THE BAR IS LOADED OPEN.

 Borgarstjórinn í Stavanger bauð mér í lokahófið. Það var fallegt af honum, ég hefði ekki viljað missa af því.
Á hótelinu var María að æfa sig í að ganga dömulega á pinnahælum í einstaklega klæðilegum kjól. Mita þurfti ekki að æfa sig, hún hefði getað hlaupið maraton á hælum. A girl of many talents.

Veislan var í Stavanger Forum. Búið að leggja fallega á borð. Uppá vegg var upptaka af konu sem þuldi öryggisreglur, eins og flugfreyja fyrir brottför. Við vorum þar af leiðandi vel undirbúin undir bruna og sprengjuhótanir. Ég held samt að hryðjuverkamenn myndu hugsa sig um tvisvar áður en þeir legðu til atlögu við þennan söfnuð. Jafn óárennilegan hóp vöðvabúnta hef ég aldrei séð samankominn á einum stað.

Maturinn var allt í lagi, vínin vel valin.
Skötuselur með jurtadressing í forrétt. Við fengum ekkert brauð með. Það var ekki borgarstjóranum að kenna, heldur lenti brauðkarfan hjá Hjalta.
Kjúklingur fylltur með einhverju og Panna cotta með hindberjasósu, kaffi og cognac. Ágætur matur og skemmtilegur félagsskapur.
Hefðbundin ræðuhöld og lófatak, verðlaunaafhendingar með vídeóupptökum af sigurlyftum. María trítlaði á svið á háu hælunum sínum til að sækja skjölin fyrir Ísland.  

Eftir matinn var gaman að hitta stelpurnar og spjalla. Spennan búin og árangurinn glæsilegur. Norsku stelpurnar lentu í annað sæti 3 stigum á eftir bandaríkjakonum, (næst) besta kvennalandslið í heimi.  Hörkuhópur!

Inger var glæsileg með uppsett hár og kynnti mér fyrir dætur sínar. Heidi var létthífuð og uppnuminn eftir silfur samanlagt og gull í réttstöðu. Hún sagði mér allt um gulldeddið, að þjálfarinn hefði logið að henni áður en hún fór á pallinn og hún hélt að hún væri að lyfta 197,5 þegar hún í rauninni var að lyfta 205 kg. Ég hefði aldrei getað þetta ef ég hefði vitað hvað það var þungt sagði hún og skellihló.

Hildeborg var mögnuð í flegnasta kjól hússins, ljómandi af ánægju. Tone var pollróleg eins og venjulega, miðpunkturinn og kletturinn sem allt brotnaði á.
Og nú er þetta búið. Örugglega tómleg tilfinning hjá þeim sem hafa einblínt á þetta í tvö ár, en góð þar sem árangurinn var framar vonum. Meira að segja Anita var sátt þrátt fyrir að hafa klikkað í bekknum. Mitt fyrsta stórmót, sagði hún. Mikil lífsreynsla. Ég hefði ekki viljað missa af þessu.
Nú þarf að skipuleggja ferð þessarra kvenna til Íslands. Þær myndu sóma sér sem gestalyftarar á Íslandsmóti. Og í Blaá Lóninu á eftir.

Margt skemmtilegt fólk fra öllum heimshornum að spjalla við.Barinn galopinn. Kvöldið fékk óvæntan og góðan endi.

TEAM HILDEBORG

Svona á þetta auðvitað að vera. Sætaferðir á kraftlyftingamót. Allir sem vettlingi gátu valdið í smábænum Sauda með sveitarstjóranum í fararbroddi höfðu lagt land undir fót til að horfa á Hildeborg verða heimsmeistari. Einkennisklædd í ljósbláum bolum með TEAM HILDEBORG á bakinu voru þau mætt með kúabjöllum, fánum, lúðrum og borðum. Það ætlaði allt um koll að keyra þegar Hildeborg mætti á sviðið í opnunarbeygjunni, 255 kg. Það var afskaplega örugg og pottþétt lyfta og barátta stóru stelpnanna var hafin. Hún endaði á nýju norsku meti 265 og vann beygjunni.

Í bekknum kláraði hún 185 létt og sigraði. Allir stóðu fagnandi upp og ætluðu að rétta úr sér fyrir réttstöðunni þegar þulurinn kallaði menn aftur í sætin. Hildeborg hafði beðið um aukatilraun við heimsmetið, 193 kg. Það ber byggingarverktökum fagurt vitni að þakið skyldi ekki hafa rifnað af húsinu. Það varð allt vitlaust. Ég er viss um að loftþrystingurinn af öskrinu hafi haft áhrif á lyftuna, en hún fór glatt upp og þrjú hvít á nýtt heimsmet. Hildeborg hvarf aftur fyrir tjaldið og ældi úr sér allt sem hún hafði borðað þann daginn. Spennan, áreynslan og þröngt belti gerði það að verkum. Kannski ekki besti undirbúningur undir deddið. Hún sagði mér seinna að hún hefði haft mestar áhyggjur af því að hún myndi æla yfir stöngina í fyrsta deddinu sínu – fyrir framan sveitarstjórninni allri, prestinum og leikskólakrökkunum á fremsta bekk.

Deddið er ekki hennar sterkasta grein. Hún er algerlega háð því að hitta rétta leið, annars kemur hún ekki stönginni yfir lærin. Önnur lyftan var misheppnuð og nú yrði hún að setja persónulegt met og taka 210 í síðustu tilraun ef hún ætlaði að vinna. Það hafðist með góðri hjálp frá Team Hildeborg sem  trylltist gersamlega. Nú var bara að bíða og sjá hvort O´Donnell myndi ná sinni lyftu. Úrslitalyftan. Ég þorði varla að horfa.Það leit mjög illa út – lyftan fór upp. En þegar vantaði 1,5 cm uppá varð hún að gefast upp. Lyftan var það augljóslega ógild að menn biðu ekki eftir dómurunum heldur fögnuðu brjálæðislega.

Ef allar stelpur í Sauda fara nú ekki að æfa kraftlyftingar er ég illa svikin. 

KOMA SVO AUÐUNN!

Laugardagurinn rann upp með sama ömurlega veðrið og verið hafði alla vikuna. Við lögðum snemma af stað. Í þetta skiptið tókst okkur að rata í fyrstu tilraun, við fundum meira að segja löglegt stæði. Mari kom með, sjálfviljug. Hún hafði setið með mér allan föstudaginn og var ekki enn búin að fá nóg. Engin sérsök íþróttaáhugakona, en þetta fannst henni kúl. Hún hafði komið með á hótelið kvöldið áður og orðið vitni að því þegar Auðunn pantaði sér kvöldmat. Er hann rosalega matvandur? hvíslaði hún. Ekkert salt, enginn sósa ... ekki hitt og ekki þetta ..... Er hann kannski ofnæmissjúklingur með viðkvæman maga? Nei, sagði ég, hann er að hugsa um vigtunina í fyrramálið. Hún starði á mig forviða.

Fjölmenni var í höllinni. Búið var að taka frá sæti fremst og við hlömmuðum okkur þar. María mætti með fánann og ég keypti klöppur handa okkur til að geta framleitt hávaða. Ég skartaði Kraft-bolnum mínum og sperrti kassann eins og ég gat til að láta bera á merkinu. Mér datt í hug að þetta gæti verið rétti dagurinn til að þykjast vera Íslendingur. Spennan magnaðist. Ég hléraði samtöl manna, það var eins og að hlusta á áhyggjufulla foreldra tala um nýfæddan son sinn: Hvað er hann þungur? Svaf hann vel í nótt? Er hann búinn að borða?
Ég meina það!

Fjórtán keppendur voru mættir til leiks, meiri og minni spámenn. Það var ljóst að Auðunn yrði í toppbaráttunni. Gullið var innan seilingar. Meðal keppenda var Asbjørn Randen sem ætlaði sér verðlaun og ætlaði að verða fyrstur norðmanna yfir tonnið í tótal. Við lentum beint fyrirframan aðalstuðningsmanni hans, sem var mættur með trommu fimm sentimetra fyrir aftan hausinn á mér.

Það var mjög gott að fylgjast með það sem fram fór. Á einum skjá voru tölurnar allar sýndar jafnóðum, framreiknaðir í endanlegt tótal miðað við gildandi meldingar. Á öðrum sáum við það sem fram fór á pallinum, með endursýningum og á hægum hraða. Ein myndavél var staðsett beint fyrir ofan pallinn svo við sáum framan í bekkpressarana. Skemmtilegt sjónarhorn.

Leikar hófust.

Það var ljóst að Bretinn ætlaði sér sigur í beygjunum, enda byrjaði hann á heimsmeti öldunga, 410 kg. Hrikalegur beygjumaður. Hann stóð mjög gleiður, notaði hálfgerðan súmóstíl! Nú var spurninging hversu gott forskot hann myndi ná á hinum, því hann var greinilega frekar slakur í deddi. Hann endaði í 435 og 40 kg forskot á okkar manni.

Auðunn gekk á svið eins og sá sem valdið hefur. Hann var alskeggjaður og hrikalegur og óárennilegur í meira lagi. Ég dáðist að andstæðingum hans að taka ekki til fótanna strax. Hann virkar alltaf svo ótrúlega rólegur og einbeittur og traustur. Manni finnst maður geti lagt hvaða byrðar sem er á þessar breiðu axlir og hann muni geta borið þær. Lyfturnar hans voru hver annari glæsilegri og öruggari. Norðmaðurinn með trommuna stundi þungan. Ekkert veikleikamerki á Íslendingnum.
Asbjørn Randen byrjaði ákveðinn og kláraði líka 395. Það dugði í bronsverðlaun eftir Clive og Auðun.

Svo hófst keppni í bekknum. Japaninn Midote var með ymislegt á prjónunum. Hann byrjaði í 310 og gerði síðan tvær tilraunir við nýtt heimsmet. Það tókst ekki. Þetta var einkennilega vaxinn maður. Ég hef aldrei séð mann með jafn krókótta handleggi. Sjónin mín er ekkert sérstök skal ég viðurkenna, en ef þessi maður rétti úr höndum skal ég hundur heita. Ég verð að skoða upptökur af þessu bekkpressum hans. Hann sigraði örugglega, 22,5 kg á undan næsta manni og 30 kg á undan Auðun sem tók íslandsmetið eins og að drekka vatn að því er virtist. Allar lyftur gildar þrátt fyrir fúlan japanskan dómara sem hafði límt puttann við rauða takkann.

Þá var bara deddið eftir. Þetta stefndi í einvigi milli Auðuns og Henry Clive, en það varð aldrei neitt einvigi. Þetta líktist meira leik kattarins að músinni, maður hálfpartinn vorkenndi Bretanum. Auðunn byrjaði á því að lækka byrjunarþyngdinni hressilega og hélt sig síðan þar, 2,5 kg á undan Clive sem remdist við stöngina eins og rjúpan fræga við staurinn. Hann átti aldrei séns. Þegar Clive klikkaði á 330 var ljóst að við hefðum fengið íslenskan heimsmeistara.
Norðmaðurinn hafði brotið 1000-kg múrinn með eftirminnilegum hætti í annari tilraun og trommarinn gekk af göflunum. Nú var barist upp á lífi og dauða um bronsið. Tony Cardella tók heljarstökk úr 332,5 í 365 og hafði það og þar með bronsið af Asbjørn sem var 25 gr of þungur. Held ég að sá hafi séð eftir morgunkaffibollanum þann daginn!

Auðunn hækkaði snarlega í 365 líka, alger hermikráka og togaði það upp með glæsibrag. Jafnglaðan mann hef ég sjaldan séð.
1040 kg og heimsmeistari. Gull, silfur og brons í greinunum. Allar níu lyftur gildar. Getur það orðið betra?  .

María stökk baksviðs með fánann og ég þurrkaði úr augunum. Ég fann allt í einu að ég var orðin þegjandi hás. Ég hlaut að hafa öskrað svona mikið. Það er ekki oft sem ég sleppi mér gersamlega en það hafði ég greinilega gert þarna án þess að taka eftir því.

Verðlaunaafhendinginn var auðvitað nautn að horfa á fyrir alla viðstadda klakverja. Það er ekki oft sem Guðvorslandsið hljómar við svona tækifæri.
Auðunn kastaði blómvöndinn af verðlaunapallinum og hann lenti beint í fangið á mér. Nú stendur hann í vasa heima hjá bróður mínum öllum til yndisauka..

A LONG EXPECTED PARTY

Ef ég hefði vitað að það væri svona gaman að halda upp á fimmtugsafmæli væri ég löngu búin að því. Fyrir mörgum árum!
Það voru liðin tvö og hálft ár síðan við María ákváðum að halda upp á 9. nóvember 2006 saman í Noregi. Og við stóðum við það!
Um leið og ég frétti að afmælið mitt hitti á HM í kraftlyftingum ákvað ég að halda upp á daginn með því að horfa á mótið.

Bróðir minn bauð mér að búa hjá sér, og ekki nóg með það heldur bauð hann mömmu og pabba að koma og vera líka. Þegar Mari frétti það ákvað hún að koma, svo allir minir norsku ættingjar voru saman komnir í Stavanger. Það fannst mér vænt um.

Dagurinn rann upp með grenjandi rigningu og næðandi vindi og ég vaknaði fimmtug í herbergi bróðursonar míns sem hafði gengið úr rúmi fyrir frænku með glöðu geði en með því skilyrði að ég notaði ekki mikið ilmvatn inni í herberginu.

Við plönuðum kökuveislu fyrir kvöldið og ég lagði af stað með lest í bæinn.

Í höllinni mundu allar stelpurnar eftir afmælinu og komu og kysstu mig í bak og fyrir. Það fannst mér vænt um, því þær höfðu nú um margt annað að hugsa þá stundina.
Flokkur – 75 var á dagskrá, og þar ætlaði Inger Blikra nú loksins að verða heimsmeistari. Og þar var María skráð til leiks langléttust. Rétt rúm 70 kg. Nú var dagurinn upprunninn og ekki aftur snúið. Dagurinn sem við höfðum ákveðið að upplifa saman í Stevegym sællar minningar.

María maulaði banana og  var mælanleg á Richter. Við spjölluðum aðeins, en ég er ekki viss um að hún hafi verið viðstödd í huganum. Allavega svaraði hún út og suður. Tímanlega hvarf hún aftur fyrir tjaldið í fylgd aðstoðarmanna sinna og við Mita tókum til við að naga neglurnar.

Mótið hófst.

Samkvæmt meldingu var María nr. 2 í rásröðinni, en allt í einu tók ég eftir því að þýskan Eva María Gall hefði breytt byrjunarþyngd sinni. Sú átti eftir að koma meira við sögu. Hún hlýtur að hafa gert það á síðustu stundu, og einhverra hluta vegna komust þau boð ekki tímanlega til skila til íslenska liðsins og María féll á tíma. Við Mita vorum í áfalli.
Þetta var ekki gott. María hafði samkvæmt venju verið frekar íhaldssöm í meldingu og þorði nú ekki annað en að endurtaka 155 sem hún hefði átt að klára strax. Sú lyfta var pottþétt og líka þriðja lyftan, en hún átti töluvert inni sem hún fékk aldrei að sýna. Hún endaði í 165, sömu þyngd og Gall.  
Inger sigraði með 225, en Ingunn fylgdi henni fast á eftir.

Í bekknum jafnaði María sínu besta, sem er gott í nýjum slopp á fyrsta heimsmeistaramóti. Hún tók 105 og lenti í fjórða sæti. Inger sigraði aftur örugglega á 142,5 kg og Ingunn aftur í öðru sæti. Þær ætluðu greinilega að skipta verðlaununum á milli sín.

Svo var komið að deddinu og nú fóru stuðningsmenn að setjast upp í sætin og ræskja sig. Nú átti að taka á því. Það var nokkuð ljóst að Inger og Ingunn mundu taka gull og silfur, þær voru báðar í hörkuformi, en bronsið var innan seilingar fyrir Maríu. Hún byrjaði í 185 kg. Mér sýndist lyftan vera þung, en sjálf sagðist hún ekki hafa átt í vandræðum með hana. Svo tók hún 195 sem fór upp 3 – 0.

Ég vonaði að það myndi duga í bronsið, en svo blandaði þýskan Gall sig aftur í málið og bað um 197,5 kg. María reyndi fyrst en hafði það ekki þrátt fyrir mikla baráttu. Svo kom Gall og ég verð að viðurkenna að ég óskaði henni alls ills í huganum. Hún lyfti, en eitthvað fannst mér lyftan gruggug svo ég beið eftir dómnum með öndin í hálsinum. Því miður fyrir okkur voru dómararnir ánægðir með þetta. Og María missti af bronsinu með minnsta mögulega mun. Grábölvað. En hún stoð sig vel og var landi og þjóð til sóma. Gaf allt sem hún átti og gekk um næstu daga með merki átakanna í augunum.

Inger sigraði í flokknum á nýju heimsmeti öldunga í deddi og tótal, 592,5 kg. Þessi kona er ekki venjuleg. Hún er 45 ára gömul og ennþá að bæta sig. Hvernig er það hægt? Hún á aldeilis skilið sætið sitt í Hall of Fame. Ingunn krónprinsessa stóð sig líka vel og hirti silfurverðlaunin.  
Við tókum vel á móti Maríu sem var svekkt og sátt í bland, fegin að vera búin og stolt að hafa klárað dæmið. Það eru ekki allir sem hafa tekið þátt í heimsmeistaramóti og barist um bronsverðlaun til síðsta blóðdropa.

Við borðuðum og komum okkur fyrir til að horfa á -82,5. Þar var Heidi Hille mætt, en það er alltaf gaman að horfa á hana. Ef veitt höfðu verið tilþrifaverðlaun hefði hún fengið þau. Hún gargar, stappar og ber sig á bringu, enda skapmikil og ákveðin kona. Hún hafði erfitt verk fyrir höndum, því Lian Blyn hafði flúið undan Inger upp í - 82,5 og var sigurstrangleg.

Bekkpressumet - eða ekki .............

Ég bara VARÐ að stela þessu frá StyrkeIdrett

Gildandi reglur um bekkpressumet geta verið ruglandi.
Mér varð það ljóst þegar ég hleraði eftirfarandi samtal í gymminu um daginn.
Kraftakarl (héreftir nefndur KK) og venjulegur aumingi (héreftir nefndur VA) tóku tal saman:  

VA: Rosalega ertu massaður. Ertu í vaxtarrækt eða hvað?
KK: Nei, ég er í kraftlyftingum.
VA: Kraftlyftingum?
KK: Já. Ég keppi í hnébeygju, bekk og réttstöðulyftu.
VA: Ég skil. Hvað áttu í bekk?
KK: 200kg
VA: Frændi minn hefur tekið 250 kg heima í kjallaranum hjá sér, en hann er miklu minni en þú. Hann er mjög seigur. Hvað er íslandsmetið í bekkpressu?
KK: Í mínum flokki er það 260 kg.
VA: Núúú. Ég hélt það væri miklu meira. Ég þekki nefnilega mann sem ..
KK: Nei, þetta er þyngsta bekkpressulyfta á kraflyftingarmóti.
VA: Bekkpressulyfta á kraftlyftingarmóti?
KK: Já. Sami karlinn hefur tekið 270 kg á bekk, en það var á bekkpressumóti, svo það er bara bekkpressumótsmet.
VA: Nú? Í kraftlyftingum sem sagt?
KK: Nei, bekkpressa  á bekkpressumóti.
VA: Ég skil. En hvað er norðurlandametið?
KK: 270 kg.
VA: Á Norðurlandamóti í bekkpressu?
KK: Nei, á almennu móti..
VA: Ha?
KK: Já, það er sama og bekkpressumótsmetið sem var sett íslandsmótinu í bekkpressu.
VA: .. sem er meira en íslenska metið?
KK: Já.
VA: En hvað er heimsmetið?
KK: I bekk á kraftlyftingamóti eða single lift?
VA: Single lift? Ertu að meina að þeir repsi á bekknum á kraftlyftingarmóti?
KK: Nei nei. Heimsmetið í bekkpressu í kraftlyftingum er 267,5 kg.
VA: Hvað voru það mörg reps?
KK: Eitt.
VA: Ég skil, svo það er sem sagt single lift metið?
KK: Nei. Sá sem á single lift metið keppir ekki í kraftlyftingum.
VA: Hvað segirðu! Kraftlyftingaheimsmetið í bekk er sem sagt 267,5 kg. En sagðirðu ekki að norðurlandametið var 270 kg?
KK: Jú, en það var sett á íslandsmótinu í bekkpressu..
VA: Auðvitað. Svo heimsmetið í bekkpressu í kraftlyftingum er lægra en bekkpressumótsmetið frá íslenska bekkpressumótinu?
KK: Já, það passar. Sá sem á íslandsmetið á 260 kg lyfti líka  269 kg á öðru móti en það var ekki gilt sem heimsmet í bekk á almennu móti.
VA: Af því að það var á íslandsmótinu í  bekkpressu?
KK: Nei, það var á íslandsmótinu í kraftlyftingum.
VA:Nú?
KK: Já, hann meiddi sig í beygjunum og gat ekki  klárað réttstöðunni.
VA: En hann tók 269 á bekknum?
KK: Já.
VA: Hvernig met er 269 kg þá?
KK: Það er ekki met.
VA: En íslandsmetið er 260 kg, heimsmetið 267,5 kg og samt er 269 kg ekki met neinstaðar??
KK: Nei alls ekki! Þetta er sami maðurinn og á íslenska metið 260 kg. Hann setti það met eftir að hafa sett norðurlandametið á 270 kg sem auk þess var bekkpressumótsmet á íslandsmótinu í bekk. Annars var 260 kg yfir heimsmeti í bekk á almennu móti á þessum tíma.
VA: Íslandsmetið var yfir heimsmetinu en undir bekkpressumótsmetinu sem var sett á íslenska meistarmótinu í bekk?
KK: Já. Þessi karl var mjög þungur og tókst ekki að lyfta tvöfalda líkamsþyngd í deddi. Þess vegna var bekkpressan ekki gild sem heimsmet.
VA: Já, það meikar sens. Fyrst hann var svona feitur ..
KK: Á meðan hann var ekki svona þungur tók hann reyndar 270,5 í bekknum og tvöfalda líkamsþyngd í deddi.
VA: Wow. Yfir heimsmetinu!
KK: Já, en það var ekki viðurkennt sem met.
VA: Ekki? Var það sett á heimsmeistaramótinu í bekkpressu?
KK: Nei, það var á héraðsmóti í kraftlyftingum.
VA: Hvað segirðu?
KK: Það kom í ljós að bara einn dómarinn var alþjóðlegur.
VA: Alþýðlegur?
KK: Nei, alþjóðlegur. Það vantaði tvo alþjóðlega dómara.
VA: Eru innfæddir dómarar ekki nógu góðír?
KK: Sjáðu til, þeir þurfa ekki að vera útlendingar, en þeir verða að vera alþjóðlegir.
VA: Já, ég skil að það er erfitt að sjá muninn á þjóðlegum og alþjóðlegum dómurum.
KK: Svo metið var ekki viðurkennt vegna þess að annar dómarinn var ekki alþjóðlegur.
VA: En var það samt ekki norðurlandamet fyrst að gamla metið var 270 kg?
KK: Nei, þú mátt ekki setja norðurlandamet á  héraðsmóti án lyfjaprófs.
VA: En það var allavega íslandsmet, ekki satt?
KK: Nei, einn dómarinn var ekki viðurkenndur..
VA: Af hverju eru dómarar annars að skipta sér af þessu? Hafa þeir ekki nóg að gera í réttarsalnum?
KK: Á íslandsmeistaramótinu í kraftlyftingum var annar maður sem lyfti 260,5 í bekknum.
VA: Setti íslandsmet, sem sagt?
KK: Nei.
VA: Heyrðu, nú er ég farinn að skilja þetta. Það var þá íslenskt single lift met?
KK: Nei. Single lift gildir bara um heimsmet.
VA: En af hverju var það ekki íslandsmet? Var hann of feitur? Eða voru allir dómararnir innfæddir héraðsdómarar?
KK: Hann var reyndar feitur, en nógu sterkur til að dedda tvöfalda líkamsþyngd.
VA: En hvað gerðist? Meiddi hann sig?
KK: Nei, hann reyndi við 25 kg.
VA: 25 kg??
KK: Já. Hér geta menn sett met í bekk ef þeir klára mótið.
VA: Og tókst honum ekki að lyfta 25 kg í réttstöðu??
KK: Jú, en hann var í of stuttum sokkum.
VA: Hvað meinarðu? Gat hann þá ekki náð í aðra sokka og reynt aftur.
KK: Jú, hann gerði það. En þá snertu sokkarnir hnévafningana hans.
VA: Vafningana?
KK: Já, og í þriðju og síðustu tilraun gleymdi hann að taka ofan hattinn. ...........

BLI MED, DA VEL!
Deltakerrapport fra Jentesamlingen 2006.

Tøffe jenter fra hele landet satte hverandre stevne på Toppidrettsenteret i Oslo helgen 25.-26.mars.  Treffet var arrangert av Jenteprosjektet, som et ledd i arbeidet for å øke rekrutteringen på jentesiden. Med på treffet var 27 løftere i alderen 14 – 50 år, landslagsløftere og nybegynnere i skjønn forening.
Programmet bød på fysisk aktivitet, teknikktrening, foredrag, diskusjon og sosialt samvær.

For deltakerne er et slikt treff en stor inspirasjon. Det er ikke hver dag løfteinteressert jenter opplever å kunne sette seg ned ved siden av et villt fremmed damemenneske og starte samtalen med å spørre: “Synes du at du får mye ut av markløftdrakten?” Å kunne utveksle erfaringer og spørre andre jenter til råds er ikke nødvendigvis daglig brød, mange trener alene eller utelukkende sammen med guttene.  
Landslagsløftere, som er inne i oppkjøringsfasen til EM og andre internasjonale konkurranser, tok seg tid til å hjelpe og veilede yngre og uerfarne jenter som her fikk en enestående anledning til å se hvordan tingene skal gjøres. Å få veiledning og tips fra de aller beste er uvurderlig, og jentene visste å sette pris på og benytte seg av det.
Det er ikke tvil om at mange reiste hjem med nye idéer og arbeidsoppgaver, for ikke å snakke om større inspirasjon og pågangsmot

Lørdagens foreleser var Trine Bjarmann fra MOT, http://www.mot.no
Under hennes ledelse diskuterte vi hva slags holdninger, verdier og kultur vil vi ha blant jenteløftere. I diskusjonen kom det fram at vi ønsker

-         et positivt og inkluderene miljø der alle kan føle seg velkommen og respektert på det nivået de befinner seg.

-         et miljø som tar godt imot og bryr seg om nykommere.

-         et miljø som har plass til godt humør og en uhøytidelig tone

-         et miljø som lever opp til valgspråket STERK, BLID OG DOPINGFRI

Vi tok også opp det tilbakevendende spørsmålet:  Hvordan få flere jenter til å starte med styrkeløft og delta på stevner? Hvordan kan vi markedsføre idretten og friste jenter til å prøve seg?

En ting som kom fram i diskusjonen var at mange jenter begynner med styrkeløft fordi de blir dradd med av kjærestene sine.
Gutter som får høre: “Hva! Skal du på trening nå igjen?!” burde kanskje svare: “Ja, bli med da vel!”  Å få støtte og veiledning av en person en kjenner og stoler på kan senke terskelen for en jente som ellers tenker seg om to ganger før hun våger seg bort i kroken der de store guttene står og brøler og smeller med tunge skiver.

NSF har gitt ut en artig brosjyre bygget på idémyldringen på fjorårets jentesamling. Den gir 22 grunner for jenter til å drive styrkeløft, grunner som kan overbevise den mest skeptiske. Brosjyren finnes på forbundskontoret, men der bør den ikke bli liggende lenge. Klubbene bør få tak i den snarest, og spre den blant jenter som er nysgjerrige og modne for utfordringer.  

Søndagens foredragholder var Astrid Waaler Kaas, generalsekretær i Norges Orienteringsforbund. http://www.orientering.no
Orientering er, som styrkeløft, en ikke-olympisk idrett som jobber  med image og rekruttering, og Waaler Kaas fortalte om veiene de har valgt og erfaringer de har gjort seg.

Hun la stor vekt på at det er viktig å undersøke nøyaktig hvor man befinner seg og definere nøyaktig hvor man har tenkt seg før man legger i veg med tiltak og prosjekt. Å stikke ut fornuftig kurs er vel noe orienteringsløpere vet mer om enn de fleste.  
Hun understreket også at når vi definerer nye holdninger og verdier vi vil stå for, må vi sørge for å parkere de gamle og avlegse så de ikke fortsetter å prege arbeidet av gammel (u)vane.
Foredraget hennes var meget interessant og nyttig for alle som vil jobbe målrettet, enten det er individuelt på trening og det personlige plan, lokalt i klubben, eller nasjonalt / internasjonalt i forbundet.  

Undertegnede, aktiv løfter i klassen for eldre veteran, holdt et innlegg under overskriften Mot i brystet, vett i pannen, stål i ben og armer,  http://www.gry.is/styrkeno.htm
Det handlet om den mentale gevinsten av å drive med styrkeløft. Det er anerkjent at styrketrening øker selvtilliten, respekten for egen kropp og pågangsmot i dagliglivet – ikke minst blant kvinnelige utøvere. Det utbyttet skal ikke undervurderes og kan gjerne fremheves når vi møter fordommer om at styrkeløftere bare har muskler å fare med – også mellom ørene.

Sosialt var samlingen en udelt suksess, det er gøy å bli kjent med andre og det bli ikke tid til å sette seg ned alene og kjede seg og føle seg utenfor. Vi spiste sammen, gikk tur sammen, delte rom og trente sammen, pratet og lo sammen, oppdaget hverandre.

Pr. 3. april 2006 har Norges styrkeløftforbund registrert lisens for 36 kvinnelige løftere. Det er ikke mye å skryte av. Styrketrening er like sunt og nødvendig for jenter som for gutter. Styrkeløft som idrett passer like bra for begge kjønn.
Tøffe jenter i alle aldre bør få utfordringen: BLI MED, DA VEL!

U/J/V - NM 2005

Etter at jeg hadde satt to norske veteranrekorder på det siste islandske mesterskapet, tenkte jeg at jeg kanskje hadde noe å gjøre på NM for ungdom og veteraner 2005. Det var jo nærliggende ettersom mesterskapet skulle arrangeres i Bergen og alt og det. Jeg hadde rikelig tid til å forberede meg. nå skulle jeg skikkelig skrive meg inn i de norske bøkene. Treningen gikk bra, særlig gikk det framover i bøy. Derfor bestemte jeg meg for å konkurrere i samme vektklasse igjen for å prøve å forbedre min egen rekord i bøy før jeg tar steget opp i eldre veteran ved nyttår. KRAFT skulle holde islandsk cupstevne helgen før, og jeg bestemte meg for å ta det som en generalprøve. Det var jo en stund siden jeg hadde vært med på stevne.  Jeg overtalte Maria til å bli med til Norge, kjøpte flybilletter, fikk fri på jobben, meldte meg på til stevnene og begynte å pusse løfteskoene, stryke benkpresskjorten og polere beltespennen. Alt var klart!
 

På siste trening før cupstevnet betstemte jeg meg for å slutte men et siste markløft, en slags lykke-til-løft, prikken over i-en. Jeg hadde tatt 140 og var ferdig med treningen, men bestemte meg likevel dessverre for å ta en 135 for moro skyld. Det var ikke tungt, det var et godt utført løft, verken skeivt eller ukonsentrert, men da stangen var kommet 10 cm fra gulvet, hører jeg en ekkel lyd i ryggen og plutselig står jeg på ett bein bleik av smerte.
Jeg visste med en gang at det ikke ville bli noe cupstevne på meg, og at det også nå spøkte for NM.

Jeg haltet hjem og satte meg i en bøtte med is og tømte i meg et glass med smertestillende. Fysioterapeuten så tenksom på meg og befølte meg høyt og lavt. Han konkluderte med at korsryggen hadde hoppet ut at stilling og musklene rundt hadde sympatisert med krampe og forstrekkelser. Jaja, det kunne vært verre, tenkte jeg. Fyren begynner å kna og herje og sier at jeg skal trene lett og forsiktig. Ingen bøy eller mark thank-you-very-much. Det hadde jeg jo ikke tenkt å gjøre heller, så det var greit nok.

Nå er gode råd dyre. Hva skal jeg gjøre? Cupstevnet kan jeg glemme, det er helt klart. Isteden får jeg assistere Maria, som stiller i 75 kg klassen og setter 9 islandske rekorder på ett brett.

NM henger i en tynn tråd, men jeg bestemmer meg for å reise og varme opp og se hvordan det går. Jeg merker at det går bedre dag for dag så jeg er blitt forholdsvis optimistisk på at jeg vil klare å gjennomføre stevnet. Om det blir forbedringer av resultatene er en annen sak.

Vi reiser om torsdagen. Mesterskapet starter fredag med gamlekara. Damer og ungdommer skal løfte lørdag.

Jeg våkner tidlig fredag morgen, vi har litt å gjøre om formiddagen og så har vi tenkt å dra i hallen og se på gamlingene.
Best å stikke ut på badet og pusse tennene. Jeg rusler ut på badet, stiger inn på badegulvet og DERMED SKJER DET! Jeg glir på badegulvet rett ut i spagaten, muskelfestet øverst i høyre lår revner og jeg ligger i forsterstilling skrikende på gulvet. Det var 5 cm klaring på at jeg smalt nakken i kanten på dusjkabinettet. NEEEEIIII DET ER IKKE MULIG. DETTE KAN IKKE VÆRE SANT. BACK TO SQUARE ONE AND THEN SOME. Jeg har ikke hatt så vondt siden forrige barnefødsel.
Maria kommer løpende og glor med åpen munn. Hva skjer? Jeg kan ikke snakke og drar meg på alle fire inn på soverommet og vurderer å begynne å gråte. Jeg bestemmer meg for å droppe det..
Jeg vet ikke hva som er verst, smertene eller at jeg nå definitivt har mistet anledningen til å gjøre noe fornuftig på plattingen. Eller at det skulle skje på en så utrolig tåpelig måte. Å gli på badegulvet som en beinskjør åttiåring er for teit. Jeg presser Maria til å avlegge høytidelig løfte om aldri å fortelle hva som egentlig skjedde, vi må tenke ut en litt mindre pinlig offisiell forklaring.

Hva skal jeg nå gjøre? All fornuft tilsier at jeg skal kaste inn håndkleet og se virkelighetene i øynene. Og jeg har svart belte i fornuftig oppførsel.
- Jeg vet hva guttene ville ha gjort, sier Maria
- Å? Hva da?
- De ville bite tenne sammen.
- Is that so?? Er det alternativene? Å ta fornuften fatt - eller oppføre seg som et mannfolk?
Jeg bestemmer meg for å ikke gi meg. Jeg stiller, varmer opp og så får vi se hvor langt det holder. Jeg gir meg ikke i første omgang. 
 

Formiddagen går med til å finne et treningssted for Maria. Hun må ha en marktrening, hun forbereder seg til det islandske mesterskapet i mark der hun har som mål å ta 200kg. Linda Høyland foreslår Vektertoret. Vi er innom Puls i Strusshamn, men der har de ikke vekter nok til å fylle stangen for henne. Der treffer vi en frisk og tannløs syttiåring som viser seg å ha vært på landslaget i vektløfting og være tidligere verdensmester for veteraner. Han forteller at han har vært på Island flere ganger, bl.a. som reiseleder for et styrkeløftlag for funksjonshemmede. Vi prater lenge, løfterer finner man overalt.
 

Så drar vi til Haukelandshallen for å følge med veteranherrene. Der var det mange spreke og spenstige. Høydepunktet var da Rolf Halvorsen satte verdensrekord for superveteraner med 163 kg i benkpress i direkte tv-overføring. Det var kult. Arrangementet var forbilledlig og i pausen kunne vi se på utstyr til salgs, spise varm mat og kaker. Jeg investerte i nye knebøysko og Maria i markløftdrakt.
Jeg var skikkelig dårlig, kunne verken sitte eller gå og vi dro tidlig hjem. Etter en forferdelig omgang med massasje la jeg meg og bestemte meg for å se lyst på livet.

Den store dagen opprant med typisk bergensk vær. Det regnet trollkjerringer. Innveiing var allerede klokken 9. Der var alle jentene fremmøtt, bl.a. Hildeborg Hugdal som var stor og strålende og smilende. Tone Glomstein stod over, men Lise Engsnes var der. Hun har noenlunde samme totalvekt som jeg så det kunne bli moro. Jeg begynte tidlig å varme opp, svært rolig og jeg var skikkelig spent på hvordan det skulle komme til å gå. Jeg hadde ikke bøyd knærne siden midt i oktober. Jeg hadde vondt, men ikke uutholdelig. Men allerede i 80 kg merket jeg at jeg stod på én fot og løftet. Høyrefoten virket ikke lenger. Det var ingen styrke i den. Jeg bestemte meg for å prøve med drakt og surringer. Da ble det litt bedre. Jeg satte begynnervekten ned fra 130 til 120 og bestemte meg for å la det stå til.

For å gjøre en lang historie kort, skuffelsen var total. Jeg fikk tre ugyldige løft. Alt var over. Jeg kunne skrike.
Det var ingen vits i å fortsette. Jeg så meg ikke klare noen forbedringer i benken og jeg tvilte på at jeg ville klare å bøye meg ned til stangen i markløft. Smertene var helt enkelt for store.
Jeg tåler ikke å gi meg. Jeg hater det!! Det er ingenting i vegen for å tape for en som er sterkere når en har klart å gjøre sitt beste, men å bli disket uten å ha gjort noe i det hele tatt er for jævli!! Jeg var rasende.
Kanskje har jeg godt av en på trynet i blant. Men jeg har ikke sagt mitt siste ord, det er helt 100% bombesikkert!

Om kvelden var det fin bankett med taler og greier og nyheter om at Tollef Taksdal hadde fått bronsemedalje i benk i Florida og holdt på å varme opp i markløft. Stor applaus.

Det gikk ikke som jeg hadde tenkt. Det er ikke det verste jeg har vært med på, men det er det mest utgjorte jeg har vært med på.
Det var moro lell. Moro å bli bedre kjent med Maria, moro å treffe mange hyggelige mennesker - gamle kjente og nye fjes. Vi kom oss ut av Bergen i grevens tid, dagen før det store uværet der menneskeliv gikk tapt.

Nå er vi kommet til april. Jeg er tilbake i trening, men går fortsatt og kjenner på skaden.
Det viste seg at muskelfestet var røket helt av og nerver og sener og pø oppi der også temmlig frynsete.
Jeg konsentrerer meg om benken, teknikktrening og grunnstyrke i alle grener. Det går framover, men det er vanskelig å være tålmodig og optimistisk når det går så langsomt.

Bóndabeygjur

Hver bað um rifinn vöðva í læri?
I needed that lika hole in my head.
Ég ætla aldrei aftur að meiða mig svona. Tíu fingur upp!

Nú var ég búin að vera í nauðugu æfingarbanni meira og minna frá nóvember fram í apríl/maí.
Nú var nóg komið!

Ég var búin að taka framförum í bekknum reyndar, enda eina greinin sem ég gat æft.
Í deddinu var ég farin að geta staðið í báðar lappirnar og togað.
En í beygjunni fannst mér ég vera á byrjunnarreit. Hún var svo sem aldrei upp á marga fiskana hjá mér.
Nú var tækifæri að byrja að æfa beygjunni rétt frá grunni, vinna sig upp hægt og rólega með almennilegri tækni.

Hér dugar ekkert minna en að fá heimsmeistara til að leiðbeina sér, hugsaði ég og flétti upp undir H í gulu síðunum.
Mér til míkils léttis fann ég þar einn slíkan.
Heimsmeistari öldunga 2005. Jón Gunnarsson. Bóndinn. Öll alhliða þjálfun.
Hljómaði sannfærandi.
Við mæltum okkur mót.

Og hvert er helsta vandamálið í beygjunni? spyr hann.
Jú sko.
Fyrst er það gripið. Ég get ekki komið mér saman um hvar ég á að festa gripið á stönginni.
Hægra öxlin er svo viðkvæm að hvernig sem ég held kemur spenna í henni og það er mjög slæmt.
Sérstaklega í ljósi þess að næsta grein er bekkurinn þar sem ég þarf á öxlinni að halda!
Svo er það stangarstaðan. Hvar á ég eiginlega að hafa stöngina á bakinu?
Ég hef alltaf verið með hana á hnakkanum, en það segja mér fróðir menn sé ekki gáfulegt.
Síðan er það lappastaðan. Hversu gleitt á ég að standa? Svona? Eða kannski svona?
Svo er það auðvitað dýptin. Aðalvandamálið.
Með öðrum orðum - ég þarf að skoða þetta frá A til Ö.

OK segir hann og nær sér í kaffibolla. Á greinilega von á langri lotu.

Byrjum frá byrjun. Gripið.
Reyndu að halda mjög vítt. Eins og stóru strákarnir gera. Þá minnkar spennan.
Ég reyni. Þetta er auðvitað alveg hræðilega vont, en reyndar léttara á öxlinni, það er satt.
Ég held áfram að reyna. Þetta er kannski ekki svo vitlaust after all.
Vont en það venst.
Stöngin færist sjálfkrafa neðar á bakið við þetta.
Hrikalega er það nú óþægilegt. Mér finnst ég vera að missa hana.
Í sjötta repsi er ég farin að halla mig ískyggilega fram.
Líkaminn myndar öfugt S, ég hef fundið upp harmónikkustílinn, einhvers konar blanda af squat og good mornings.
Réttu úr þér kerling!
Jájá góði, það er nú hægara sagt en gert. Mér finnst stöngina vera að hrynja af bakinu á mér.
Ok, færðu hana þá aðeins ofar. Þetta verður í lagi. Með tímanum finnur þú rétta staðinn, það myndast sylla á bakinu á þér.
WHAT?
Myndast sylla á bakinu? Á ég eftir að breytast í hunchback?
Og hversu lengi verður hún að myndast? Mér liggur á!
Er kannski hægt að láta búa hana til? Fá inplants á bakið?! Láta búa til eina netta litla syllu úr siliconi?
Ég hef alltaf verið frekar á móti siliconi. En það mætti hugsa sér ......
Og þó. On second thought, maybe not.

Framundan er mikil vinna. Ég ætla að ná þessu á endanum.
Þó það verði mitt síðasta verk.