndi aldrei ná því. En þegar ég svo á endanum náði því, fannst mér það alger lágmarksþyngd og ekkert varið í minna en 75 kíló!  Mér finnst þetta stundum vera galli. Þyngd sem ég hef lyft einu sinni finnst mér ég ætti að fara létt með upp frá því, í hverri einustu tilraun. Næsta þyngd fyrir ofan er það eina sem skiptir máli. Með þessum hætti er ég vissulega alltaf metnaðarfull í æfingum, en aldrei ánægð!

Ég hef bætt mig mikið í tækni undanfarið ár, sérstaklega í bekknum. Ég er ekki viss um að styrktaraukningin sé svo mikil. Nú snýst málið um að ná út úr mér þeim styrk sem ég er komin með. Ég get ennþá bætt mig mikið í tækni og síðast en ekki síst í hausnum. Sjálfsöryggið og þorið þarf að vera til staðar. Ég hef stundum hugsað að það væri hollt fyrir mig að æfa teygjustökk sem liður í lyftingarprógramminu. Til að þjálfa mig í að láta vaða ...

Nú er ég búin að taka þátt í einu móti, Íslandsmót öldunga 2004. Ég var eina konan á mótinu og hafði þess vegna auðveldan sigur J Það var skemmtileg reynsla, og ég var mjög ánægð með sjálfa mig að hafa yfirhöfuð tekið þátt.

Markmið nr. 1 var að vera með, nr. 2 að klára mótið, nr. 3 að ná lágmarki fyrir Íslandsmót. Allt þar fyrir ofan væri eiginlega bónus. Ég lyfti 110 - 70 - 130 = 310. Ég náði s.s. settum markmiðum og var ánægð með það. En eins og venjulega var ég ekki ánægð með lyftunum. Sérstaklega fannst mér réttstaðan léleg. Mér mistekst ekki með 140 kg á æfingu, en klikkaði á mótinu. En svona er lífið, maður gerir bara betur næst. Það var mjög gagnlegt að vera með, m.a. hljóp aukið kapp í æfingarnar. Ég ætla þess vegna að halda áfram að vera með á mótum. Ekki til að öðlast frægð og frama heldur til að halda mig við efnið á æfingum og auðvitað með það fyrir augum að bæta mig. Ég ætla ekki að láta 310 kg standa sem besta árangur! Ojbara.

Ég get sagt, alveg án þess að ljúga, að ég hef hlakkað til hverrar einustu æfingar sem ég hef farið á. Ég hef ALDREI hugsað: ó nei, ég nenni þessu ekki í dag, ég fer bara á morgunn. ALDREI. Ég hlakka alltaf til að fara. Ég fer reyndar stundum með blendnum huga, t.d. ef ég er að fara í þunga hnébeygjuæfingu. Ég hlakka til, en kvíð líka fyrir því sem ég veit er framundan. En aldrei þannig að það hvarfli að mér að hætta við eða fresta. Það hefur aldrei komið fyrir.

Svo er maður alltaf stífur og aumur einhversstaðar. Það er sjálfsagt ekki hollt, en ég verð áhyggjufull ef ég finn hvergi til. Það hlýtur að þýða að ég hafi ekki tekið almennilega á því! En þetta eru bara eymsl í vöðvum og jafnar sig fljótt. Ég hef sloppið mjög vel við alvöru meiðsl og skaða, sennilega vegna þess að ég hef haft góðan mann með mér. Það eina sem ég hef lent í var þrálátur tennisolnbogi sem plagaði mig í hátt á annað ár. Ég þurfti að breyta æfingunum til að losna við hann, og hef t.d. ekki getað tekið biceps-curls eftir það. Ég þarf líka að passa hægri öxlina mjög vel. Ótrúlegt þó, hvað þessi gamli skrokkur getur tekið. Fleiri, fleiri tonn á æfingu, dag eftir dag, viku eftir viku, mánuði eftir mánuði, ár eftir ár ..

Ég ætla að halda áfram að lyfta á meðan ég lifi. Æfingarnar tryggja mína líkamlega og andlega heilsu og er beinagrindin í mínu daglegu lífi. Æfingarnar skapa festu og reglu í mataræði, hvíld, tímaskipulag osfrv. Forgangsröðunin er önnur í dag en fyrir 5 árum.

Ég hef þjálfast í ýmsu sem hefur komið að góðum notum á öðrum sviðum lífsins. Það að geta fókuserað, t.d. Að klára lyftu er mjög afmarkað og einfalt verkefni: þarna er stöngin, hér ert þú, farðu að verkefninu, hugsaðu bara um það, einbeittu þig og kláraðu dæmið, auminginn þinn! Ekki mikla það fyrir þér, einbeittu þig AND JUST DO IT!
Þetta er hollt viðhorf í vinnunni líka. Verkefni sem ég kvið fyrir, mikla fyrir mér, vil helst fresta osfrv. verður miklu viðráðanlegra ef ég beiti sömu aðferðum: þarna er verkefnið, hér ert þú, gakktu í verkið, einbeittu þér að því og KLÁRAÐU DÆMIÐ. Einbeittu þér og gerðu þitt besta. Nú, ef það klikkar – þá klikkar það. Þá hefur þú markmið að vinna að, alltaf að leitast við að bæta sig.

Það er líka hollt fyrir sjálfstraustið að finna að maður tekur framförum. Í lyftingum er árangurinn svo auðmælanlegur. Maður getur heldur ekki platað sjálfan sig svo glatt, annaðhvort tekur maður lyftuna eða ekki, og maður kjaftar sig ekki út úr því. Ég veit um konur sem hafa eytt peningum og tíma á sjálfsstyrkingarnámskeiðum. Ekki nema gott eitt um það að segja, en ég hugsa að þær hefðu grætt jafnmikið á því að hefja markvissa styrktarþjálfun.

Líkamlegur ávinningur er augljós. Maður styrkist, lítur betur út, borðar betur, sefur betur, kemst í betri tengls við líkama sinn, lærir að þekkja hann og virða. Aukinn styrkur gerir öll dagsverk auðveldari, maður verður síður þreyttur og hefur styrk og þekkingu til að beita líkamanum rétt  og forðast þannig vöðvabólgur og slit.

Alvöru átök veita gríðarlega útrás og losar efni í líkamanum sem gefur kröftugt kikk. Ég æfi f.h. og almennileg beygjuæfing endist mér fram undir kvöldmat. Þá fyrst fer að “renna af mér.” Ég held að það hafi verið Jón Páll heitinn sem sagði eitthvað á þá leið að dagur án góðrar réttstöðulyftu væri ónýtur dagur. Þó að ég sé bara óbreyttur  “hobbílyftari” hef ég lyft nóg til að skilja hvað hann var að meina. Góð réttstöðulyfta er nautn.

Ég hélt einu sinni að kraflyftingar væri bara fyrir stráka, og helst bara fyrir heimska stráka sem höfðu vöðva milli eyrnanna og orðaforða á við meðal górillu. Í dag skammast ég mín fyrir þetta menningarsnobbs-viðhorf sem byggði á fordómum og núll þekkingu.
Það sem kom mér mest á óvart þegar ég byrjaði var hvað þetta er míkil andleg íþrótt. Það hafði mér aldrei dottið í hug. Einbeiting, vilji, kjarkur, ákveðni, úthald, trú og jafnvel auðmýkt eru grundvallaratriði ekki síður en vöðvastyrkur. Þetta er sigur andans á holdinu í sinni hreinustu mynd.
Kraftlyftingar eru fyrir hvern sem er, kannski fyrst og fremst fyrir konur sem er “veikara kynið” frá náttúrunnar hendi og þess vegna þurfa sérstaklega á styrktarþjálfun að halda. Og fyrir konur á mínum aldri er þetta alveg kjörið sport. Vöðvarýrnun, beinþynning og blóðfitustig eru vandamál sem ég hef engar áhyggjur af. Með æfingum og auknum vöðvamassa eykst fitubrennslan um allan helming á meðan ég stunda æfingar mínar standandi kyrr – eða jafnvel liggjandi á bakinu. Síðan ég byrjaði að æfa hef ég bætt á mig vöðvamassa sem brennir jafnmargar kalóríur á sólahring og þarf til að skokka í klukkutíma. Góðar fréttir fyrir konu sem hatar að skokka, ég get sparað mig klukkutíma skokk á dag. (Ég skokka samt reglulega, sjálfspíningarhvötin lætur ekki að sér hæða)

Konur sem vilja grenna sig og líta vel út ættu að vera duglegar að lyfta. Ekki endilega eins og kraftlyftingarkonur, en af alvöru. Hætta að dunda sér i 20 endurtekningum með pínulóðum sem ættu helst heima í dótakassanum í leikskólanum og fara að bjóða líkamanum sínum upp á eitthvað bitastæðara. Til hvers að hafa alla þessa heilbrigðu vöðva ef þeir fá aldrei að vinna? Það ætti að halda styrktarþjálfun miklu ákveðnara að konum, og líkamsræktarstöðvar sem að miklu leyti gera út á konur mættu standa sig betur í því. Ef fleiri stelpur færu að taka á því myndi líka fjölga konum í kraftlyftingum, það er ég viss um. Ein af hverjum 100 mundi fá sama opinberun og ég gerði:

þetta er það sem þessi líkami er skapaður til að gera.
Af hverju byrjaði ég ekki á þessu fyrir löngu síðan?

Hin mikla líkamlega nautn og andlega sjálfsstyrking í lyftingunum ættu ekki að vera fyrir strákana eingöngu.
Amen.

Íslandsmeistaramót unglinga og öldunga 2004

Ég hafði hugsað lengi um að vera með á móti. Ég varð að láta verða af því, ég var búin að æfa það lengi að mig langaði til að fá einhverjar þyngdir skráðar á mig. Öldungamótið var framundan og ég uppfyllti aldurstakmarkinu og rúmlega það.

Um leið og ég var búin að ákveða og tilkynna að ég yrði með, leið mér eins og ég hefði pantað mína eigin hengingu eða ætti frátekið sæti í rafmagnsstólnum. Ég er frekar spéhrædd kona, og tilhugsunin um að ég, þessi virðulega frú (eða þannig..) ætti að standa fyrir framan fólki í einhverjum asnalegum stuttubuxum og rembast undir stöng fannst mér ekki góð. Ég sá fyrir mér allt sem gæti hugsanlega komið fyrir. Ég myndi detta á rassinn eða fá stöngina í hausinn eða ekki einu sinni geta klárað mótið, eða kannski med svo hlægilegum þyngdum að ég þyrfti að ganga með hauspoka það sem eftir væri.
Ég ákvað að hætta þessum órum og drífa í að undirbúa mig. Ég ætlaði að gera þetta og ég ætlaði að standa mig.

Ég sá að ég þurfti að fá leiðbeiningar frá lyftingarmönnum um lög og reglur og að ég þurfti að æfa á keppnisgræjur.
Við Jónsi færðum okkur yfir í Gym80. Bóndinn tók vel á móti okkur, horfði á mig lyfta og sagði að þetta væri alveg handónýtt. Reyndar sagði hann  það ekki neitt, en horfði á mig með svo skeptískum augum að ég í mínu viðkvæmu ástandi þóttist heyra hann segja það. Allt í lagi, hugsaði ég, ég skal sko sýna honum að ég geti lyft! Ég er ekki viss um að mér hafi tekist að sannfæra hann, en ég lagði mig svo míkið fram við að reyna það að ég lærði heilmikið á því. Til þess var líka leikurinn gerður.

Eftir því sem d-day nálgaðist var ég hætt að hafa áhyggjur og farin að hlakka til. Ég var spennt að vita hvernig þetta færi allt fram og hvernig ég myndi pluma mig við þessar aðstæður. Mér leið eins og hrein mey sem væri að fara gera eitthvað í allra fyrsta sinn, eitthvað sem strákarnir sögðu væri æðislega gaman og ég ætti endilega að prufa .......

Svo var það þyngdin. Ég hafði skráð mig í 75 kg flokki en var svolítið yfir þegar ég steig á vigtina. Svolítið vel yfir. Shit, skyndimegrun. Aðhald í hádegi og aðhald á kvöldin og skokk og gönguferðir með hundinn kvölds og morgna. Hann hefur aldrei fengið jafnmikla hreyfingu blessaður. Ég var ekki örugg fyrr en á síðasta degi og lofaði sjálfri mér að gera þetta aldrei aftur.

Ég mætti í vigtun. Gerðu svo vel, inn í karlaklefann og úr fötunum! Strákar, halló ... ég er kona .. halló .. sjáiðið bara ... Nei, nei, það virtist fara alveg fram hjá þeim. Ef hugmyndin væri að láta okkur flétta okkur klæðum inni á mitt gólf í karlaklefa Gym80 hefði mátt gefa smá fyrirvara. Þá hefði ég getað mætt í sérpöntuðu undirfötunum mínum og haldið smá show.. You guys i skipulagsnefndinni, þarna er bætingarmöguleiki!

Jónsi, minn klettur og vinur var mættur mér til trausts og halds. Hann var sárlasinn en lét það ekki á sig fá. Og ekki nóg með það, heldur mæta Sæa og Stína líka. Tvær traustar vinkonur sem aldrei hafa á  kraftlyftingarmót komið og sjálfsagt hafa ekki skilið nema hluta af því sem fram fór. En eru stoltar af mér fyrir að taka upp á þessu á gamals aldri. Manni hlynar um hjartarætur. Reyndar voru allir mjög sætir og hjálplegir fram úr hófi, mér leið eins og heima hjá mér.

Ég byrjaði í 100 + 60 + 120 og endaði í 110 + 70 + 130.

Ég man sama og ekkert frá mótinu. Það var eins og ég hafði misst meðvitund þegar ég fór í lyfturnar, skrýtin upplifun. Á æfingum er ég að vanda mig, vanda stöðu, línu, hraða, spennu – hugsa um það sem ég er að gera. Þarna var öll hugsun farin út í veður og vind. Eina sem ég tók eftir voru skipanir dómarans, allt annað var horfið. Skrýtið! Það hefði getað kviknað í húsinu án þess að ég hefði tekið eftir því. Og að ég hefði áhyggjur af hvernig ég tæki mig út í asnalegu stuttbuxunum eða hvort einhver væri að horfa á mig? Ekki til í dæminu.

Ég var ánægð með að hafa klárað mótið og fengið löglegar lyftur í öllum greinum. Dyptin var vandamál í beygjunum og síðasta deddið var glatað. Ég var sennilega orðin þreytt og missti einbeitinguna. En þetta var skemmtileg reynsla og ég fór strax að hugsa um næsta mót. Þá ætla ég sko að bæta mig ..

Nokkrar umræður spunnust vegna ríkisfangs mins. Mér skilst að engin íslandsmet séu skráð í mínum flokki, svo allar lyfturnar hefðu skráðst sem met ef ég hefði verið íslensk. Menn reyndu að gera mig að landráðsmanni og breytast í íslending í hvelli, en það verður sjálfsagt ekki fyrr en í næsta lífi. Ég fékk samt verðlaun, glæsilegan bikar sem kom skemmtilega á óvart.
Ég fór með hann í vinnuna og setti á áberandi stað í hillu. Það er mynd af brjáluðum lyftingarkappa í miðri réttstöðulyftu á bikarnum. Ef nemendur eru með eitthvað múður er nóg að benda á bikarinn og hnykla sig aðeins – þá fellur allt í ljúfa löð. Bara að grínast J     

Byrjenda- og lágmarksmótið 2004.

 Ég fer fyrst í öldungamót og svo í byrjendamót. Er það ekki svolítið öfugsnúið?

 Ég mætti á lágmarksmótið ein í kvennaflokki. Ég hafði engan til aðstoðar og þekkti engan. Ég hafði reyndar haft samband við Jens fyrir mótið og hann sannfærði mig um að það yrði ekkert mál að fá aðstoð ef ég þurfti þess með. Hann er nú líka alltaf svo indæll.

Kraftlyftingasambandið hafði haldið dómaranámskeið og kandidatarnir áttu að dæma mótið, sem prófverkefni sennilega. Meðal þeirra var María Guðsteinsdóttir. Við vorum einu konurnar á staðnum. Það var ekki slæmt að geta vigtað sig með kvendómara og losnað við strákana á meðan. Ekkert þyngdarvandamál í þetta sinn. Ég vigtaði 73,4 og fór síðan og fékk mér hamborgara.

 Þegar ég mætti á staðinn var tekið vel á móti mér, allir brosandi og svolítið forvitnir að vita hver þessi norska kerling væri. Gaman að því. María gaf mér góð ráð og bauð mér að koma á æfingu með sér. Það fannst mér vel boðið og ég ætla að þiggja það alveg hiklaust. Hún er sterkasta konan á landinu nú um stundir og getur örugglega sagt mér allt sem ég þarf að vita.

 Ég gaf upp byrjunarþyngdir 105 + 60 + 130. Ég hafði enga tilfinningu fyrir dagsformið.

Svo var hitað upp. Það er frekar þröngt í horninu og mér leið svona svolítið eins og ég hefði lent inn í fílahjörð eða vísundatroðning þegar stóru strákarnir komu æðandi. Pínu mannalæti í þeim! Sem betur fer voru líka nokkrir í léttari flokkum som voru að hita upp í þyngdum ekki ósvipaðir mér. Þar var m.a. mættur aftur Jón Gunnar som var með á öldungamótinu. Gott að sjá einhver andlit sem ég hafði séð áður.  

Mótið hófst stundvislega klukkan 3 og ég var fyrst af stað. Ég sveif á næsta mann og bað hann um að hjálpa mér að vefja fyrir hnébeygjuna. Það reyndist vera Kári Elíson, margfaldur meistari. Hann brást vel við og tók mig eiginlega algerlega upp á arma sína og leiddi mig gegnum mótið. Hann gaf mér mörg góð ráð og hvatningu og reyndist betri en enginn. Hann fann meira að segja nýjan “p-blett” á mér. Þegar ég var að fara í eina lyftu kallaði hann eftir mér að hann hafði heyrt að norðmenn væru aumingjar og skoraði á mig að afsanna þann leiða orðróm. Er hægt að standast svona áskorun?

 Ég tók 105 í beygju án vandkvæða. Fyrsta tilraun í 115 var of grunn. Ég hafði ætlað að taka 115 – 120 en þorði ekki annað en að biðja um 115 aftur. Ég var aftur grunn, en slapp fyrir horn og fékk lyftuna gilda 2-1. Það er ekki þyngdin sem er málið heldur dyptin. Ég verð að fara alveg niður á hækjur og er ekki búin að fá tilfinningu fyrir þessu. Það verður bara að æfa þetta betur. Svo verður maður sjálfsagt að fá sér brók. Þá þarf væntanlega að æfa dyptina alveg upp á nýtt aftur.

Ég tók 60 og 70 í bekk án vandamála. Svo bað ég um 75 en mistókst. Ég komst næstum upp en það vantaði herslumuninn. Það var algerlega mér að kenna, það var léleg lyfta. Línan var ok, en það vantaði alla spennu í líkamann og ég var einfaldlega ekki nógu einbeitt. Ég verð svo brjáluð þegar mér mistekst. Ef ég hefði haft reiðina í mér í lyftunni er aldrei að vita nema hún hefði farið upp.

Í réttstöðu byrjaði ég í 130, eins og ég endaði síðast. Það var ekkert mál. Ég fékk hrós fyrir stílinn, sem gladdi mig. Ég hugsa að réttstaðan sé mín grein, það hefur sína kosti að vera stutt í annan endann stundum. 140 var heldur ekkert erfitt. Ég lagði ekki í 150, enda orðin þreytt. En 145 fór örugglega upp. Ágæt lyfta alveg hreint.

Ég náði lágmarkinu auðveldlega. Markmiðið var að bæta árangurinn frá öldungamótinu og það tókst. 20 kílóa bæting. Nú eru 3 vikur í Íslandsmót og allir voru að mana mig í að mæta þar. Sjáum til.

Ég var að skoða heimasíðu kraftlyftingasambands Noregs. Ég byrjaði á því að ganga beint í 1. apríl-gildruna þeirra og fagna gífurlega að kraftlyftingar væri orðin ólýmpisk grein. Ég var miður mín þegar ég fattaði að þetta væri gabb. En ég tók gleði mína á ný þegar ég sá glæsilegu kvennasíðuna þeirra. Það er átak í gangi til að fá fleiri konur með í sportið. Gott mál. Ég fann líka æfingarprógram eftir Dietmar Wolf sem mig langar að prófa. Spennandi.

Steve Gym

María bauð mér að kíkja á sig á æfingu. Ég af stað. Einhvernveginn hafði ég bitið í mig að þetta væri á Grettisgötu 30ogeitthvað. Ég þangað. Ekkert nema íbúðarhús. Biddu, þetta getur ekki verið rétt?! Upp með blaðið -  neinei -  Grettisgata 80ogeitthvað. Ég þangað. What?? Hér?? Upp með blaðið aftur. “Bak við” hafði hún skrifað. Ég þangað. Þar stendur María í dyrunum og er búin að æfa en tekur vel á móti mér. Ég inn. This is it?? Eitt lítið herbergi og ljósaperan farin? Hvar er tölvustýrða loftræstikerfið og gufubaðið með vanillubragði?  Hvar er búningsklefinn? Er klósett hérna? Flott aðstaða til að dedda þó .. og alvöru lóð ... og alvöru karlar .. og alvöru kona ... alvöru andi svífur greinilega yfir vötnum. Ekki slæmt.

María gefur sér tíma og segir mér sína sögu, smá part af sögunni að minnsta kosti. Geggjað. Hún segir mér frá græjum, bekkpressubolum, brókum, skóm, skósmiðum og hvernig hún vafði sig með teipi til að komast í brókina. Geggjað. Ég er ein eyru. Hún sannfærir mig um að ég ætti að skrá mig á íslandsmótið. Langskemmtilegasta mótið. Auðvelt fyrir hana að segja, hún hefur gert þetta áður. Well, maybe... Það væri nú gaman að prófa. Ef einhver hefði sagt við mig fyrir stuttu að ég ætti eftir að vera á leið á íslandsmót í kraflyftingum hefði ég kallað á sjúkrabíl. Beint á bráðamóttöku geðdeildar með hann!
María segir mér líka frá sínum fyrirmyndum meðal lyftingarkvenna, kannski ég kíki á þær á netinu. Og svo er heimsmeistaramót 2006 í Noregi. Við þangað! Sem áhorfendur - allavega ég. Hver veit hvað hún tekur upp á?  

Þá hef ég skoðað Steve Gym. Ég hef á tilfinningunni að ég eigi eftir að koma hingað aftur. Þó ekki væri nema til að skoða þennan Steve. Heitir hann Steve?? I wonder ...

Íslandsmeistaramótið 2004  

Auðvitað var þetta rétt hjá Maríu. Þetta var langskemmtilegasta mótið. Það var gaman. Æðislega gaman. Eiginlega full gaman, því ég varð of upptekin af öllu umstanginu og að fylgjast með hinum til að hugsa nógu míkið um mínar eigin lyftur.Ég hafði heldur engin sérstök markmið fyrir mótið, önnur en að vera með og auðvitað helst bæta mig. Ég var ekki að mæta í neinum sérstökum baráttuhug, ekki kannski rétta hugarfarið til stórræðanna. Aðalatriðið að hlusta og læra.  

Það var svolítið yfirþyrmandi; áhorfendur, sjónvarpsvélar og fjölmiðlar, fullt af nýju fólki að heilsa mér, læti og hasar bæði inni í sal og backstage. Gaman að vera þátttakandi. Og gaman að verða vitni að mörgum glæsilegum lyftum, sumum sögulegum lyftum. Reyndar líka mörgum glötuðum lyftum. Og reyndar nokkrum slysalegum lyftum sem hefðu getað farið, eða jafnvel fóru mjög illa. Sorg og gleði í jöfnum skömmtum. Allir að hvetja alla. Afar mannlegt sport – alls ekki ofurmannlegt eins og sumir segja. Mannlegt. Og kvenlegt.  

Mín eigin frammístaða var ekkert til að hrópa húrra fyrir. Ég bætti mig jú, um 2,5 kg - minna mátti það nú ekki vera! Mér tókst að halda meðvitund í lyftunum í þetta sinn – reynslan er farin að segja til sín J Sérstakleg í bekknum, þar var ég með á nótunum allan tíman og tókst að vanda mig eins og ég vildi.

Mér hafði gengið mjög vel í hnébeygjum á æfingum og var eiginlega viss um að ég myndi bæta mig þar. Síðasta lyftan var samt alveg úti á túni, og ég veit eiginlega ekki af hverju. 120 kg er þyngd sem ég virkilega á að eiga vel inni. Kannski var ég bara hreinlega stressuð svona í fyrstu lyftunum á alvöru móti, köld og vitlaus.

Í bekknum gat ég mjakað mig upp í 72,5. Ég verð að fara það í hænuskrefum greinilega. Ég finn samt að tæknin er að batna, staðan á bekknum er betri og mér tókst að vanda mig. Ég var sátt við það.  

 Í réttstöðunni jafnaði ég 145. Ég veit ekki af hverju ég bað ekki um 150.
Bullshit, þú veist það vel auminginn þinn.
You chickened out!
Þú þorðir ekki – af því að þú hélst að það yrði kannski of þungt!
Well dah.............................!
Earth to you, STUPID! Þetta eru kraftlyftingar! Það Á AÐ VERA þungt!
Með svona kerlingarviðhorfi getur þú hætt þessu og farið heim að brjóta servíettur. Það var ekki eins og þú hefðir einhverju að tapa á að reyna....

 AAARRRGGGHHH!!! Af hverju kom engin og lamdi mig í hausinn og sagði Halló STUPID, hvað ertu að pæla? Á ekki að fara að taka á því? Af hverju lamdi ég mig ekki sjálf í hausinn? Með sleggju. Það hefði verið mátulegt á mig fyrir þessa vanvirðu við sportið.
Það er sök sér að geta ekki lyft 150 kg. En að þora ekki að reyna að lyfta 150 kg er náttúrulega fyrir neðan allar hellur. Það er bara til eitt orð yfir það, orð sem ég ætla ekki að hafa eftir hér þar sem börn og gamalmenni gæti slysast til að lesa það.

Nú ætla ég að taka smá pásu á meðan nagsárin í handarbökunum eru að gróa.
Ég er búin að lyfta á 3 mótum á 2 mánuðum og það er orðið gott í bili.
Svo ætla ég að taka til óspilltra málanna. Tími vettlingatakanna er liðinn. Nú er ég búin að sjá hvernig eigi að fara að þessu. Nú ætla ég að byrja að æfa! Og hæna nú!

Ég var að taka mínar fyrstu jómfrúarbeygjur í brók.
Við það tækifæri vöknuðu fjórar áleitnar spurningar.

Spurning númer eitt: HVAÐ ER AÐ ÞESSU KRAFTLYFTINGARFÓLKI??
Hvurslags sjálfspýntingarhvatir liggja hér að baki? Þetta er masokismi sem jaðrar við perraskap! Er ekki nógu vont að pína sig á æfingum og mótum þangað til maður sér stjörnur um hábjartan dag? Er nauðsynlegt að gera það í fötum sem eru sérhönnuð til að kvelja mann enn frekar? Af hverju ekki að fara þá alla leið og festa brodda á skálmana? Eða fóðra beltið með gaddavír? Hefur engum dottið það í hug? Menn ættu að fá kikk út úr þvi!

Jæja, ég varð mér úti um brók og lærði að fara í hana, sem er kúnst útaf fyrir sig. Ég hélt fyrst að það væri ekki hægt, en fór í heimsókn til Maríu sem sýndi mér að allt er hægt ef viljinn er fyrir hendi. Það má eiginlega kalla það kraftaverk, bókstaflega, að komast í svona flík. Impossible is nothing.
Ok, so far so good. Ég er komin með brókina upp í klof, upp fyrir rass og bumbu.

Þá vaknar spurning númer tvö: HVER HANNAÐI ÞESSA BRÓK?
Að óathuguðu máli treysti ég mér til að fullyrða að það hafi EKKI VERIÐ KONA! Viðkomandi hefur pottþétt ekki verið með brjóst.
Ég er aftur á móti með brjóst. Tvö stykki meira að segja. Framan á mér, akkúrat þar sem hlírarnir á þessari brók eiga að koma.
Brjóstin mín eru mjög góð, ég er ánægð með þau. Þau hafa þjónað margvíslegum tilgangi gegnum árin, fjölhæf brjóst myndi ég segja. Allir sem hafa komið nálægt þeim hafa lokið upp einróma lof og prís. Þau hafa verið stolt mitt og prýði og hafa ekki orsakað vandræði – fyrr en nú. Nú eru þau FYRIR.
Þetta er hannað fyrir karlmann eða brjóstalausa konu. Brækur fyrir konur þurfa að vera heilar að framan eins og sundbolur. Ég þarf að skrifa þessum Inzer-gæja.

Hversu ótrúlegt sem það kunni að virðast er þetta ekki í fyrsta sinn sem ég upplifi að heimurinn er hannaður fyrir karlmenn, og að konur þurfa að AÐLAGA sig. Mig grunar að aðrar konur hafa svipaðar sögur að segja.
Og hvað geri ég? Ríf ég mig úr brókinni, hendi henni í gólfið, öskra og æði af stað til að skrá mig í femínistafélagið? Nei, ég dreg andann djúpt og reyni að finna leið til að aðlagast heimi karlmannsins.
Ef einhverjir strákar skyldu lesa þetta og vilja fatta hvað ég er að tala um, skulu þeir binda kodda framan á bringuna og reyna svo að fara í brókina. Eða fara í m j ö g þröngan G-streng. Og láta hann snúa öfugt.

Spurning númer þrjú verður sem sagt: HVAÐ Á ÉG AÐ GERA VIÐ BRJÓSTIN?
Þetta er ekki auðvelt mál. Brjóstamínkun er ekki inni í myndinni, ekki strax. Ég ætla að eiga það inni sem síðasta örþrifaráð. Þá er um þrennt að velja.
Ég get þrýst þau saman á milli hlíranna. Þá verður til eitt risabrjóst, “una-breast”. Þetta hljómar eins og sixtís B-mynd: The Woman with The Giant Tit. Hryllingsmynd. Þetta er ekki góð lausn, og ekki hættulaus. Ef ég skyldi slysast til að líta niður í beygjunni, gæti ég fengið slíkt hláturskast að ég gæti misst stjórn á lyftunni og stofnað sjálfri mér og nærstöddum í hættu. Nei, kemur ekki til greina.

Þá má reyna að ýta þeim til hliðar, út fyrir böndin. Þau eru að vísu teygjanleg og til í flest, en þetta verður of erfitt. Þegar ég er orðin sextug og þyngdarkrafturinn hefur fengið að vinna á þeim í tíu ár í viðbót er hugsanlegt að ég nái þessu, en ekki í dag.

Þá er bara einn kostur eftir, að reyna að fletja þau út og láta böndin liggja yfir þeim. Við það myndast þrjú brjóst. Það hljómar eins og Woody Allen mynd: The Triple-Chested Language-Teacher.
Þetta er leiðin sem verður fyrir valinu. Nú er ég þá loksins komin í þetta helvíti og þá vaknar spurning númer fjögur:

ER MEININGIN AÐ MAÐUR EIGI AÐ ANDA Á MEÐAN MAÐUR ER Í ÞESSU?
Þegar ég er komin í brókina, búin að spenna á mig beltið, komin undir stöngina og ætla að fara draga í mig andann – get ég það ekki! Þindin er stuck.
Ég er lungnasterk kona. Ég hef lært söng, ég hef sungið í kórum áratugum saman. Ég veit flest um að stjórna og beita öndun. Ég hef beitt öndun í kóloratúrverkum eftir Bach. Ég hef beitt öndun í fjórum barnsfæðingum. Ég hef beitt öndun í lyftingum með góðum árangri fram að þessu, en nú næ ég ekki andanum. Djísöss.

Ég tek nokkrar beygjur og sé að þetta er eitthvað sem ég þarf að æfa vel og lengi.
Svo kem ég í búningsklefann og skil ekkert í því af hverju stelpurnar stara svona á mig. Fyrr en ég sé marin sem ég strax er komin með út um allt. Æðar hafa sprungið big time. Framan á lærunum eru mar dauðans. Hvernig á ég að útskýra þetta? “Ég labbaði á hurð? Ég datt niður stiga”??

Jæja, þetta var nú bara fyrsta tilraun, mín fyrsta reynsla í brókarmálum. Þetta er vont en það venst. Þetta hlýtur að venjast.

Síðasta og áleitnasta spurningin sækir þó á mig: Er ég masókisti? Hlýtur ekki að vera eitthvað að manneskju sem er að gera þetta sér til skemmtunnar?

Æfing fyrir stelpurnar.

Hvað á langþreyttur kennari í verkfalli sossum að gera? Ég ákvað að skella mér til Noregs. Reyndar átti ég erindi þangað, erfitt persónulegt erindi. Þetta var engin skemmtiferð. Ég tók með mér fulla tösku af lyftingargræjum til að búa mér til mótvægi við andlegu átökin.

Ég var að vona að ég gæti hitt Heidi og tekið nokkrar æfingar með henni. En þá svarar hún ekki tölvupósti, er komin í nýja vinnu og gemsanum hennar hefur verið stolið. Hvernig næ ég sambandi við hana?

Hún ætlaði að æfa í Askøyhallen. Ég þangað til að athuga málin. Þar er lyftingarherbergið harðlæst með talnalás og risaplakat fyrir utan listar upp allar reglurnar um notkun og öll skilyrði um hver megi og megi ekki æfa þar. Til að fá lyklakort þarf að hitta á nefndar-formanninn sem er við í salnum á föstudögum milli 18.30 – 19.30. Ég meina það! Það er ekki verið að gera þetta aðgengilegt fyrir mann. 

Ég nennti ekki að pæla meir í því og dreif mig í Puls í Strusshamn í staðinn. Þar var lítið skot með lóðum á bak við glervegg. Það var eins og að vera í fiskabúri. Þar var ein lögleg stöng og akkúrat lóð til að fylla upp í þyngdina sem mig vantaði í deddinu. Svolítið sérstakt að vera búin að klára lóðunum á staðnum! Ungur strákur úr afgreiðslunni kom til að horfa á mig stórum augum.

Allt í einu kemur maður til mín og spyr hvort ég heiti Gry. Jú ... Þá er þetta maðurinn hennar Heidi að leggja saman 2+2 þegar hann sér mig. Heimurinn er lítill.  Ég fæ símann hennar og næ sambandi en við náum ekki æfingu saman.

En taktu lyklakortið mitt í Haukelandshallen og drífðu þig þangað á morgunn. Það er alltaf æfing hjá stelpunum á fimmtudögum.

Ha! .......... Hvað? ............... Come again .................. Stelpunum? Alltaf? Æfing? Á fimmtudögum? Alltaf æfing hjá STELPUNUM á fimmtudögum?

Jú, það passar. Stelpurnar sem æfa kraftlyftingar í Haukelandshallen reyna að hittast og taka á því saman á fimmtudögum.

Þetta verð ég að sjá.

Ég fæ lánað kortið hjá Heidi og bílinn hjá pabba. Það er ekki auðvelt að keyra í Bergen. Ætli það sé ekki reynandi á beygja út af í Damsgaardtunnelen og vita hvort ég rambi ekki á Danmarksplass. Jú, það gengur eftir og fljótlega fer ég að kannast við mig.

Guð þarna er hann blessaður á sínum stað, Haukelandshallen. Þar sem maður gerði garðinn frægan fyrir löngu. Margfrægan fyrir margt löngu. Margar helgar fóru í handboltann þarna í denn. Ég fæ algert flashback og gömul vináttubönd og gamla sjensa rifjast upp fyrir mér. Ég kíki inn í höllina. Allir vellirnir eru í notkun. Stelpur í handbolta út um allt, á sama aldri og ég var þegar ég kom hingað síðast. Rosalega hef ég nú átt margar góðar stundir á minni ævi. Þetta voru meiriháttar ferðalög í gamla daga. Fyrst í rútu, svo í ferju, svo ganga gegnum bæinn með æfingatösku og boltapoka og svo strætó. Maður þurfti að koma nestaður fyrir heilan dag. Nú fer ég þetta á korteri yfir brú og gegnum fjöll. 

Jæja, hvar er svo þetta lyftingarherbergi? Kemur ekki brosandi stúlka á móti mér og spyr hvort ég heiti Gry. Þar er komin Linda landsliðskona á besta aldri að taka á móti mér. Við förum inn í lyftingarsalinn. Þvílík dýrð. Salur með bekkjum í röðum. Fleiri fleiri beygjustatíf og lóð í öllum stærðum og regnbogans litum – rétt röðuð og aðgengileg. Frábært.

Og stelpur í meirihluta. Nokkrir strákar bisa við að lyfta útí horni, en halda sér skynsamlega til hlés.

Linda er að æfa sig upp fyrir Evrópumótið í nóvember. Við leggjum undir okkur réttstöðupallinn og lyftum til skiptis. Hún er reyndar 15 kílóum léttari en ég og deddar af upphækkun, en mér er alveg sama. Þetta er gaman. Þú ert mikið sterk í bakinu, þú notar lappirnar sama og ekkert. Nú? Já, prófaðu að setjast meira í upphafi lyftu. Svona? Já, jafnvel enn neðar. Erfitt að kenna gömlum hundi (gamalli tík?) að setjast. Ég verð að pæla í þessu betur.

Við lyftum og kjöftum og Linda hefur auga með nýrri stelpu sem er að æfa hnébeygju. Við ræðum stangastöðu og ég segi frá tilraunum mínum til að færa stöngina neðar á bakinu. Af hverju ertu að því, spyr hún. Nú, mér var ráðlagt að gera það. Hver ráðlagði það, það hlýtur að hafa verið stór og bólstraður karlmaður. Jú, reyndar .. Jæja, þú finnur sjálf hvar þú ert sterkust. Ég er með stöngina mjög ofarlega segir hún, bakið er svo mjótt.

Ég ákveð að taka þungan bekk líka fyrst ég hef svo góða aðstoð. Þegar ég dreg upp bekkpressusloppinn minn reynir hún árangurslaust að halda niðri í sér hláturinn. Á hvaða fornsölu fékkstu þessa? kemur svo upp úr henni. Sjáiðið stelpur, hahaha. Þú segir það, ég ætti kannski að fá mér nýjan slopp?? Engin spurning. Í dag notum við allar Fury. Þú getur saumað ungbarnaföt úr þessu, efnið er svo mjúkt og þægilegt ... Láttu allavega þrengja hann um helming, sjáðu. Þær snúa sloppnum við og spá og spekúlera í hvar eru mestar húðleifar og hvar ég þarf helst að þrengja. Hvað, eru þetta skraddarar líka?

Þetta er skemmtileg reynsla og lærdómsrík. Þú mætir svo á norska meistaramótið næst, ekki satt?

Af brókarsóttinni er það að frétta að hún er heldur í rénun. Á æfingu númer 2 fór ég aðeins rólegar í sakirnar, fór í brókina hlíralausa, setti á mig beltið og beygði 2x2x112,5 óvafin. Þar sem ég á ekki nema 115 best fyrir finnst mér það alveg skítsæmilegt. Ég eygi glætu.

Ég hafði alltaf ætlað að vera með á bikarmótinu. Svo var því flýtt og ég í Noregi.

Ég tók því stefnuna á Reykjanesmótið.

En hvað gerist? Alþingi Íslendinga ákveður að taka mig sérstaklega fyrir og setja lög mér til höfuðs. Ég var svo gersamlega slegin út af laginu að ég gat ekki hugsað um neitt lyftingarmót. Ég hef ekki orðið jafn reið í annan tíma. Ég grenjaði af reiði þegar Halldór Ásgrímsson kom fram í sjónvarpi og sagði (í frjálslegri þýðingu minni): þegiðu kerling og farðu aftur að vinna. Hættu að berjast fyrir bættum kjörum og níðast á saklausum skólabörnum.

Verkfallréttur launafólks er ekkert náttúrulögmál. Það er réttur sem fyrri kynslóðir hafa barist fyrir í alvöru, og sem í mörgum löndum er fjarlægur draumur enn þann dag í dag. Afi minn og hans samtímamenn sultu heilu hungri í baráttunni í denn. Þegar verkföll var ólögleg hryðjuverkastarfsemi, verkalýðsforingjar voru glæpamenn og landráðsmenn og langt frá því að vera “góðar fyrirmyndir” fyrir blessuð börnin. Hættulegir kommúnistar sem vildu hafa eitthvað um það að segja hversu dýrt þeir seldu sig. Sem voru tilbúnir til að fórna mannorði sinu og öryggi til að berjast fyrir hluti sem okkur finnst vera sjálfsögð mannréttindi en sem þá þóttu hin mesta firra.

Einn af þeim mönnum sem ég hef borið mesta virðingu fyrir er Lech Walesa. Ekki vegna þess að hann varð forseti. Ekki vegna þess að hann fékk friðarverðlaun Nobels. Heldur fyrir það að hann klifraði yfir hliðið í skipasmíðastöðina í Gdansk. Su mynd stendur mér alltaf jafnskýr fyrir hugskotssjónum. Hann hafði siðferðisþrek til að standa í fremstu víglínu. 7 barna faðir. Sanntrúaður kaþólikki. Rekinn úr vinnu. Settur í fangelsi. Lögbrjótur, glæpamaður, óvinur ríkisins. Hann barðist fyrir rétt hins venjulega borgara gegn alræðisvald stjórnmálamanna. Barðist með vopni sem ekki drepur, en sem bítur. Samstaðan. Solidarnos.

Og nú sér löggjafin ástæðu til að setja lög sem banna verkfall. Sem slær eina vopnið sem við höfum úr höndunum á okkur. Með valdi. Lög sem eru ætluð að bjarga viðsemjendum okkar úr klípu. “Draga sveitarfélögunum að landi”, eins og Einar Oddur svo skemmtilega komst að orði í sjónvarpsviðtali.

Ég held að ég hafi aldrei orðið reiðari. Nú stend ég í fyrsta skiptið á ævinni í raun í þeim sporum að þurfa að ákveða hvort ég ætla að hlýða landslögum eða eigin sannfæringu.
Ég er löghlýðin kona. Ég trúi á réttarríkið og því að mér ber að virða og fara eftir lögum. Það er ekki í lagi að brjóta lög. En nú segir samviskan mín skýrt að þetta er ekki rétt. Ég á ekki að láta þetta yfir mig ganga, mér ber skylda til að mótmæla. Ekki bara sjálfs míns vegna, heldur vegna þess að stjórnvöld eru að fremja gróft brot á launafólk. Þögn er sama og samþykki.
Til að komast hjá því að samþykkja eitthvað sem er ósiðlegt verð ég að gera eitthvað sem er ólöglegt. Eða til að komast hjá því að brjóta lög verð ég að samþykkja eitthvað sem er ósiðlegt. Ég er í flækt í siðferðilegri sjálfheldu. “Hofstadter-Moebius” flækja delux. Nú skil ég af hverju Hal 9000 fór á taugum.

Eftir andvökunótt ákveð ég að standa með sjálfri mér. Ég get ekki mætt til vinnu undir þessum kringumstæðum. Ég get ekki þóst vera veik og misnotað veikindaréttinn. Ég verð svo bara að taka afleiðingunum og bera höfuðið hátt.  
það fór ótrúleg orka í þessar sálarkvalir. Orkan fór öll í siðferðisþrekið, og ekkert var eftir í líkamlega þrekið. Mér leið eins og ég væri nýstaðin upp úr erfiðum veikindum. Ég gat ekki lyft litlifingur. Hvað þá tekið þátt í neitt Reykjanesmót. Þannig fór það.

Ég skráði mig í réttstöðumótið og mætti bjartsýn og stressuð.

Undirbúningurinn var nú ekki alveg eins og best hefði verið á kosið. Og vikan sem ég ætlaði að toppa og skoða formið fór í vaskinn. Þökk sé forsetisráðherra og hans förunautum. Segið svo að andlega og líkamlega ástandið hangi ekki á sömu spýtunni. Mér leið eins og sprungin blaðra. Sjálfsöryggið var þess vegna ekki upp á marga fiskana. Og þó. Ég ætlaði að ná  í 150 kílóin sem ég klikkaði á að hirða á íslandsmótinu. Síðasta vikan fór í að æfa sig í að lyfta í brókinni. Sama málið og í beygjunum, mér fannst vandinn vera að komast niður. Leiðin upp var minna mál.
Ég mætti í vigtun og slapp fyrir horn. Shit, næsta verkefni verður Í kjólinn fyrir jólin.

Nú er ég farin að kannast við stöðugt fleiri andlit í þessum hópi. Og fleiri farnir að kannast við mig. Nafnið mitt ekki alveg eins míkið að vefjast fyrir menn. Grí, Grey, Gay, Gray, Gurrý, Þúþarnanorska heyrist ekki eins oft. Ólíklegasta fólk er búið að skoða  heimasíðuna líka. Hjúkk. Ég ætti kannski að hugsa mig betur um áður en ég læt meira frá mér fara... Nei annars. Stundum borgar sig ekki að hugsa sig of mikið um. Sérstaklega konur ættu að hugsa minna og lyfta meira. Vera ekki að velta hlutunum fyrir sér frá öllum hugsanlegum hliðum alla tíð.

Mótið var haldið á Eiðistorgi.
Ég var fyrst svolítið hissa á staðsetningunni, en það var nú ekki svo vitlaust þegar til kom. Óþægilega kalt reyndar, og ískalt gólf. En ok. Svolítið sniðugt að hafa hringleikhúsamót á þessu. Betra en að keppendur séu uppi á sviði. Ég hafði mestar áhyggjur af fína flísagólfinu. Skyldi það hafa brotnað?
Þetta var allt minna í sniðum og auðveldara að átta sig á en fullt mót. Áhorfendavænna kannski. Og ekki jafn tímafrekt.
Ég náði líka að fylgjast með hinum keppendunum. Myndarlegir og sterkir strákar, alger krútt á litlu töfflunum sínum.

Ég byrjaði í 140 sem var ekkert mál. Gaman bara.
Reyndi svo við 150 sem var það sem mig langaði til að taka. Það gekk líka mjög vel. Kom eiginlega á óvart. Mér fannst ég eiga þó nokkuð inni og var jafnvel að hugsa um að taka Maríu á orðinu og biðja um 160 í þriðju. En ákvað að 155 væri líklegra.
Ég hélt að ég ætti það til, en komst ekki upp með það. Ekki nálægt því. Samt var ég bara ánægð með mig. Mér tókst það sem ég ætlaði mér.

María, sem bar sig illa fyrir mótið, þóttist vera hálfsloj og illa undirbúin var auðvitað bara að ljúga því. Hún hysjaði upp um sig 187,5 eins og að drekka vatn. Æddi svo í 200 eins og vitlaus kona og munaði minnstu að hún hafði það. Ég hélt á tímabili að hún ætlaði raunverulega að klára, ég get svarið það. Vantar ekki kjarkinn allavega.

Að lokum var úthlutað heilan helling af verðlaunum og bikurum. Meira að segja einn fyrir mig! En í framtíðinni verður að athuga að hafa letrið á öldungabikurum MIKLU STÆRRA. Á mínum aldri er sjónin farin að daprast.

Auðunn sigraði í karlaflokki og bætti sig. Hvernig geta menn haldið áfram að bæta sig eftir þennan tíma í bransanum? Ég var alveg gáttuð. Það er þá von fyrir svona nýgræðlinga eins og mig. Ég er sko ekki búin að segja mitt síðasta.

Íslandsmeistaramót unglinga og öldunga 2005

Selfoss er spes pleis í mínum huga. Það var fyrsta íslenska þéttbýlið sem ég kynntist. Þegar ég var í Skálholti fórum við “í bæinn” á Selfoss. Þar var allt til alls, bæði Landsbankinn og Kaupfélagið. Í heilan vetur fór ég vikulega á Selfoss í orgeltíma hjá Glúmi. Glúmur var góður kennari, smásmugulega nákvæmur, mjög hollt fyrir mig sem er frekar fljótfær týpa. Og svo hafði ég glæsilega dómkirkju í Skálholti útaf fyrir mig til að æfa í, dag og nótt, hvenær sem mér datt í hug. Þvílík lúxus. Kirkjuorgel er svakalegt hljóðfæri. Ef þú ert með margraddað orgel samkúplað og schwellwerkið opið getur þú látið bygginguna nötra með því að hreyfa litliputta. Ég hef aldrei keyrt mótórhjól, en ég ímynda mér að það sé svipað að sitja kirkjuorgel á útopnu eins og að sitja Kawasaki 2000 á þýskum Autobahn. Heavy power.

En nú var ég á leið á Selfoss vegna annarskonar páveriðkunnar. Íslandsmót unglinga og öldunga 2005. Ég ætlaði að halda upp á ársafmælið sem kraftlyftingakona með því að taka þátt annað árið í röð.

Við María vorum samferða og römbuðum á æfingarstöðina sem lét frekar litið yfir sér. Ég byrjaði á slæmum afleik með því að leggja í fatlað stæði, en áttaði mig svo á að farþegi minn væri sérstök áhugakona um réttindamál fatlaðra, svo ég hröklaðist skömmustuleg í almennt stæði. Þetta var fín stöð með stóran tækjasal sem annaðhvort er tiltölulega nýr eða mjög lítið notaður, því lóðin voru órispuð og rétt uppröðuð og aðgengileg.  

Svolítið öðruvísi aðkoma að þessu fyrir mig nú en í fyrra. Þá stefndi ég einfaldlega að því að klára mótið, en nú hafði ég aðeins háleitari markmið um að ná þokkalegum árangri og byrjunartölur voru hærri en lokatölurnar í fyrra. Mér hefur sem sagt farið fram.

Ég mætti töluvert betur undirbúin í þetta skiptið, og með bestu aðstoðarkonu á landinu mér til halds og trausts. María gekk mér algerlega í móðurstað. Hún huggaði mig og hvatti, klæddi mig og háttaði, smurði mig og púðraði og vafði mig reifum. Mér leið eins og ungabarn. Ef hún hefði strokið á mér bakið er ég viss um að ég hefði ropað.

Í beygjunum byrjaði ég í 120 í hinni margumtöluðu nýju brók. Ég var búin að æfa beygjur hjá Maríu og félögum í SteveGym og viðkvæðið var alltaf niður, niður, niður með rassinn. Eftir síðustu toppæfingunni dreymdi mig hnébeygjur alla nóttina og vaknaði alveg útkeyrð. En núna tókst mér þó að klára 120 og 130 tiltölulega glatt. Sennilega hefði ég átt að fara í 135 og klára það, en ákvað að reyna við 140 sem klikkaði alveg. Það er líka allt í lagi, þá hef ég eitthvað til að stefna að. Ég veit að ég get náð því. Fúlt að klikka þó ..

Í bekknum var aðalmálið að komast í lánssloppinn. Þetta var gamli sloppurinn hennar Maríu sem hún hafði látið þrengja og sem Thalithya keppti í á bekkpressumótinu. Þeir sem hafa séð okkur Thalithya hlið við hlið vita að við notum ekki sömu fatastærð. Þetta var pínu strögl að komast í, en það hafðist. Ég byrjaði í 70 sem var létt en snérist upp í afskaplega furðulega lyftu sem lifði einhvernveginn eigin lífi og ég hafði ekki alveg stjórn á. En hún fór sem betur fer rétta leið, þeas uppávið! Önnur lyftan misheppnaðist en ég náði 75 í þriðju tilraun. Sú lyfta var líka eitthvað einkennilega útfærð, ekki alveg eins og ég vildi hafa hana. Sennilega var það sloppurinn sem tók af mér völdin og réði mestu í þessum lyftum – en ég slapp fyrir horn og fékk gilt. Ég hefði orðið ekkert venjulega spæld ef það hefði klikkað. Næsta prósjekt er að fá sér almennilegan bekkpressuslopp.

Í réttstöðunni byrjaði ég í 140 sem var létt. Ég var ekki viss um að ég myndi hafa 150 svo ég bað um 145 í næstu til að ná örugglega 350 í tótal. Það gekk vel, þó að María væri enn og aftur farin að kalla á mig að fara niður, niður, niður með rassinn. Ég meina það! Hver nennir að vera stöðugt að hugsa um rassinn á sér! Þá var bara eftir að klára 150. Ég var þreytt og langaði eiginlega ekki til að lyfta meira, en þegar til kom var þetta ekki svo þungt. Mér fannst það lofa góðu, að geta klárað 150 svona tiltölulega auðveldlega sem 9. lyftu. Ætli það sé ekki kominn tími til að fikra sig ofar með byrjunarþyngð í réttstöðunni.

Þó allt hafi ekki gengið að óskum var ég helsátt við 355 í tótal. Mér finnst það fínt á þessu stigi málsins. Á öldungamótinu í fyrra tók ég 310. Ég er yfir lágmarki á opna norska meistaramótið – ekki ónýtt.

Ekki óvænt sigraði ég með yfirburðum í kvennaflokki og fékk bæði verðlaunapening, bikar og koss. Og þrjár málningafötur fullar af næringarefnum sem ég veit ekki alveg hvað ég á að gera við. Og letrið á þeim er allt of smátt til að kona á mínum aldri geti lesið það. Ætli ég eigi að borða upp úr þessu með skeið?? Ég hlýt allavega að verða alveg hrikalega stór og sterk af þessu – mér sýnist þetta gæti dugað meðalfjölskyldu í Afríku í heilt ár.

Tilfinningin sem sat í mér eftir öldungamótinu í fyrra var að nú ætla ég sko að fara að bæta mig. Og það er tilfinningin sem situr eftir nú líka. Ég ætla ekki að hætta hér. Ég get gert betur. Og hvað er svo framundan? Íslandsmót?
Ég flétti upp norsku öldungametin að gamni. Samanlagt metið í 82,5 kg flokki er 357,5. Ekki er það nú langt undan. Ég ætti kannski að þyngja mig um 201 gramm og taka það ...
Í 75 kg flokki er náttúrulega fyrir ofurkvendið Inger Blikra með 570 kg. Ég sé mig ekki taka það alveg á næstunni!
Í flokki >50 ára, sem verður minn flokkur á næsta ári eru engin skráð met.
Hér er greinilega algerlega óplægður akur sem bíður mín ... 

Ég ætla að byrja á því að skella mér á æfingarhelgi með norsku kraftlyftingarstelpunum í Osló i apríl. Þar mæta nokkrar sem ég hitti í Bergen og flestar landsliðsstelpurnar verða með. Það verða æfingar, tækniaðstoð, aðstoð með búnað, fyrirlestrar og umræður, göngutúrar og leikir, dinner og skemmtilegheit. Ég held að það verði æðislega gaman. Ég hlakka til. Bara það að eiga lögmætt erindi á Toppidrettssenteret finnst mér meiriháttar. Háborg íþróttaiðkunnar í landinu. Þar sem allir ólympíu- og heimsmeistararnir æfa!

Ég kom heim af mótinu tímanlega til að sjá Marit Bjørgen vinna 30 km. Fullkominn endir á góðum degi

Íslandsmeistaramótið var haldið á Grand Hotel Reykjavik.
Ég mætti til leiks í 82,5 kg flokki að þessu sinni til að reyna við tvö norsk öldungamet sem voru innan seilingar. Ég var búin að tala um að taka þau við alla sem heyra vildu, svo nú var eins gott að standa við stóru orðin. það hafði líka kostað töluverða skriffinsku að ganga frá formlegheitum í kringum þetta. Nú átti allt að vera á hreinu, bara eftir að klára þyngdirnar.

Við vorum fjórar konur skráðar, hver í sínum flokki og fengum vigtun og mælingu í kvennaklefanum að þessu sinni. Segið svo að menn geti ekki tekið framförum!

Aðstæður á hótelinu voru svolítið sérstakar, en mikil stemning í salnum og troðið út úr dyrum. Frekar þröngt á þingi þar sem við biðum í röð frammi, þröngt um MIG - hvernig ætli hafi farið um stóru strákana. Ég lenti undir einhverju pálmatréi í hálfgerðum felum.

Fyrsta metið sem ég ætlaði að reyna við var 130 kg í beygjum. Ég byrjaði í 120. Ég hafði ekki tekið hæðina á statífinu nógu vel og það var of hátt stillt. Ég átti í erfiðleikum með að komast út með stöngina, en það hafðist og strákarnir breyttu stillingunni í framhaldinu. Næsta þyngd var tilraun við norskt öldungamet 132,5. það var mjög létt og skemmtilegt. Svo tók ég 137,5 sem var aðeins þyngra en samt vel öruggt. Ég á ennþá meira inni, það er ég viss um. Nú ætla ég að taka fram alvörubrókina sem ég á inni í skáp og beygja í henni næst.
Ég var mjög ánægð með beygjurnar, ekki bara tölurnar heldur að ég skyldi fá allar þrjár gildar. Ég veit alveg ástæðuna fyrir því. Um síðustu helgi var ég að beygja í umsjón Inger Blikra, heimsmethafa öldunga í hnébeygju. Hún hvíslaði lausnarorð í eyra mér sem ég hafði í huga þegar ég beygði – og viti menn – það virkaði. Ég fann mig mjög vel, varð öryggið uppmálað.

Svo var byrjað að hita upp á bekknum. Ég varð svo hugfangin af að fylgjast með upphituninni hjá Jóhönnu Eyvinds að ég gleymdi næstum að hita sjálf. Þar voru greinilega stórir hlutir í uppsiglingu.
Nú var orðið mál að komast í sloppinn. Ég var með nýjan slopp sem ég hafði keypt þröngan þegar ég var -75 kg. Ég vissi að það tæki mér amk korter að komast í hann. Kári hafði lofað að aðstoða mig, en hann var límdur við míkrófóninn uppi í sal. Ég heyrði öskrin í honum alveg niður í kjallara. “Fjögurhundruðþrjátíuogtvöoghálftkílo – fjögurhundruðþrjátíuogtvöoghálftkílo!!” O shit! Þetta hlýtur að vera Auðunn! Tíminn flýgur. Nú voru góð ráð dýr. Ég ákvað að reyna við Dominic Gala. Hann hafði montað sig af því við mig einu sinni að geta troðið hverju sem væri í hvað sem væri. Hann brást hin kurteisasti við og gekk til verksins af einurð og alúð og var fljótur að því. Greinilega vanur maður. Þegar Kári hinn orðheldni kom móður og másandi sat mín hin rólegasta í fullum skrúða og þóttist hafa klædd sig sjálf. Ég náði einni upphitunarlyftu í sloppnum fyrir showtime.
Ég byrjaði í 72,5. Það var svo létt að það tók varla að lyfta því. Ég fór síðan í 77,5 sem líka var létt, en ógilt einhverra hluta vegna. Ég var svolítið spæld yfir því þar sem ég hafði hlakkað til að reyna við 80 kg. Þar sem ég var að hugsa um samanlagða metið fannst mér best að taka sömu þyngd aftur þar sem hún var nokkuð örugg. það tókst í seinna skiptið.

Svo tók við góð pása fyrir deddið. Ég lagði mig með heyrnatólin og mp3spilarann minn. Sonur minn tvítugur hafði tekið upp lögin eftir sínum smekk. Sumt kom mér á óvart, t.d. að hann skyldi hafa tekið upp 9-5 með Dolly Parton! Þessi krakkar hafa mjög fjölbreyttan tónlistarsmekk, eða kannski var hann að gera þetta fyrir mömmu...
Nú fann ég fyrir mjög sérstakri aukaverkan af lyftunum. Allt blóðið var farið út í vöðvana og ekkert eftir í heilanum. Ég gat ekki fyrir mitt litla líf lagt saman tölurnar mínar og fundið út hvað ég þurfti að dedda til að ná tótalmetinu. Ég er með fínt stúdentspróf í stærðfræði, en þetta var too much. Ég þurfti að ná í penna og blað, skrifa upp og taka til láns eins og 1. bekkingur í grunnskóla. Ég fann út að mig vantaði 145 kg. Átti ég að taka það í fyrstu eða annarri tilraun, það var spurningin. Ég ákvað að taka það í annarri og lækka frekar byrjunarþyngdina. 135 + 145 + 150 og samanlagt 365 kg.
það var 10 kg bæting frá öldungamótinu í mars. Mér finnst það bara fínt hjá mér. Tvibæting á tveimur norskum kerlingarmetum, ég er bara ánægð með mig!

Nú var að drífa sig í fötin og koma sér upp í sal til að ná síðustu úrslitalyftunum hjá þeim stóru. Spennan var eðlilega mestur kringum Auðun og Benna, og margir eflaust komnir til að sjá það einvígi. En þar voru margir aðrir góðir menn að gera góða hluti, og ég verð að viðurkenna að kynnirinn fór svolítið í taugarnar á mér þegar hann lét hjá líða að kynna það sem fyrir augum bar og talaði meira um það sem kannski kynni að koma til með að gerast eftir hálftíma eða svo. Mér fannst það ákveðin óvirðing við þá sem voru að leggja sig alla fram á pallinum að vera að tala um hvað hinir sem á eftir kæmu væru miklu stærri og sterkari og merkilegri. Ég veit það ekki, kannski er ég bara svona viðkvæm ...
Auðunn og Benni sviku engan. Benni er auðvitað magnaður þegar hann þrammar sig upp, og ég vona að honum endist aldur til að hirða þetta réttstöðumet. Það er innan seilingar og hann ungur.
Auðunn er ótrúlegur keppnismaður og alltaf gaman að sjá hann lyfta. Hann er bestur.

þegar ég kom heim beið mín tölvubréf fra Tone Glomstein sem átti gömlu metin. Hún var að forvitnast hvort mér hafði tekist ætlunarverkið. Sjálf er hún að æfa fyrir norðurlandabekkpressumót öldunga og er á leiðinni niður í -75 aftur. Þangað ætla ég líka, heimsókninni í 82,5 er lokið. Mér líður ekki vel svona bólstruð. Annars var hún að benda mig á að norska bekkpressumótsmet öldunga í 82,5 er 77,5 - og bekkpressumótið er í júni ...

Er það nokkur spurning? Sport þar sem maður byrjar á að gefa upp aldur og líkamsþyngd bara HLÝTUR að höfða til kvenþjóðarinnar.

Það er yfirlýst stefna hjá norska íþróttasambandinu að fjölga konum í íþróttum, meðal þátttakenda, þjálfara, dómara og stjórnenda. Það líst mér vel á. Í NIF eru 60-og-eitthvað sérsambönd, þar af hafa einungis 4 sambönd konu í forsæti! Eitt þeirra fjögurra sambanda er kraftlyftingasambandið. Í einu sérsambandi (segi og skrifa EINU sambandi) eru konur í meirihluta í stjórn. Það er í kraftlyftingasambandinu. Það finnst mér athyglisverð staðreynd, ekki síst þar sem þetta í huga flestra er mega-macho-massa-karla-sport númer 1. Kannski færðu lyftingarnar þessum konum þann dug og þor sem á skorti til að þær risu upp og tóku völdin..??

Stjórn sambandsins hefur sett sér það markmið að fjölga konum í sportinu um allan helming. Að minnsta kosti 25 konur með á næsta opna meistaramóti. Sem liður í þessu kvennastarfi var haldið nokkurs konar landsmót kraftlyftingakvenna í Noregi í vor og ég fór þangað til að læra og hitta félaga.
Eitt af því sem við eyddum tíma í voru umræður um hvernig mætti auka áhuga kvenna á þessarri íþrótt og fjölga þátttakendum á mótum. Hvernig er hægt að selja konum þessa íþrótt?

Það er ekki erfitt að finna ástæður fyrir stelpur á öllum aldri til að stunda styrktarþjálfun almennt og kraftlyftingar sérstaklega.

Ástæðurnar eru aðallega tvær:
A, ÁVINNINGURINN ER MIKILL
B, ÞETTA ER EKKI MJÖG TÍMAFREKT

HINN MIKLI ÁVINNINGUR er aukinn styrkur og betri heilsa líkamlega og andlega. Þar sem við erum "veikara kynið" frá náttúrunar  hendi segir það sig sjálft að það erum við sem þurfum á styrktarþjálfun að halda. Strákarnir hafa pínu forskot.
Rannsóknir sýna að styrktarþjálfun
- styrkir sina og vöðvafestar, gefur aukin stöðugleika og minnkar líkurnar á meiðslum í daglegum störfum.
- eykur þekkingu og hæfileika til að beita líkamanum rétt og komast hjá slit og meiðsli.
- gefur aukna orku í daglegum störfum
- gefur aukin vöðvamassa og brennslu
- gefur aukið sjálfstraust og þor
- minnkar líkur á beinþynningu og vöðvarýrnun hjá fullorðum konum
- veitir aðgang að öðruvísi og skemmtilegum félagsskap

TÍMINN sem fer í æfingar til að ná árangri er ekki meiri en svo að upptekin nútímakona getur komið þessu fyrir á stundaskránni sinni. Ef maður ætlar að ná árangri í maraþonhlaupi eða kappsundi þarf að leggja fram margra klukkutíma vinnu á dag. Í styrktarþjálfun geta konur æft markvisst þrisvar í viku, tvo tíma í senn, og náð góðum framförum.
Að ná mikinn ávinning með frekar litlum tilkostnaði ætti að höfða til kvenna á kafi í vinnu og heimilisverkum.

Af hverju taka þá stelpurnar svo sjaldan almennilega á því?
Daglega verð ég vitni að því í æfingarsalnum að strákarnir mæta galvaskir til leiks og hlaða allt of mikið á stöngina miðað við getu, og svo koma stelpurnar og hlaða of LÍTIÐ á stöngina miðað við getu. Ef þær snerta þá yfirleitt lóðin. Margar stunda vélaþjálfun alla sína tíð án þess að taka nokkurntímann upp handlóð, hvað þá stöng.
Hvað er það? Hafa þær engan metnað? Hafa þær svo rúman tíma að þær geta eytt honum í æfingum árum saman án þess að taka framförum? Hvernig nenna þær að æfa án þess að reyna almennilega á sig? Hvaða líkamshluta þykjast þær vera að þjálfa? Samviskuna? Getur það verið að þær séu að æfa til að styrkja samviskuna? Ef svo er ættu þær að vara sig á ofþjálfun, það líffæri sem oftast hleypur ofvöxtur í hjá konum er samviskan.

Ég hef heyrt sögusagnir um konur sem eru hræddar(!) við að verða stórar(?), ljótar(??), ósexí(???!) og fá skeggbrodda af því að stunda styrktarþjálfun..
Þegar ég horfði yfir salinn sá ég ekkert nema frekar litlar, jafnvel smávaxnar, konur - misfríðar eins og gengur, sumar glæsilegar - flestar giftar eða í sambúð, svo nógu sexí hafa þær verið til að ná í karlinn sem þær óskuðu sér - og engar tóku upp rakvél í minni viðurvist.

Ég man þegar hlaupaæðið fyrst gekk yfir vesturlönd og menn tóku upp á því í stórum stíl að fara út að skokka á kvöldin. Það voru skiptar skoðanir um hvort þetta væri sæmandi fyrir konur. Án gríns. Menn viðhöfðu þau orð í mín eyru að það væri ekki við hæfi að konur væru úti að hlaupa sveittar og rjóðar á almannafæri. Það var ekki beinlínis fagurfræðilega æskilegt, frekar óaðlaðandi sjón, sérstaklega ef konan væri holdmikil og bústin. Hlaupandi konur með allt hossandi upp og niður var ljót sjón, særði fegurðarskyn hins almenna manns.
Nú, ef konur endilega vildu hlaupa og keppa í hlaupum ættu þær að halda sig við styttri hlaup. Langhlaup væri ekki hollt fyrir hin viðkvæma kvenlíkama, og maraþon var beinlínis hættulegt. Það var bannað. Konur máttu ekki hlaupa maraþon. Þær gætu orðið ófrjóar. Pælið í því.

Ég man fyrsta ólympíumaraton fyrir konur í 1984, það er ekki nema 20 ár síðan. Joan Benoit sigraði, en ég held að jafnmargir muna eftir Gabriela Andersen-Scheiss sem var 5 mínútur að klára síðasta hringinn áður en hún skjögraði yfir marklínua og beint í hendurnar á hjálparsveitina. "Sko, sjáið bara, hvað sögðum við? Konan er nær dauða en lífi." Og menn rifust. Var þetta sönnun þess að maraton væri ekki fyrir konur eða var þetta sönnun þess að konur gæti gert hvað sem væri? Var Gabríela hetja eða fórnarlamb? Tvo tíma eftir hlaupið var hún í fínu formi, mætti í myndatöku og viðtöl, og konur hafa hlaupið maraton síðan. Þökk sé Grethe Waitz og félagar.

Þegar ég var stelpa voru ekki til fótboltalið fyrir konur. Nema hvað! Það var alkunna að stelpur höfðu ekki vit á fótbolta. Það var sport sem var utan við kvenlegan skilning. Það var eitthvað í eðli íþróttarinnar sem konur einfaldlega gæti ekki meðtekið. Það vissu það allir. Stelpur voru hlægilegar með bolta. Fyrsta heimsmeistarakeppni kvenna var haldinn 1991, það er ekki lengra síðan. Sama gilti um aðrar boltaíþróttir.

Ég hugsaði um þetta þegar ég horfði á úrslitaleik Dana og Norðmanna á evrópumótinu í handbolta í fyrra. Almenningur í báðum löndum sátu fyrir framan sjónvörpin og nöguðu neglur upp í olnboga. Það var hörkuleikur, menn og konur hlógu og grétu á víxl. Enginn höfðu orð á því að stelpurnar voru klunnar með boltann, ragar í tæklingum eða barnalegar í leikskipulaginu. Þetta var toppíþrótt á háu plani.

Anette Sagen er norsk skíðastökkvari sem komst í fréttirnar sl. vetur vegna þess að henni var bannað að stökkva í Vikersund skíðaflugspallinum vegna kynferðis. Hvernig má það vera að hún má ekki stökkva, á árinu 2005, eingöngu vegna þess að hún er kona. Hvernig má það vera? Halda þeir að hún verði ófrjó af því?
Ef ég man rétt var kona skipstjóri um borð í geimferjunni síðast. Konur geta s.s. stjórnað geimferjur - en stokkið á skíðum?? Nei, ertu frá þér maður?!

Ég veit ekki hvort það sé rétt hjá mér, en stundum finnst mér sem konur í kraftlyftingum séu staddar í svipuðum sporum nú og hlaupakonurnar voru í fyrir 20 árum síðan. Þetta er eitthvað sem sæmir ekki konum, eitthvað sem konur geta ekki skilið, eitthvað sem getur verið hættulegt.

Við hvað eigum við að vera hræddar?
Að fá vöðva? Að verða sterkar? Að verða of ókvennlegar?
Of ókvennlegar til hvers? Of ókvennlegar fyrir hvern?

Hversu lengi ætla konur að láta stjórnast af fornfálegum og úreltum kvenímyndum?

Mér er spurn.

http://www.physsportsmed.com/issues/1998/05may/ebben.htm
http://www.missworldfitness.com/weights4women.html
http://www.humankinetics.com/products/showexcerpt.cfm?excerpt_id=3757

Einu sinni var lítil stúlka sem hét Öskubuska. Hún hafði nettar og prinsessulegar fætur og notaði skó úr gleri. Ekki hentugt! Gler er óþjált efni og gefur ekki mikið eftir. Ég hef komist að því þegar ég hef reynt að troða glösum inn i uppþvottavélina. Systur Öskubusku fengu líka að sannreyna það þegar þær vildu troða sér í glerskóinn. Ekki að virka. Þær þurftu að skera af sér hæla og tær ...

Öllu fórnað til að láta hann passa. Allt lagt í sölurnar til að troða sér í. Þannig er veruleiki bekkpressarans.

Það er kannski ekki þekkt meðal almennings, en kraftlyftarar eru haldnir dulinni sjálfspíningarhvöt. "No pain - no gain" er guðspjall dagsins á þeim bæ. Þess vegna hafa þeir látið hanna sérstakar keppnisgræjur sem eiga að styðja og styrkja í lyftunum og jafnframt vera eins óþægilegar og frekast er unnt. Helst valda sársauka.
Hér er um að ræða belti sem eru svo rammgerð að kalla þarf út slökkviliðið með klippur ef lásin stendur á sér, sérsmíðaða skó sem ekki er hægt að ganga í, bönd sem á að vefja mjög fast um hné - ef þú getur stöðvað blóðrásina alveg ertu kominn uppá lagið, grófar stangir og magnesíum sem er martröð allra handsnyrtara, stálbrækur - nafnið segir allt sem segja þarf. Og svo auðvitað hinn uppáþrengjandi bekkpressusloppur.

Þú sest ekki niður við eldhúsborðið og saumar þér bekkpressuslopp. Hann stríðir gegn öllum reglum góðs saumaskapar. Ekkert af því sem ég lærði í handavinnutímunum hjá frú Schei Pedersen kemur hér að notum.

Þessi skyrta hefur alveg einstakt snið.
Efnið er framleitt á sama stað og Stonehenge.
Ermarnar eru settar í að framan.
Þegar þú ert komin í, stendur þú með framréttar beinar hendur eins og hver annar svefngengill.
Þeir sem hafa séð myndina The Monster from the Swamp kannast við lúkkið.
Þegar þú leggst á bekkinn standa hendurnar beint upp og þú þarft að leggja vel á stöngina áður en þú komist yfirleitt niður með hana.

Þú kemst ekki í sloppinn hjálparlaust. Ítroðslan er vandaverk sem er best komið í höndum sterkra og vandaðra manna. Tveggja manna helst. Best ef þetta eru menn sem þú þekkir vel, eða langar til að kynnast náið, því þetta er nærgöngul og persónuleg vinna. Close encounter of the third kind.

Ágætt er að byrja á púðrinu. Talkúm á hendur og axlir getur skipt sköpum og minnkað mótstöðuna. Athuga að sáldra ekki púður yfir allt gólfið, hálkublettir gera sig ekki í gymminu.
Byrjað er á að troða sér í ermarnar. Það getur tekið slatta tíma og fólk með innilokunarkennd ætti að fá sér eitthvað róandi eða fara með hugleiðingaþulur á meðan á þessu stendur.

Ef þér tekst að koma sloppnum upp í handarkrika getur þú unnað þér smá hvíld áður en þú leggur í að koma honum yfir höfuðið.
Nú er tímabært að ganga frá gleraugum, eyrnalokkum, fölskum tönnum og öðru lauslegu.
Gott er ef troðarinn geti staðið hærra en fórnarlambið, t.d. í stiga, til að ná betra taki. Farið varlega með nef og eyru, sömuleiðis með hnakka sem geta brotnað og tognað undir þessarri pressu.
Ef þú nærð sloppnum yfir höfuðið getur þú sest niður smástund og kastað mæðinni ásamt ítroðurunum sem nú eru farnir að sjá eftir að hafa ekki plástrað á sér puttana strax í upphafi.

Svo er málið að toga sloppinn niður með líkamanum. Hér skiptir engu máli hversu brjóstagóður maður er, allt fletjist út og leggst í eyði. Þegar bolurinn er komin alla leið niður í mittið gæti óreyndur lyftari freistast til að halda að björninn væri unninn og það versta yfirstaðið. Það er á misskilningi byggt.

Nú hefst nefnilega vinnan við að laga sloppinn til og láta hann sitja rétt.
Upphefjast nú miklar spekúlasjónir hjá troðurunum sem fara að hegða sér eins og saumakonur. Stíga skref tilbaka, leggja hönd á höku, halla undir flatt, virða fyrir sér flíkina. Nei elskan, þetta gengur ekki, hér þarf að laga til, þessi fellingur á ekki að vera, þessi saumur er skakkur, hægra ermið er síðara, þurfum að toga hér, rétta þar, upp með hendur, snúa hálsinn, anda inn, anda út. Spyrna i vegginn til að ná góðu taki. Þrýsta, klípa, strjúka, toga, meiða. Hér gildir það eitt að horfa út í loftið og reyna að öskra ekki. Standast rauninni.

Allt tekur enda um síðir. Menn eru sáttir. Þetta virðist vera í lagi, ég get næstum því hreyft mig.
Svo er mál að lyfta og komast að því hvort það hafi verið þess virði að standa í þessu ...

Allt lagt í sölurnar til að komast í. Öllu fórnað til að láta hann passa. Veruleiki bekkpressarans.

Smá minnispunktur í lokinn: þegar á að svipta af manni flíkina aftur er um að gera að ríghalda í toppinn - til að forðast óhapp a la Janet Jackson.

Þegar ég var búin að setja tvö norsk öldungamet á síðasta íslandsmóti sá ég í hendi mér að ég gæti átt erindi á norska unglinga- og öldungamótinu 2005. Það átti að fara fram í minni heimaborg, svo það lá beint við að setja stefnuna þangað. Nógur tími var framundan, og nú átti aldeilis að stimpla sig inn í norsku bækurnar. Æfingar gengu vel, sérstaklega sá ég bætingar í beygjum. Þess vegna ákvað ég að keppa í sama þyngdarflokki aftur til að reyna að bæta eigin hnébeygjumeti áður en ég stekk upp í eldra öldungaflokk um áramótin. Ég ákvað líka að skrá mig á bikarmót Kraft helgina áður og taka það sem nokkurs konar fínstillingaræfingu, enda langt síðan ég hafði lyft á móti.
Ég talaði Maríu á að koma með mér út, keypti flugmiða, fékk frí í vinnunni, skráði mig á mótin og byrjaði að bursta hnébeygjuskóna, strauja sloppinn og fægja beltissylgjuna. Allt klárt.

Á síðustu æfingunni fyrir bikarmótið ákvað ég að enda á einni léttri réttstöðulyftu, svona nokkurs konar good-luck lyfta, punktinn yfir í-ið. Ég var búin að taka 140 og eiginlega búin að æfa, en ákveð illu heilli að taka eina 135, svona bara að gamni. Þetta er ekki þungt, ég fer rétt í lyftuna, ekkert skökk eða skæld eða með hugann við annað, en þegar lóðin eru komin 3 cm frá gólfi heyrist hvellur og ég stend allt í einu á annari löppinni föl af sársauka.
Ég veit um leið að þarna fór bikarmótið og sennilega líka norska mótið.
Ég haltra heim og sest ofan í klakafötu og sturta í mig bólgueyðandi og verkjalyf. Sjúkraþjálfarinn horfir íbygginn á mig og skoðar mig hátt og lágt. Hann fellir þann úrskurð að hér hefur spjaldhryggurinn hrokkið úr stað og vöðvar fests í krampa og jafnvel tognað. Það hljómar nú ekki svo illa. Hann tekur til við að hnoða og hamast á mér og segir mér að taka léttar æfingar með. En engar beygjur eða dedd thank-you-very-much!

Ég hugsa lengi og djúpt um hvað ég eigi að gera. Bikarmótið er úti, það er alveg á hreinu. Þar geri ég lítið annað en að mæta og þvælast fyrir Maríu sem keppir í 75 og rústar öllum íslandsmetunum á einu bretti.

Norska mótið hangir á bláþræði, en ég ákveð að fara út og hita upp á sjá svo til hvernig gengur. Ég finn alveg dagamun til batnaðar svo ég er orðin þokkalega bjartsýn um að geta allavega klárað mótið, hvað svo sem hugsanlegum bætingum líður.

Við förum út á fimmtudegi. Mótið hefst á föstudegi á gömlu körlunum. Ég og hinar konurnar eigum að lyfta á laugardegi ásamt ungu strákunum.
Ég vakna snemma á föstudeginum, ætla að útrétta aðeins fyrir hádegi og fara síðan á mótsstað að skoða aðstæður og horfa á öldungana.
Best á fara fram og bursta í sér tennurnar. Ég rölti fram á bað, stíg fæti inn á gólfið og ÞÁ GERIST ÞAÐ! Mín rennur á baðherbergisgólfinu, beint út í splitt, vöðvinn fer allur í hönk og ég ligg í fósturstellingu emjandi á gólfinu. ÉG TRÚI ÞESSU EKKI, ÞETTA GETUR EKKI VERIÐ AÐ GERAST! BACK TO SQUARE ONE AND THEN SOME! Ég hef ekki verið svona kvalin síðan ég lenti í að fæða hér um árið.
María kemur hlaupandi fram og horfir á mig með opinn munninn: hvað gengur á? Ég kem ekki upp orði en skríð inn í herbergi og velti fyrir mér hvort ég eigi að byrja að gráta en ákveð að sleppa því.
Ég veit ekki hvað er verst, kvalirnar, að hafa sennilega endanlega misst af tækifærinu til að gera eitthvað marktækt á stönginni, eða hitt: að hafa meitt mig með því að renna á baðherbergisgólfi eins og áttræð kerling. Það er of asnalegt til að mega fréttast.
Ég byrja á því að taka hátíðlegt loforð af Maríu um að segja aldrei frá því hvernig þessu slysi bar að höndum, við verðum að finna einhverja aðeins hetjulegra opinbera skýringu.


Hvað á ég svo að gera? Öll skynsemi segir mér að henda inn handklæðinu og vera ekki að rembast við að afneita staðreyndum, og ég er með svarta beltið í skynsamlegri hegðun.
- Ég veit hvað strákarnir myndu gera, segir María.
- Nú?
- Þeir myndu bíta á jaxlinn.
- Is that so?? Eru það valkostirnir í stöðunni, að haga sér skynsamlega - eða eins og strákur?
Ég ákveð að halda mínu striki, mæta í upphitun og sjá hversu langt það nær. Ég ætla ekki að gefast upp fyrr en í fulla hnefana.

Morguninn fer í að útrétta og reyna að finna æfingarstað fyrir Maríu sem vantar að taka eina deddæfingu. Linda Høyland bendir á stúdentagymmið á Vektertorget. Við litum við í Puls að gamni, en þar eru ekki til nógu mörg lóð til að fylla á stöngina fyrir hana. Þar hittum við rúmlega sjötugan hressan og tannlausan karl sem reynist hafa verið landsliðsmaður í lyftingum, og meira að segja orðið heimsmeistari öldunga. Hann segist hafa komið til Íslands nokkrum sinnum, m.a. sem fararstjóri með kraftlyftingaliði fatlaðra. Við tölum saman lengi, lyftingarmenn leynast víða.
Svo förum við í Haukelandshallen og fylgjumst með keppni í öldungaflokki karla. Þeir voru margir hverjir sprækir og myndarlegir. Hápunkturinn var þegar Rolf Halvorsen setti heimsmet forn-ölduna í bekkpressu með 163 kg í -82kg í beinni sjónvarpsútsendingu. Það var kúl. Framkvæmd mótsins var öll til fyrirmyndar, og í hléinu gátum við skoðað söluvarning og fengið heitan mat og kökur. Ég fjárfesti í nýja skó og María í réttstöðubrók.
Mér leið ekki vel, gat hvorki setið né gengið og fór heim snemma. Eftir hrikalegt djúpnudd fór ég að sofa og ákvað að vera bjartsýn.

Mótsdagurinn rann upp með grenjandi rigningu. Vigtun og skoðun var strax klukkan 9. Þar voru stelpurnar mættar, m.a. Hildeborg Hugdal sem var stór og geislandi kát og brosandi. Tone Glomstein var hætt við þátttöku en Lise Engsnes mætt til leiks. Hún er með mjög svipað tótal og ég og gaman gæti orðið að keppa við hana.
Ég byrjaði snemma að hita upp, mjög rólega, enda var ég orðin spennt að sjá hvað druslan gæti dregið. Ég var með verki, en ekkert óþolandi. En strax í 80 kg var ég farin að lyfta á annarri löppinni, hægri löppin virtist vera á mörkunum að detta út, það var eins og það væri enginn kraftur í henni. Ég ákvað að prófa í brók og vafningum, og þá lagaðist það aðeins. Ég lækkaði opnunarþyngd niður í 120 og ákvað að láta slag standa.

Svo skal nú bara farið fljótt yfir sögu, svekkelsið var algert. Ég fékk þrjár ógildar lyftur. Allt búið. Ég gæti gargað.
Það var ekkert vit í að halda áfram. Engar bætingar fyrirsjáanlegar í bekknum, og ég efaðist um að ég gæti beygt mig niður að stönginni í réttstöðunni. Ég þoli ekki að játa mig sigraða. ÉG HATA ÞAÐ!!!!! Allt í lagi að tapa fyrir sterkara konu eins lengi og maður hefur gert sitt besta, en að detta út án þess að hafa gert neitt af viti er glatað!
En kannski hefur maður gott af því að falla á feisið stundum. Ég er sko ekki búin að segja mitt síðasta orð, það mikið er víst!

Um kvöldið var fín veisla með ræðuhöld og læti og glóðvolgar fréttir um að Tollef Taksdal hafði fengið brons í bekknum í Florida og væri að hita upp í réttstöðu. Mikið klapp.

Þetta var gaman þrátt fyrir allt. Gaman að kynnast Maríu betur, gaman að hitta fullt af skemmtilegu fólki – gamla kunningja og ný andlit. Við sluppum frá Bergen á elleftu stundu áður en mannskaðaveðrið skall á aðfaranótt mánudagsins.

Nú er ég komin í sjúkraþjálfun og æfingarbanni og fæ mér kvalastillandi þegar ég get ekki meir. Þetta hlýtur að taka enda bráðum.

FÓGETAMÓTIÐ 2006

30. september var haldið bekkpressumót án útbúnaðar í minningu Ólafs Sigurgeirssonar.  Vel til fundið.
Mótið var haldið í húsnæði B&L og var í alla staði hið glæsilegasta og Fógetanum til sóma. Falleg minningarorð, heiðursþögn, Hamraborgin á sínum stað, skemmtilegar myndir af Ólafi upp um alla veggi dragandi björg í bú, vegleg verðlaun í boði, góð þátttaka og míkil stemning.

Ég var búin að æfa bekkinn með Maríu mér til gagns og skemmtunnar og  ætlaði mér að ná 65 kg. Ég væri ánægð með 65. Það var langt síðan ég hafði tekið þátt í móti, ég hafði ekki klárað mót síðan íslandsmótið  2005. Héðan í frá verð ég annaðhvort að skrá mig á öll hugsanleg mót eða hætta þessu.
Þetta var fyrsta kjötmótið mitt og míkið var þetta nú einfalt og lítið mál miðað við stóru græjumótin. Maður mætti bara, vigtaði sig, hitaði upp og lyfti. Ekkert vesen. Ég held að ég leggist á sveif með þeim sem vilja hætta þessu græjustússi og lyfta hrátt.

Mótið hófst með heiðurslyftum þar sem fjöldi manns lyfti 20 eða 60 og hugsuðu til Ólafs á meðan. Þetta fannst mér skemmtileg hugmynd og falleg.

Síðan hófst keppnin - á mér eins og venjulega. Ég byrjaði á 55 til að rifja upp hvernig átti að gera þetta. Síðan tók ég 60 léttilega og bað svo um 65 sem var það sem ég ætlaði mér. Mér fannst dómararnir ekki gera neinar sérstakar kröfum um löng stopp, svo ég ákvað að stoppa eins stutt og ég þyrði og slapp fyrir horn með það. Lyftan var ekki erfið, ég hafði ekki sérstaklega míkið fyrir henni. Það lofar góðu um framhaldið. Í fyrsta skiptið á móti fannst mér gaman að lyfta í bekknum og gékk til verks án nokkurs kvíðboga.

Við vorum fjórar stelpur, auk mín og Maríu mættu hörkutólið Jóhanna Eyvins og glæný stelpa sem hét Þóra. Hún minnti mig svolítið á Hildeborg, bæði í byggingu og viðmóti. Kannski getur hún orðið jafnsterk ef hún heldur áfram að æfa, hver veit....

Eftir að ég var búin að lyfta fór ég að lítast um eftir Astrid sem ætlaði að kíkja á mótið. Hún var ekki komin, svo ég skaust heim og náði í mömmu sem aldrei hefur á lyftingarmót komið. Hún horfði svolítið skelkuð í kringum sig og spurði hvort ég væri viss um að ég væri í réttum félagsskap. Ég fullvissaði hana um það og reyndi að útskýra það sem fram fór. Það létti yfir henni þegar ég fékk þennan líka flotta bikar og hún tók myndir í gríð og erg.
Jóhanna og Auðunn unnu farandbikarana engum að óvörum og margir fóru helsáttir heim. Sumir ekki, eins og gengur. Þeir hafa þá eitthvað til að vinna að á næstunni.

Flott mót.
Það eina sem var fullkomlega misheppnað var græni liturinn á ennisbandinu hans Ólafs. Hvað var maðurinn að hugsa?? Þarna sannaðist í eitt skipti fyrir öll að smekkur manna er misjafn.
Sem betur fer.

Ég lagði af stað á Skagann upp úr átta til að vigta mann og annan. Þar sem ég hafði tekið að mér að koma með öll spjöld og gögn yrði ég að vera mætt í vigtun.

Ferðin tók lengri tíma en ég hafði ætlað, mér finnst orðið vont að keyra í myrkri og rigningu. Og svo er ég orðið svo mikið borgarbarn að ég var búin að gleyma hvar háu ljósin voru á bílnum!

Á Akranesi var allt á fullu – Hermann tók frábærlega á móti mér, það vantaði ekkert nema rauða dregilinn, og sýndi mér mótssvæðið sem var óðum að fæðast.

Svo renndu dómarar í hlað og vigtunaraðstaða var sett upp og sjóið hófst. Búið er að prenta ný skráningarspjöld fyrir sambandið en hin nýtna húsmóðir hún ég ákvað að klára bunkann af gömlum spjöldum, svo þau voru af öllum stærðum og gerðum. Keppnisskýrslurnar voru tilbúnar, búið var að föndra meldingarspjöldin og nafnspjöldin voru semi-klár.

Skrýtið hvað það er auðvelt að kenna gömlum og ungum ... að sitja. Þegar ég mætti fyrst með meldingarspjöldin á bikarmótið vissu menn ekki hvað það var. Eða hvernig átti að nota þau. Menn ýmist týndi þeim, gleymdi þeim uppi, vantaði penna eða nenntu ekki að standa í þessu kjaftæði það væri hvort eð er ekki vasar á singletunum og ekki hægt að ætlast til að keppendur væru með meldingar á hreinu og að hugsa um einhver pappírssnifsi þegar annað og mikilvægara væri á dagskrá.
Þegar menn svo sáu Dean Bowring og aðstoðarmann hans samviskusamlega fylla út miðana og skila þeim með plísum og thankyouum til ritara kom hugsunarsvipur á menn.

Núna tóku menn við meldingarspjöldunum sínum möglunarlaust og engum keppanda datt í hug að yrða á ritaraborðið. Útfylltir miðar á borðið – ekkert kjaftæði.

Sama með nafnspjöldin um hálsinn. Byrjuðum á því á Selfossi, sumum til undrunnar. Hvaða óþarfa hálstau var nú þetta! Nú var annað uppá teningnum. Mér hafði orðið á að klúðra miðunum fyrir aðstoðarmenn og það var ekki vinsælt. Menn vildu fá sína miða or else ...
Mér finnst þetta allt vera framför og í áttina að því að gera mótin okkar að alvöru íþróttakeppnum. Árangurinn er auðvitað það sem mestu máli skiptir, en umgjörðin er líka mikilvæg.

Auðvitað þarf hver keppandi að hafa hjá sér aðstoðarmann sem getur séð um meldingar o.a. Og auðvitað þarf sá aðstoðarmaður að vera skráður á mótið og merktur sem slíkur. Og auðvitað eiga ekki aðrir aðgang að upphitunar- og keppnissvæði á meðan á mótinu stendur. Hvernig væri það í öðrum íþróttagreinum, t.d. fótbolta, ef vinir og vandamenn færu að fjölmenna í búningsklefann í hálfleik?
Þegar barnabarnið er að lyfta á amma að vera uppí stúku, ekki á tali við tímavörðinn!

Vigtunin gekk ok, enginn féll á henni þó að sumir báru þess merki að hafa fastað fyrir mótið og þurftu að strípa sig alveg. Þó nokkur afföll urðu samt, veikindi hrjáðu marga og allt Selfossliðið sat t.d. heima. Það var búið að tilkynna það fyrirfram, en ekki hafði borist upplýsingar um alla þá sem duttu út. Þar þarf að tryggja betra upplýsingarflæði í framtíðinni. Þó að stundum veikjast menn auðvitað og detta út á síðustu stundu eins og gengur.

Inni í sal var Kári sveittur að skrá inn data á tölvuna og ég fékk að sjá goodliftið close up í fyrsta sinn. Ég held að þetta sé með betri fjárfestingarhugmyndum sem ég hef fengið, margar flugur í einu höggi; mótsstjórnarkerfi fyrir sambandið, afmælisgjöf til Sigurjóns og sameign allra félaga. Það vill enginn halda mót héðanífrá þar sem þetta er ekki notað. Það þýðir að mótshaldari verður að skaffa og þjálfa ritara og þekkingin mun breiðast út.

Ég kom mér fyrir á ritaraborðið og horfði á kraðakið í kringum mig þar sem allir voru á hlaupum að redda og sækja og bjarga og bera. Bekkurinn var kominn í hús, lóðin, ljósin, fánarnir, mónitórarnir ýmist virkuðu eða duttu út, hljóðkerfið var ósamvinnuþýtt – Sigurjón hljómaði eins og hann væri að tala utan úr geimnum - átti að setja mottu eða ekki?? Og hvar voru eiginlega nafnspjöldin fyrir aðstoðarmennina?!
Gulla var mætt á spjöldin og gerði athugasemd við trefjadúkinn á ritaraborðinu. Á Íslandsmeistarmótinu verður sko handútsaumað!

En þetta var vel undirbúið hjá þeim Hemma&co af miklum metnaði. Menn voru brosandi klárir í slaginn. Stangamenn voru búnir að æfa sig, búið var að teipa niður allar snúrur, skjávörpur og tölvur online, verðlaun og fánar uppstilltir. Keppnispallurinn var rúmgóður og aðgengilegur, kaffi og brauð fyrir embættismenn, prentuð upplýsingarskilti ... dj-inn mættur ... nefndu það bara ..

Svo hófst mótið og ég held að það hafi bara verið skemmtilegt. Það leiðinlega við að vera að vinna á borðinu er að maður missir af lyftunum. Einbeitinging er svo mikil á skráningu og að fylgjast með að allt sé rétt að maður nær ekki að fylgjast með keppendum. Ég náði samt að falla fyrir Aron Lee Duc Teitsson – mér fannst lyfturnar hans alveg sérstaklega vel útfærðar. Kannski var það hraðinn sem heillaði mig, hver veit?

Sumir lyftu í fyrsta sinn á móti – aðrir voru að gera þetta í hundraðasta sinn. Sumir voru á heimavelli og sumir höfðu farið um langan veg til að vera með. Alveg dæmalaust er þetta skemmtilegt hvað sem því líður. Sumir bættu sig, settu jafnvel Íslandsmet. Heimasætan hún Lára Bogey klúðraði sínu móti með glæsibrag sem var auðvitað alvega einstaklega fúlt á heimavelli – þessir sloppar geta verið svo leiðinlegir. En hún virkar ekki vera sú sem auðveldlega lætur slá sig út af laginu, hún heldur ótrauð áfram. Ég vona að strákarnir á Akranesi, og reyndar í öllum klúbbum, hugsi vel um konurnar sínar. Það er ákveðið skref hjá ungri stelpu að kýla á það í powernum.

Ármenningar hálfpartinn rústuðu mótinu og unnu alla þrjá bikarana. Fannar hélt sýningu á hvernig eigi að gera þetta með því að lyfta 250 kg með hörku. Sterkastur allra.
Verðalaunaafhending er alltaf skemmtileg og ég fékk heiðurinn að því að hengja um hálsinn. Hefði ég vitað það fyrir hefði ég farið í háhælaða – enda náði ég varla upp í sigurvegarana. Það voru peningar og bikarar og fæðubótaefni. María og Fannar tóku bikarana og Ármenningar liðabikarinn. Þeir mættu víghreifir til leiks og stungu rækilega upp í Massamenn sem unnu í fyrra. Ármenningar hafa áttað sig á mátt kvenna og mættu með öflugt lið í kvennaflokkunum og háfuðu inn stigum þar.

En Massamenn fengu líka sinn skerf af ljómanum þar sem verðlaunin fyrir sigur í liðakeppni 2010 voru afhent. Þeir röðuðu sig upp með borðann sinn og brostu hringinn. Signý hampaði bikarnum, en hún kemst nú næstum því ofan í hann sjálf. Nú þurfa þeir að draga fleiri stelpur í lið með sér þarna suðurfrá, það er málið.
Mér fannst mjög vænt um að eiga þátt í að heiðra Hörð Magnússon í lok mótsins. Hann var vel að þessu kominn.

Til hamingju Skagamenn með mótið. Þið megi vera stoltir.
Auðvitað er alltaf margt sem má betur fara. Ekkert félag mér vitanlega er yfirmannað. Mikið mæðir á fáa menn og þá verður sumt einfaldlega að mæta afganginn. En þegar menn halda áfram að taka áskorunina og gefast ekki upp, þjálfast þetta. Það verður auðveldara næst, menn læra af reynslu og bæta sig í mótahaldi eins og undir stönginni.
Tímasetningin var ákveðið vandamál. Keppendum fækkaði frá því sem lagt var upp með. Goodliftkerfið flýtir ekkert smá fyrir framkvæmd, kemur í veg fyrir misskilningi og töfum og lætur mótið gang mjög hratt og vel fyrir sig. Þetta gerði það að verkum að bíða þyrfti eftir þriðja hollinu þar sem ákveðinn tími verður að líða frá vigtun fram að fyrstu lyftu. Erfitt að sjá fyrir, en eitthvað sem fer í reynslubankann.

Allt mótahald ætti að enda á uppskerufundi fljótlega eftir mótið. Þegar menn eru ekki úrvinda en samt með mótið í fersku minni. Þegar viðbrögð annara hafa borist og sjónarhornið er í jafnvægi. Þar ættu menn að fara yfir framkvæmdina, skrifa hjá sér hvað tókst vel og hvað klikkaði. Það eru svo óendanlega mörg smáatriði sem þarf að hugsa fyrir og ef þau eru á blaði gleymast þau síður. Sumt má t.d. útbúa með löngum fyrirvara og þarf ekki að taka tíma á mótsdag.

Persónulega langar mig næst að sjá stangarmenn í samstæðum klæðnaði og vasalausum buxum ;-)
Takk fyrir eftirminnilegan dag öll sömul. Same time next year??