U/J/V - NM 2005

Etter at jeg hadde satt to norske veteranrekorder på det siste islandske mesterskapet, tenkte jeg at jeg kanskje hadde noe å gjøre på NM for ungdom og veteraner 2005. Det var jo nærliggende ettersom mesterskapet skulle arrangeres i Bergen og alt og det. Jeg hadde rikelig tid til å forberede meg. nå skulle jeg skikkelig skrive meg inn i de norske bøkene. Treningen gikk bra, særlig gikk det framover i bøy. Derfor bestemte jeg meg for å konkurrere i samme vektklasse igjen for å prøve å forbedre min egen rekord i bøy før jeg tar steget opp i eldre veteran ved nyttår. KRAFT skulle holde islandsk cupstevne helgen før, og jeg bestemte meg for å ta det som en generalprøve. Det var jo en stund siden jeg hadde vært med på stevne.  Jeg overtalte Maria til å bli med til Norge, kjøpte flybilletter, fikk fri på jobben, meldte meg på til stevnene og begynte å pusse løfteskoene, stryke benkpresskjorten og polere beltespennen. Alt var klart!
 

På siste trening før cupstevnet betstemte jeg meg for å slutte men et siste markløft, en slags lykke-til-løft, prikken over i-en. Jeg hadde tatt 140 og var ferdig med treningen, men bestemte meg likevel dessverre for å ta en 135 for moro skyld. Det var ikke tungt, det var et godt utført løft, verken skeivt eller ukonsentrert, men da stangen var kommet 10 cm fra gulvet, hører jeg en ekkel lyd i ryggen og plutselig står jeg på ett bein bleik av smerte.
Jeg visste med en gang at det ikke ville bli noe cupstevne på meg, og at det også nå spøkte for NM.

Jeg haltet hjem og satte meg i en bøtte med is og tømte i meg et glass med smertestillende. Fysioterapeuten så tenksom på meg og befølte meg høyt og lavt. Han konkluderte med at korsryggen hadde hoppet ut at stilling og musklene rundt hadde sympatisert med krampe og forstrekkelser. Jaja, det kunne vært verre, tenkte jeg. Fyren begynner å kna og herje og sier at jeg skal trene lett og forsiktig. Ingen bøy eller mark thank-you-very-much. Det hadde jeg jo ikke tenkt å gjøre heller, så det var greit nok.

Nå er gode råd dyre. Hva skal jeg gjøre? Cupstevnet kan jeg glemme, det er helt klart. Isteden får jeg assistere Maria, som stiller i 75 kg klassen og setter 9 islandske rekorder på ett brett.

NM henger i en tynn tråd, men jeg bestemmer meg for å reise og varme opp og se hvordan det går. Jeg merker at det går bedre dag for dag så jeg er blitt forholdsvis optimistisk på at jeg vil klare å gjennomføre stevnet. Om det blir forbedringer av resultatene er en annen sak.

Vi reiser om torsdagen. Mesterskapet starter fredag med gamlekara. Damer og ungdommer skal løfte lørdag.

Jeg våkner tidlig fredag morgen, vi har litt å gjøre om formiddagen og så har vi tenkt å dra i hallen og se på gamlingene.
Best å stikke ut på badet og pusse tennene. Jeg rusler ut på badet, stiger inn på badegulvet og DERMED SKJER DET! Jeg glir på badegulvet rett ut i spagaten, muskelfestet øverst i høyre lår revner og jeg ligger i forsterstilling skrikende på gulvet. Det var 5 cm klaring på at jeg smalt nakken i kanten på dusjkabinettet. NEEEEIIII DET ER IKKE MULIG. DETTE KAN IKKE VÆRE SANT. BACK TO SQUARE ONE AND THEN SOME. Jeg har ikke hatt så vondt siden forrige barnefødsel.
Maria kommer løpende og glor med åpen munn. Hva skjer? Jeg kan ikke snakke og drar meg på alle fire inn på soverommet og vurderer å begynne å gråte. Jeg bestemmer meg for å droppe det..
Jeg vet ikke hva som er verst, smertene eller at jeg nå definitivt har mistet anledningen til å gjøre noe fornuftig på plattingen. Eller at det skulle skje på en så utrolig tåpelig måte. Å gli på badegulvet som en beinskjør åttiåring er for teit. Jeg presser Maria til å avlegge høytidelig løfte om aldri å fortelle hva som egentlig skjedde, vi må tenke ut en litt mindre pinlig offisiell forklaring.

Hva skal jeg nå gjøre? All fornuft tilsier at jeg skal kaste inn håndkleet og se virkelighetene i øynene. Og jeg har svart belte i fornuftig oppførsel.
- Jeg vet hva guttene ville ha gjort, sier Maria
- Å? Hva da?
- De ville bite tenne sammen.
- Is that so?? Er det alternativene? Å ta fornuften fatt - eller oppføre seg som et mannfolk?
Jeg bestemmer meg for å ikke gi meg. Jeg stiller, varmer opp og så får vi se hvor langt det holder. Jeg gir meg ikke i første omgang. 
 

Formiddagen går med til å finne et treningssted for Maria. Hun må ha en marktrening, hun forbereder seg til det islandske mesterskapet i mark der hun har som mål å ta 200kg. Linda Høyland foreslår Vektertoret. Vi er innom Puls i Strusshamn, men der har de ikke vekter nok til å fylle stangen for henne. Der treffer vi en frisk og tannløs syttiåring som viser seg å ha vært på landslaget i vektløfting og være tidligere verdensmester for veteraner. Han forteller at han har vært på Island flere ganger, bl.a. som reiseleder for et styrkeløftlag for funksjonshemmede. Vi prater lenge, løfterer finner man overalt.
 

Så drar vi til Haukelandshallen for å følge med veteranherrene. Der var det mange spreke og spenstige. Høydepunktet var da Rolf Halvorsen satte verdensrekord for superveteraner med 163 kg i benkpress i direkte tv-overføring. Det var kult. Arrangementet var forbilledlig og i pausen kunne vi se på utstyr til salgs, spise varm mat og kaker. Jeg investerte i nye knebøysko og Maria i markløftdrakt.
Jeg var skikkelig dårlig, kunne verken sitte eller gå og vi dro tidlig hjem. Etter en forferdelig omgang med massasje la jeg meg og bestemte meg for å se lyst på livet.

Den store dagen opprant med typisk bergensk vær. Det regnet trollkjerringer. Innveiing var allerede klokken 9. Der var alle jentene fremmøtt, bl.a. Hildeborg Hugdal som var stor og strålende og smilende. Tone Glomstein stod over, men Lise Engsnes var der. Hun har noenlunde samme totalvekt som jeg så det kunne bli moro. Jeg begynte tidlig å varme opp, svært rolig og jeg var skikkelig spent på hvordan det skulle komme til å gå. Jeg hadde ikke bøyd knærne siden midt i oktober. Jeg hadde vondt, men ikke uutholdelig. Men allerede i 80 kg merket jeg at jeg stod på én fot og løftet. Høyrefoten virket ikke lenger. Det var ingen styrke i den. Jeg bestemte meg for å prøve med drakt og surringer. Da ble det litt bedre. Jeg satte begynnervekten ned fra 130 til 120 og bestemte meg for å la det stå til.

For å gjøre en lang historie kort, skuffelsen var total. Jeg fikk tre ugyldige løft. Alt var over. Jeg kunne skrike.
Det var ingen vits i å fortsette. Jeg så meg ikke klare noen forbedringer i benken og jeg tvilte på at jeg ville klare å bøye meg ned til stangen i markløft. Smertene var helt enkelt for store.
Jeg tåler ikke å gi meg. Jeg hater det!! Det er ingenting i vegen for å tape for en som er sterkere når en har klart å gjøre sitt beste, men å bli disket uten å ha gjort noe i det hele tatt er for jævli!! Jeg var rasende.
Kanskje har jeg godt av en på trynet i blant. Men jeg har ikke sagt mitt siste ord, det er helt 100% bombesikkert!

Om kvelden var det fin bankett med taler og greier og nyheter om at Tollef Taksdal hadde fått bronsemedalje i benk i Florida og holdt på å varme opp i markløft. Stor applaus.

Det gikk ikke som jeg hadde tenkt. Det er ikke det verste jeg har vært med på, men det er det mest utgjorte jeg har vært med på.
Det var moro lell. Moro å bli bedre kjent med Maria, moro å treffe mange hyggelige mennesker - gamle kjente og nye fjes. Vi kom oss ut av Bergen i grevens tid, dagen før det store uværet der menneskeliv gikk tapt.

Nå er vi kommet til april. Jeg er tilbake i trening, men går fortsatt og kjenner på skaden.
Det viste seg at muskelfestet var røket helt av og nerver og sener og pø oppi der også temmlig frynsete.
Jeg konsentrerer meg om benken, teknikktrening og grunnstyrke i alle grener. Det går framover, men det er vanskelig å være tålmodig og optimistisk når det går så langsomt.

On fatness and fitness

Another scary trend is confusing the word `workout' with `fatloss' or `calorie expenditure.' Although the last two are positive symptoms of the fitness ritual, they are by no means synonymous. Case in point is a new product, suspiciously endorsed by Tony Robbins that can give you an hour workout in 4 minutes. Really? It can train your central nervous system to perform complex movement patterns against resistance while increasing balance, flexibility and proprioception in four minutes? Impressive.
Can it train my cat to pee in the toilet?
Sakset fra Kristas livejournal

Krista har av og til kloke kommentarer. Jeg er enig i denne:

It kind of freaks me how scared many folks still are of strong women who are not ashamed of themselves. Women who are strong from the inside make society crap its collective pants in fear. We have difficulty conceptualizing strength that is not used to dominate and control, or that is not used to exert privilege. We can't imagine that a strong woman doesn't have some negative, embittered agenda. My students ask me how a marriage can be equal. They can't figure out how a relationship can work if one partner isn't the alpha dog. I tell them we're both alpha dogs. That's why we respect each other. We don't need to pee on each other's legs to know it. They are puzzled still. They still filter and repress their anger and aggression into subtle, feminine forms that creep out like icy tentacles. They master psychological warfare and use it on one another. Instead of expressing their power and anger constructively, claiming their space, they shrink themselves tinier and tinier, hoping for eternal little girlhood. So many young middle-class women's heads are teased, spackled globes on starved bodies, like ghoulish lollipops. Urban debutantes with more money than brains literally shave parts of themselves away to be even more debilitatingly ornamental. They stumble in stiletto heels in February, tottering into snowdrifts like some kind of migratory stick insect that got lost on the way to the tropics and has no idea how the hell it wound up in a Canadian midwinter. As I walked out of an icy parking lot one day, a woman in front of me balanced precipitously on tiny points, clinging to her male partner for verticality. He protested gently at being required to support most of her bodyweight because of her choice of shoes. She shrugged and giggled. "I'm a woman," she said, "that's how it is." I'm a woman, I thought, and I want to throw up.

Many adult women treat their bodies with the kind of medicalized delicacy that should be reserved for the terminally ill. They don't do things because they don't think they can or should.

You can and do. I can and do.

It's time to discover the joy of movement and strength. Time to ask what-if. What if you get bigger? What if you get stronger? What if you did this for you and not others? What then?

Bekkurinn

Sko … ég veit ekki alveg hvernig ég á að orða það …. bekkurinn er ekki mitt uppáhald.
Hefur aldrei verið.
Og er það ekki alveg týpisk, ef einhver fréttir að ég er að dunda mér í kraftlyftingum er fyrsta spurningin alltaf: og hvað tekurðu í bekk?? Mig langar ekki að tala um hvað ég tek í bekk, það er ekki spurningin sem ég helst vil fá. 72,5 kg best hljómar einhvernveginn ekki nógu sannfærandi. Hljómar frekar aumingjalega reyndar. Ég umla því út úr mér með flóttalegu augnaráði.
Af hverju geta menn ekki frekar spurt: og hvað tekurðu í réttstöðu?? Þar er ég alveg sátt við minn árangur og get horft fast í augun á fólki og sagt 150 kg. Það finnst mér ekki til að hauspokast yfir.

Það er búið að vera streð á bekknum í allan vetur, og hægriöxlin endalaust að angra mig. Bólga í festunum sjálfsagt. Þegar verst lætur þarf ég aðstoð við að klæða mig og keyri með aðra hönd á stýri. Og svo þykist maður vera að gera þetta sér til heilsubótar!
Ég tími ekki að hvíla og rembist áfram með misjöfnum árangri. Því meira sem ég æfi, því lélegri verð ég. Ef ég hitti á auman blett missi ég allan mátt í hendinni og get rétt lyft litlifingur.

En svo fór ég á bekkpressumótið um helgina og hvað gerist? Ég styrkist um 5-10 kíló. Við það eitt að horfa á almennilega framkvæmdar lyftur bæti ég mig um heilan helling á næstu æfingu. Það hlýtur að vera Andinn sjálfur sem hefur komið yfir mig á staðnum. Það er eitt að láta segja sér til, það er annað að sjá með eigin augum hvernig á að bera sig að. Það er gallinn við að æfa á stað þar sem maður sjálfur er sterkasta manneskjan í salnum. Það vantar fyrirmyndir.

Ég er farin að taka rotator í lok æfingar til að auka flæði og liðka og ég finn merkjanlegan mun 7-9-13. Vonandi get ég farið að bæta mig úr þessu. MIG LANGAR SVO!!

Odin SK

Ég er meðlimur í Odin SK i Bergen. Til að mega keppa í Noregi og setja norsk met þarf ég að vera skráð í norskum klúbbi og Odin var nærtækur og skynsamur valkostur.

Odin SK var stofnaður 20. oktober 1992 af Robert Øren, Eirik Storebø og Øyvind Askeland. Gott hjá þeim.
Mín eina athugasemd er þessi: hverjum datt í hug að nefna klúbbinn í höfuðið á Óðni??

Í mínum huga var Óðinn sjóndapur aumingi sem eyddi mestan tíma í lazyboy-hásæti sínu með bjórglas í annari að hlusta á fréttir. Hann átti sem kunnugt er tvo hrafna sem flugu um og hleruðu samtöl manna - Huginn og Muninn. Á milli þess sem hann fékk sér sopa kvað hann montkvæði um sjálfan sig.
Það var sonurinn Þór sem var stór og sterkur. Það var hann sem bjó í Þrúðvang (Kraftavöllum) og gekk um með Megingjörð (kraftabeltið) um mittið. Væri ekki nær fyrir kraftlyftingamenn að kenna sig við hann?
Annars, við nánara athugun hef ég grun um að Þór hafi borðað berserkjasveppi og annan arfa til að stappa í sig stálið og auka sér mátt. Hann varð óútreiknanlegur og viðsjáll af þessarri fæðubót. Hann er kannski engin sérstök fyrirmynd þegar allt kemur til alls. Kraftlyftingamenn eiga hvorki að borða berserkja- né aðra sveppi. Við ættum frekar að halda okkur við Óðin og bjórinn.

Nóg um það.

Ég var á leiðinni til Bergen og pakkaði niður æfingagallann með það fyrir augum að koma við í Haukelandshallen.

Heima á Askøy biðu mín nýir félagsbolir merktir Odin og með mynd af nefndum Huginn og Muninn á bringunni. Rolf hafði komið við með heilan bunka af metskirteinum. Ég kom af fjöllum. Varla hafði ég sett SVO mörg met? En samkvæmt skjölunum hafði ég sett 18 norsk öldugamet í nóvember 08. Geri aðrir betur. 
Það kom reyndar í ljós að ein og sama lyftan var skráð sem met í fleirum en einum flokki, ég fékk skráð allt að 4 met fyrir eina lyftu. Þá er maður auðvitað ekki lengi að komast í Guinness.

Ég hafði komist að því að það átti að halda lágmarksmót í bekkpressu í lok föstudagsæfingunnar einmitt þessa viku, upplagt tækifæri fyrir mig til að hitta fólkið. Þetta var lokasjens fyrir suma að ná lágmörkum fyrir norska bekkmótið.
Í salnum voru mörg þekkt andlit og öll brosandi. Nice. Eintómir strákar eins og venjulega, þangað til Linda mætti á æfingu.
Ég ætlaði mér ekki stóra hluti, hitaði rólega upp og lyfti á kjötinu 60 - 65 - 70 mjög létt og sársaukalaust.
Ég var svo skömmuð fyrir að hafa verið allt of góð við sjálfa mig, og það var kannski eitthvað til í því. Ég hefði mátt taka 65 - 70 - 75, ég hugsa það hefði tekist. Þeir bjartsýnustu stungu upp á 80 kg, en það held ég hafi verið utan seilingar. Kannski asnalegt að reyna ekki, en too late now.
Mér sýnist ég vera á áætlun fyrir íslandsmótið. Þá langar mig að reyna við 90 kg, það er markmiðið í dag.

Ég er hætt við að taka þátt í norska bekkmótið í mars eins og ég upphaflega var að velta fyrir mér. Þegar ég talaði um það við vinkonur mínar í Askøy, urðu þær umsvifalaust fyr og flamme og fóru strax að skipuleggja fanclub og hvatningahróp í bandarískum cheerleader-stíl. Mig langaði að mæta þó það væri ekki til annars en að sjá þessar heiðvirtu konur mæta í búningum með fánum og veifum til að hvetja mig til dáða. En þetta var ekki góð tímasetning og verður að bíða betri tíma.

Ég náði einni æfingu í höllinni líka, mánudagar kl. 17.00 er greinilega góður tími. Salurinn var fullur af körlum af öllum stærðum og gerðum, með og án fata og græjum, másandi og blásandi og bláir í framan. Ég fann mig. Það var að vísu þröngt stundum, það er engin smá fyrirferð í svona gæjum, en þetta hafðist án teljandi vandræðna. Rolf og Lars (sem er sá allra einlægasti og sætasti ever) aðstoðu mig þegar á þurfti að halda. Ég náði góðri æfingu.

Ég hlakka til að sjá hvernig félögunum mínum gengur í NM á heimavelli. Áfram Odin!

Hreinræktuð kraftlyftingarkona

Ég er orðin félagi í Oslo Styrkeklubb. Til að svo mætti verða þurfti ég að borga félagsgjald, með afslætti 700 norskar, og skrifa undir eiðstaf þar sem ég lofaði að haga mér eins og maður, vera sjálfri mér og sportinu til sóma í hvítvetna og ekki nota ólöleg efni – að viðlögðum sektum og eilífa smán og útskúfun. Ég skrifaði undir með glöðu geði. Ég reyni alltaf að haga mér eins og maður, mér þykir vænt um sportið og reyni að mæla með því þegar tækifæri gefst og ég veit ekkert um og kem ekki nálægt ólöglegum efnum.
Lyfjamisnotkun er ein helsta pest í íþróttaheiminum í dag, og því miður hafa kraftlyftingar á sér alveg sérstaklega slæmt orð. Það finnst mér glatað.

Ég átti gott spjall við formann norska kraftlyftingasambandsins. Hún fræddi mig um að einhugur væri þar innandyra um að reka af sportinu slyðruorðið og uppræta hugsanlegu svindli í nánu samstarfi við WADA og norska íþróttasambandið. Í fyrra voru framkvæmd rétt innanvið 200 lyfjapróf á meðlimum sambandsins á öllum stigum. Frode Rui, landsliðsmaður, þurfti að mæta 15 sinnum í prófun ef ég man rétt. Og landsliðskonurnar sem voru á kvennamótinu voru tilkynningarskyldar og gátu átt von á því á hverri stundu að vera kallaðar í sýnitöku. Og þá er eins gott að mæta, annars ertu sjálfkrafa fallin og úti í kuldanum.

Mér finnst vit í þessu. Ég vil að kraftlyftingar njóti virðingar og álit á við hvaða öðru sporti sem er. Sérstaklega finnst mér nauðsynlegt að gefa ungum og óþolinmóðum lyftingarkonum skýr skilaboð um að halda sér frá kemískum efnum. Maður heldur að maður sé ódauðlegur þegar maður er ungur. Maður vill sigra, no matter what. Maður heldur að góð heilsa sé mannréttindi og eitthvað sem má taka sem sjálfsögðum hlut. Maður heldur að maður getur boðið líkamanum hvað sem er.

Kannski hefur það eitthvað með aldur að gera að ég hafi áttað mig á að svo sé ekki. Kannski metur maður góða heilsu meira með aldrinum. Ég hef ekkert á móti því að mæta í lyfjapróf.
Og þó ...Konur ein og ég, á breytingarskeiðinu, hafa sérstaka hormónasamsetningu í blóðinu. Með minnkandi estrogenframleiðslu hækkar testosteroninnihaldið hlutfallslega. Sem er gott fyrir styrkinn. Vonandi taka þeir það með í reikningin ... ef ég skyldi vera komin yfir lögleg mörk!!!! :-D

 Psycho/Keiko

Það vantar í þig geðveikisgenið sagði einu sinni við mig reyndur kraftlyftari.
Ég er ekki frá því að hann hafði eitthvað til síns máls. Ég er í of góðu andlegu jafnvægi. Ég þarf að hafa fyrir því að magna upp reiði og brjálæði og framleiða nauðsynlegt adrenalín í þungum lyftum. Håkon Magnus er heppinn sem hefur Mette Marit til að gera sig "adrenalinsint".

Mér tekst það stundum, og þá með því að kalla fram í hugann eitthvað sem virkilega "pisses me off". Það eru yfirleitt hlutir úr samfélaginu og umræðunni í kringum mig sem ganga  fram af mér. En það er ekki alltaf sem mér tekst að finna eitthvað nægilega bitastætt. Það vantar í mig geðveikisgenið :-(

Þegar ég var að byrja í lyftingum, svona upp úr 2000 voru það aðallega tveir aðilar sem gengu fram af mér og ég gat notað til að lyfta útá.
Þeir voru báðir vestmannaeyingar einhverra hluta vegna.
Hér var um að ræða þeir félagar Keikó og Árni Johnsen!

Keiko, s.s. fiskurinn sjálfur, var auðvitað saklaus og átti ekki nema gott eitt skilið. Það sem fór  svona hrikalega fyrir brjóstið á mér var þessi "free willy" vitleysa sem lét bandarísk börn gefa vasapeningana sína, og vestmannaeyjinga stækka flugvöllinn sinn til þess að þessi fiskur gæti komið heim og hitt ömmur sínar og frændsyskini við íslandsstrendur. Þegar hann kom hingað með sína einkaþjálfara og næringafræðinga og fréttafulltrúa var mér öllu lokið. Ég trúði ekki mínum eigin augum! Sök sér að bandaríkjamenn skyldu standa í svona dellu, en að veiðiglaðir eyjamenn skyldu taka þátt í þessari uppákomu fannst mér óskiljanlegt. Sjálf er ég komin af hvalveiðimönnum í föðurætt, afi drap hvali við suðurskautslandið Ég hefði viljað sjá Keiko breyttan í kjötbollum handa sveltandi börnum.

Ef ég var að fara undir stöng í þunga lyftu og Jónsa fannst ég vera eitthvað sloj, nægði fyrir hann að segja hátt og ákveðið "KEIKO!" þá kveiknaði brjálæðislegt augnaráð hjá minni og ég æddi í lyftuna eins og ólm kvíga.  

Sömuleiðis með Árna Johnsen. Hann stóð í stórræðum á þessum árum, byggði kirkjur á Grænlandi og gerði upp þjóðleikhús og önnur hús á kostnað almennings. Það var samt ekki þjófnaðurinn hans sem fór mest í taugarnar á mér, heldur meðfæddur hrokinn og skilningsleysið hans á eigin afbrotum. Ég bókstaflega sá rautt þegar einhver nefndi þennan annars meinlausa mann á nafn. Ég lyfti mörg tonn út á þessa reiði og stend sjálfsagt í þakkarskuld við manninn fyrir vikið.

Jónsi lærði að það dugði að segja "KEIKO" eða "ÁRNI JOHNSEN" hátt og ákveðið, þá ærðist ég á nóinu.

En nú eru breyttir tímar. Keiko er dauður og grafinn, og Árni Johnsen læðist með veggjum. Hvað á ég til bragðs að taka?

Ég er að leita að nýjum reiðihvata.

George W. Bush dugði í þó nokkrar bætingar þegar hann var nýtekinn við embætti, en nú er hann búinn að gera svo margar gloríur að maður er hættur að kippa sér upp við það. Hvað þá æsa sig yfir þeim.

Hvað með Hannes Hólmstein? spurði vinkona mín mér í framhaldi af hæstaréttardómnum. Fer hann ekki í taugarnar á þér?

Þetta var skarplega athugað hjá henni, því svona svindl er einmitt eitthvað af því tagi sem virkilega gerir mig reiða. En Hannes Hólmsteinn er einhvernveginn of brjóstumkennanlegur til að það sé hægt að reiðast honum almennilega. Árni Johnsen hafði þó style! Hannes er bara pathetic.

Svo nú er ég sem sagt á höttunum eftir einhvern sem getur reitt mig til reiði. Ég stefni á bætingar í nánustu framtíð, svo mig liggur á.
Ætti ég kannski að auglýsa? Eftir einhvern sem tekur að sér að æsa upp miðaldra konur?
Það er þá best að orða auglýsinguna þannig að hún geti ekki misskilist