Bikarmót KRAFT 2008

Ég skráði mig á bikarmót KRAFT sem nokkurskonar generalprufa fyrir norska öldungamótið framundan. Mér fannst ég þurfa að fá eina loka tækniæfingu, enda er ég búin að einbeita mér algerlega að tækni  undanfarnar vikur og jafnvel mánuði. Ég hef örugglega oft verið líkamlega sterkari en nú, en aldrei jafn örugg tæknilega.

Sem tækniæfing var mótið algert suksess! Ég fékk 27 hvít ljós, og geri aðrir betur.

Og það var ekki vegna þess að ég var að lyfta laufléttar þyngdir. Fjögur norsk og þrjú norðurlandamet öldunga og besta bekksería ævi minnar vitna um það.

Eftir íslandsmótið í vor setti ég stefnuna á norska öldungamótið og ég vissi að ég hefði ekkert erindi þangað nema ég gæti bætt beygjustílinn minn um 300%. Síðan hef ég algerlega einbeitt mér að því að hætta að detta svona mikið fram í lyftunum, standa í hælunum og fara djúpt. Ég hef notað lægri þyngdir og æft með upphækkun undir hælunum og frontbeygjur í stórum stíl. Ég hef líka fjölgað brókaræfingum.

Mestu munaði um einkaæfingu sem ég fékk að taka með bæði Maríu og Klaus sem aðstoðarmenn. Hokus pokus, Gry i fokus, eins og Klaus myndi segja.

Þar gat ég skoðað í rólegheitum og öryggi beygjurnar með þeirra aðstoð og út úr því komu þrjú atriði sem ég síðan hef lagað:

Nr. 1) að standa beinna undir stönginni þegar ég tek hana af,

Nr. 2) að standa gleiðar

Nr. 1,2 og 3) að auka hraðann, að fara úr lúsarbeygjum í leifturbeygjur.

Það tókst mér vel á bikarmótinu og vonandi líka í Noregi.

Ég tók seríuna 110 – 115 – 122,5. Kannski ekkert meiriháttar, en allar beygjurnar voru öruggar og djúpar og það var aðalatriðið. Gott fyrir sjálfstraustið.

Á bekknum var ég búin að fá leiðsögn Jakobs Baldurssonar á Akranesi, og menn verða ekki samir eftir það. Þar lærði ég fyrst og fremst að nota víðara og fastara grip og fékk almennt aukið öryggi og sjálfstraust sem aldrei má vanmeta. Enda náði ég þremur öruggum og fallegum lyftum á mótinu, 75 – 80 – 85. Það hefði nú þurft að segja mér það þrisvar fyrir nokkrum árum að menn ættu eftir að hrósa mig fyrir bekkpressur. 

Deddið ætlaði ég enn og aftur að láta mæta afganginn. Ég var ekki búin að æfa það sérstaklega, enda tæknin ok þar. Ég ákvað líka að sleppa brókinni og lyfta brókarlaus, eða þannig. Í því ástandi sem ég er núna er hún hvort eð er meira til trafala en gagns. Þá vil ég frekar sleppa henni og njóta þess að lyfta sársaukalaust. Ég lækkaði byrjunarþyngd niður í 110, sem eiginlega var síðasta upphitunarþyngd, til að tryggja metin sem voru komin. Síðan fór ég í 122,5 og var nú eiginlega orðin södd og sæl. En María fussaði og sveiaði og lamdi mig í framan og sagði mér að láta  svo lítið að taka norðurlandametið í deddi líka fyrst ég væri nú að þessu! Ég hundskaðist þess vegna fram og lyfti 132,5 áreynslulítið.

Við þetta hækkuðu norsku metin í þessum flokki um samtals10 kg. Mér líður eins og Elena Isinbajeva sem alltaf hækkar metin sín með minnsta mögulega mun, 1cm í einu. Hennar met eru reyndar heimsmet ....

Ég var mjög sátt við sjálfan mig í þetta skiptið og fann til mun meira öryggis en síðast. Hugarfarið var öðruvísi. Ég  var að mæta í mínar lyftur, mér fannst ég eiga lyfturnar og hafa vald yfir þeim, ekki þær yfir mig. Ég var í sókn, ekki í vörn og hafði þor til að taka tíma og kanna mig og hugsa áður en ég byrjaði. Vonandi næ ég þessu aftur úti.

Það munaði auðvitað líka um að hafa Maríu með sér, góður aðstoðarmaður er gulli betri.

Með einbeitinguna í botni missti ég af flest öllu sem gerðist kringum mig, þó að þar hafi verið á sveimi myndarlegir og myndskreyttir strákar af öllum stærðum og gerðum með allavega nýstárlegum hárgreiðslum og útbúnaði. Nokkrir voru að mæta á sitt fyrsta mót og náðu að klára - sem er afrek útaf fyrir sig fyrir unga og mettnaðarfulla með mömmu í salnum. Ég tek nú bara ofan fyrir þessum ungu strákum og stelpum sem leggja í þetta.  Vonandi komast þau á bragðið og halda áfram í alvöru. Það er ágætis lífslærdómur fyrir ungt fólk, held ég, að finna að hlutir gerast ekki af sjálfu sér, að það þarf að hafa fyrir þeim og leggja sig fram. Vinna. Vera þolinmóður. Ekki gefast upp. Þá verður stoltið og sjálfstraustið líka raunverulegt þegar maður nær markmiðum sínum.

Nýliðun hlýtur að vera eitt aðalmarkmiða KRAFT á þeim tímamótum sem félagið er á. Á tímum uppbyggingar til nýrrar framtíðar eru ungu strákarnir og stelpurnar mikilvægasta fólkið og það fólk sem þarf að hlúa að. Fólkið sem þarf að finna sig velkomið og finna stuðning og áhuga þeirra sem reyndari eru. Ég veit t.d. sjálf að þegar ég var að byrja hefði mér þótt frábært ef félagið hefði haldið æfingarbúðir, eða æfingarfund þar sem ég hefði getað komið og fengið tilsögn reyndra manna um tækni, æfingarprógröm og útbúnað. Og kynnst öðrum úr sportinu svo maður fyndist sig vera hluti af einhverjum félagsskap. Ég segi bara svona ....

Aðstaðan var ágæt fannst mér, og flest vel gert. En ymislegt hefði auðvitað mátt betur fara. Einhverja hluta vegna eru alltaf fullt af last-minute reddingum á staðnum sem reyndir mótshaldarar ættu að geta komist hjá með smá fyrirhyggju. Slíkar uppákomur eru mjög truflandi fyrir keppendur og áhorfendur og gefa mótið viðvaningslegt yfirbragð sem er óþarft.

Dómaratvíeykið með góðum viðbót var á sínum stað og á heiður skilið. Þegar sambandið næst kýs sér heiðursfélaga skal ég mæla með þeim Helga og Herði.
Jafnvel þó ég eigi á hættu að vera kölluð dómarasleikja.

Meistarmót unglinga og öldunga 2008

Jæja, þá er ég loksins búin að vinna titil í kraftlyftingum. Er opinberlega sterkasta kona Noregs yfir fimmtugt. Að vera búin að æfa markvisst mánuðum saman og ná síðan að klára dæmið þegar á hólminn er komið er meiriháttar lífsreynsla. Líka fyrir kerlingar eins og mig.

Mér fannst ég þurfa að sanna mig. Ég var búin að mæta á stelpumót tvisvar og hafði fengið skráð á mig þó nokkur norsk öldungamet án þess að hafa nokkurntímann sýnt landanum að ég kunni  yfirleitt að lyfta. Nú var tími til kominn.
 

Eftir endurkomu á íslandsmótinu í apríl setti ég stefnuna á norska unglinga- og öldungamótið í Ganddal. Og ég sagði öllum sem heyra vildu frá því, til að guggna ekki. Mér var ljóst að ég yrði að einbeita mér að tækninni, ég ætlaði ekki að ferðast alla leið til Noregs til að detta úr í beygjum.  Á íslandsmótinu fékk ég ekki nema tvö hvít ljós í þremur beygjum. Sem betur fer voru þau í sömu lyftunni!  

Ég hóf æfingar og vann mest í tækni í beygjum og bekk. Ég hef oft lyft þyngra svo styrkurinn var kannski ekki alveg í topp, en það verður að vera seinna tíma mál. Ég  fjölgaði líka æfingum með útbúnaði. Mér fannst það gagnlegt, og ætla að halda því áfram. Sérstaklega í beygjum þarf ég að venjast brókinni.
 

Ég æfði töluvert með Maríu sem var á leiðinni á HM í Canada. Hún er hörkudugleg og leggur mikið á sig, aðdáunarvert. Við fórum  þrisvar saman á Akranes til að æfa bekkinn hjá Jakobi. Það var ofurgagnlegt. Allt í einu var 85 orðin örugg þyngd.
Í beygjunni létu framfarirnar bíða eftir sér. En svo náði ég einkatíma hjá Maríu og Klaus og gat tamið mér rétta fótastöðu og hraða. Það var mjög til bóta.

Bikarmót KRAFT var tvær vikur fyrir norska mótið og ég ákvað að nota það sem generalprufa. María, ódrepandi stuðningskona, bauðst til að aðstoða mig. Ég ætlaði að einbeita mér eingöngu að tækni. Mótið varð algert suksess.  Ekki nóg með að ég fékk 9 lyftur. Ég fékk 27 hvít ljós. Geri aðrið betur.

Nú fannst mér ég vera klár í slaginn. Ég var skráð til leiks fyrir ODIN SK, fékk gistingu hjá Håvard og tilboð um aðstoð frá Frey Aðalsteinssyni. Hann ætlaði sjálfur að lyfta á föstudeginum, en ég á laugardegi, svo það smellpassaði. 12 konur voru skráðar til leiks, þar af 4 í M1 og ein í M2 – yours truly. Tone Ingebriktsen og Inger Blikra voru báðar skráðar. Það fannst mér sérstaklega gaman. Fyrir Tone var þetta endurinnkoma eftir nokkurra ára hlé og markmiðið  að ná lágmörkum fyrir opna norska meistaramótið. Inger kom við á leiðinni heim frá HM í Canada þar sem hún varð heimsmeistari, setti heimsmet og var tekin inn í Hall of Fame. Mér fannst heiður að vera yfirleitt skráð á sama móti og hún. Mér leið eins og golfáhugamaður sem allt í einu er staddur í holli með Tiger Woods. Án frekari samanburðar.

Ég kom við á föstudaginn til að kíkja á þroskuðu karlana. Það var gaman að hitta gamla kunningja og finna að menn mundu eftir mér og fögnuðu. Ég skoðaði aðstæður sem voru algerlega til fyrirmyndar, hitti Frey sem var nývigtaður og fylgðist með honum rústa hvert íslandsmetið á fætur öðru.
Þetta var búið að vera langur dagur, svo ég lét bróðir minn sækja mig. Hann var í bílstjórahlutverkinu alla helgina og stóð sig vel. Sem betur fer var íþróttahöllin nálægt heimilinu.
Ég fór beint í rúmið eftir að hafa farið yfir töskuna í hundraðasta skiptið. Vigtun var klukkan 8.00, sem bauð ekki upp á annað en að fara snemma í háttinn.

Ég var ekki nervös fyrir fimm aura. Mjög skrítið. Ég var svo ákveðin í hvað ég ætlaði að gera að stressið komst ekki að. Ég var algerlega með hugann við verkefnið og var búin að fara gegnum lyfturnar svo oft í huganum að mér fannst ég kunna þær utanað. Nú var bara eftir að fara undir stöngina og klára þær.

Morguninn eftir lagði ég snemma af stað og var mætt fyrir utan höllina tíu mínútur fyrir átta ásamt Tone og Freyr sem sýndi af sér mjög óíslenskulega stundvísi. Hann hefur augljóslega búið lengi í Noregi. Svo fjölgaði í hópinn og loksins kom líka maðurinn með lyklana svo við komumst inn. Biðröð fyrir framan vigtunarklefann, loftið víbrandi af spennu. Linda vigtaði okkur. Hún var raddlaus eftir þulustarfið  daginn áður og hvíslaði. Ég hvíslaði ósjálfrátt tilbaka að ég ætlaði að byrja í 110 – 75 – 120. Svo var græjuskoðun og tekin hæð, morgunmatur og kaffi. Ég gaf mér algerlega Frey á vald og hætti að hafa áhyggjur af nokkrum sköpuðum hlut. Hann hljóp um og athugaði öll mál og hafði augu á klukkunni. Margra manna maki.

Í fyrsta sinn hafði ég ákveðið hvernig ég ætlaði að hita upp, yfirleitt hef ég látið það ráðast einhvernveginn, en nú vissi ég nákvæmlega hvað ég þurfti.
beygjur:  20 – 40 – 60 – 80 vafin – 100 í brók – 110.
bekkur: 20 – 40 – 60 – 70 í slopp
dedd: 60 – 90 – 110
Aðstaðan var til fyrirmyndar. Nóg af stöngum og nóg af plássinu. Ég gat hitað upp á mínum eigin hraða og lagt undir mig stór svæði.  Freyr var í því að tína upp eftir mér. Ég var ekki ein um að breiða úr mér, bananar lágu á víð og dreif um allan salinn eins og í apabúri.

Ég réðst á fyrstu lyftuna af ákefð. Hún skipti öllu máli, nú YRÐI ég bara að standa mig. Ég var búin að fara yfir þetta hundrað sinnum, var mjög yfirveguð, tók allan tíma sem ég þurfti og beygði létt. Hraðinn var ekki alveg nógur, ég fékk eitt rautt, en sem betur fer tvö hvít. Ég var búin að stimpla mig inn og ekki smá sátt. Ég fór svo í 117,5 sem var skítlétt, 3 – 0. Svo bað  ég um 125, nýtt norskt kerlingamet. Ég settist niður til að einbeita mér með tónlist i eyrunum, þegar ég loksins mundi hvernig ég átti að kveikja á mp3 spilaranum.  Enn og aftur upplifði ég að heilinn var hættur að starfa og allt blóðið farið út í vöðvana. Ég ætlaði aldrei að muna hvar takkinn var. Maður er gersalega rænulaus á svona móti. Ef maður hefði ekki góða aðstoðarmenn myndi maður sjálfsagt ekki rata á sviðið.  
Tónlistin gerði útslagið. Sömu lögin og á æfingum. Þau hljómuðu kunnuglega og notalega og losaði mig algerlega við sviðsskrekkinn. Ég gat ekki beðið eftir að komast að svo ég gæti ráðist á 125 og RÚSTAÐ það. Það var skítlétt. Reyndar eitt rautt, skortur á hraða á leiðinni niður, en það fauk upp eins og fis. Eins og að standa upp af klósettinu, eins og þulurinn sagði. Ég á fullt inni í beygjum, ég er viss um það.
Kraftaverkið var staðreynd, ég kláraði þrjár gildar lyftur. Nákvæmlega eins og ég ætlaði mér. Ný norsk og norðurlandamet í M2.

Ég fékk mér snickers og vatn og slappaði af. Nú voru litur strákarnir að beygja, og við höfðum rúman tíma.  

Ég hitaði upp á bekknum og hlakkaði til. Mest hlakkaði ég til að reyna við 85 aftur. Ég ætlaði ekki að fara hærra. Freyr átti fullt í fangi með að troða mig í sloppinn. Hann er ekki hannaður fyrir svona brjóstagóðar konur. En það hafðist. Ég hafði fjárfest í nýjan singlet hjá Stian daginn áður og ætlaði að vígja hann.

Ég byrjaði í 75, 2 – 1. Það var eiginlega of létt. Nú er kominn tími til að hækka byrjunarþyngd í bekknum. Næst tók ég 80 fislétt. Svo bað ég um 85. Ég hugsa að ég hefði tekið 87,5, mér leið þannig, en markmiðið var 85 kg og gild lyfta, svo ég ákvað að standa við það. Mig langaði að sannfærast um að ég hefði vald á 85. Þrjú hvít og 100% lyfta. Freyr var hrifinn.

Þannig fór það. Ég gat varla trúað því. Mér hafði tekist að gera nákvæmlega það sem hafði ætlað mér. Nú gat ég lagst undir feld með góðri samvisku og safnað kröftum fyrir deddið.

Ég hafði ekki fylgst með hinum, nema Tone sem sat við hliðina á mér baksviðs með heila hirðsveit af aðstoðarmönnum með Hildeborg í broddi fylkingar. Hún brosti sífellt breiðara í hvert skipti sem hún var búin að fara fram og lyfta.  Greinilega í formi. Inger rölti fram og aftur og skrapp öðru hverju fram til að lyfta smá. Á kjötinu, með hita og við mikinn fögnuð áhorfenda. Það var töluverður fjöldi í salnum. Ungu stelpurnar vora magnaðar. Sérstaklega Tutta.

Ég ákvað að sleppa brókinni í deddinu. Og að lyfta 135. Ég velti fyrir mér 115 – 125 – 135, en endaði í 120 – 130 – 135. Tryggja 130 ef hitt skyldi bregðast.

Ég hitaði upp. 110 var grunsamlega þungt. Ég tók mig saman í andlitinu og fór fram og lyfti 120. Mér fannst ég þurfa að hafa fyrir því.
Vertu bara róleg, sagði Freyr. Fyrsta lyftan er stundum svona, þetta gengur betur næst.
Og það var rétt hjá honum. Ég lyfti 130 skemmtilega létt.

Freyr og Jan Sjøl (sjálfur) voru að ræða málin þegar ég kom niður. Farðu í 140 sögðu þeir. Þetta var svo létt. Einmitt það já. Auðvelt fyrir þá að segja. Ég hélt mig við 135. Mér fannst mjög gott að hafa íslenskan aðstoðarmann og geta lyft á íslensku. Ég hef ekki pælt í því fyrr, en íslenskan er mitt lyftingarmál. Ég kann ekki að lyfta á norsku.

135 reyndist skynsamlega valið. Ég þurfti að hafa fyrir því. Hefði sennilega marið 137,5 en varla 140 brókarlaus. Þetta gerði 345 samanlagt. Ný norsk og norðurlandamet í M2 og 9 gildar lyftur. Ég var helsátt.

Nú vantar mig nýjan bekkpressuslopp. Menn hlógu að mér þegar ég dróg fram Inzersloppinn. Og svo þarf ég að fara að æfa hamstring og neðrabak. Stiff og dips. Byggja upp styrk. Komast aftur í 150 í deddi og 140 í beygju. Sem fyrst!

Bestu þakkir til Maríu, Klaus og Kobba. Håvard og fjölskylda. Og síðast en ekki síst til Freysa.

BYR 09   -  öðruvísi kraftlyftingamót

Ég fór á byrjendamótið 2009. Það var öðruvísi fyrir margra hluta sakir.

Í fyrsta lagi var það fyrsta mótið haldið af hinni nýskipuðu Kraftlyftingadeild ÍSI. Fyrsta mót KRAFT eftir að kraftlyftingar urðu alvöru íþrótt í skjóli ÍSI, og mættir voru 15 krakkar sem langaði til að verða kraftlyftingamenn og –konur. Þau sýndu öll mjög einbeittan lyftingavilja.

Í öðru lagi var það haldið á Keflavíkurvellinum heitnum, í gamla íþróttahúsi  hersins. Það var allt í lagi. Svolítið kalt, en ok. Amerískur andi sveif yfir staðnum. Þegar ég keyrði framhjá gamla checkpoint charlie fékk ég yfirþyrmandi nostalgíuhroll – þar stóðu vopnaðir bandaríkjamenn þegar ég kom til Íslands í fyrsta sinn 1975, en þá var flugvöllurinn á umráðasvæði hersins. Víetnamstríðið var að ljúka, Saigon var nýfallinn. 

Í þriðja lagi var þetta sannkallað byrjendamót.
Keppendur voru ungir og óhræddir. Sumir höfðu greinilega fengið góða tilsögn, aðrir renndu blint í sjóinn. Fatnaður og útbúnaður var allavega, sumir gleymdu að fara í og mættu á sviðið fáklæddir bæði að ofan og neðan. Sumir snéru rassinn  í dómarana og margir voru óþolinmóðir og nenntu ekki að bíða eftir merkjum þeirra. Sérstaklega í beygjum – dæmigerð byrjendavilla. Það nöguðu sig margir í handarbakið eftir að hafa klárað flottar lyftur og byrjað að fagna of snemma. En til þess eru byrjendamót – til að læra af. Það voru líka margar flottar lyftur og verulega gaman að sjá einbeitinguna og áhugann.

Vonandi var þetta góð reynsla hjá öllum og hvatning til að fara nú heim í hérað og æfa vel fyrir næsta mót. Vonandi  lærðu allir eitthvað nýtt og fundu verkefni til að takast á við á næstu æfingum. Vonandi hafa allir byrjendur hjá sér reynda menn sem kenna þeim að vera þolinmóðir og láta tímann vinna með sér. Sem kenna þeim að þyngdirnar koma þegar tæknin batnar og að það borgar sig að vera þolinmóður og vinna vel í undirstöðuatriðunum. Vonandi eru hjá þeim reyndir menn sem kenna þeim að kraftlyftingamenn nota ekki pillur og lyf til að bæta árangur sinn – heldur hyggjuvitið, úthaldið, þolinmæðina, þrjóskuna og þrotlausar æfingar og átök. Þessi ungmenni eiga skilið að fá slíka tilsögn.

Að öllum öðrum ógleymdum held ég að Eggert Thorarensen 14 ára kappi hafi átt hug og hjörtu allra á staðnum. Níu fallega útfærðar lyftur, hann sýndi meira öryggi en margir hinna. Ekki skrýtið að hans nánustu ljómuðu og voru bókstaflega að springa af verðskulduðu stolti.  Ég fylgðist auðvitað best með konunum sem komu sterkar inn – Ólöf, sem vissi hvað hún söng, setti meira að segja þrjú íslandsmet. Nú verður Thelma að svara fyrir sig og Breiðablik! Hinar sýndu líka mikinn styrk og efni.

Það voru ekki bara keppendur sem voru byrjendur. Tveir dómarakandidatar voru mættir í próftöku, hæfilega taugaóstyrkir, og Helgi og Hörður sátu sem æðstiprestar og skráðu hjá sér öll mistök og vafasama úrskurði. Sem voru samt ekki fleiri en svo að báðir náðu prófinu.
Dómarar þurfa að líta í öll horn og hafa örugga og ákveðna framgöngu. Það má ekki ríkja vafa um hver ræður á vellinum, frekar en í boltanum. Dómarinn ræður hvað sem raular og tautar. Mér finnst að dómarar þurfa að klæðast ákveðnum búningi eða vera greinilega merktir, eins og fótboltadómarar til að sýna skýrt að þeir eru hafnir  yfir hinum. Kannski dómarar í eins bolum, eða skyrtum, eða jökkum, eða húfum eða eitthvað.

Stangamenn voru líka byrjendur og í kennslustund hjá Ármanni sem þarf nú að fara að hugsa alvarlega  um að þjálfa upp nýja kynslóð af góðum stangamönnum. Hann verður að fara að halda námskeið. Það munar mjög um góða stangamenn, bæði öryggisins vegna og líka til að láta mót ganga vel og greiðlega fyrir sig. Keppnispallurinn á að vera eins og borð á góðum veitingarstað. Hreint og snyrtilegt og rétt lagt á, aðgengilegt og freistandi fyrir notendur. Alltaf til reiðu án þess að nokkur verður var við vinnuna sem fer í að leggja á. Og svo þarf að tryggja með öllum tiltækum ráðum að stangamenn hafi alltaf nýjustu tölur og upplýsingar innan handar svo þeir geta gengið beint til verks. Það getur ekki verið mikið mál að búa þannig um hnútana.

Nýútnefndur formaður Kraftlyftadeildarinnar var mótsstjóri. Svolítið öóruggur í fyrstu en kom sterkari inn eftir því sem hann öðlaðist aukið öryggi og yfirlit yfir það sem fram fór. Svona gengur þetta fyrir sig, you rise to the occasion.  

Meira að segja ég fékk nýtt hlutverk þar sem ég var drifin í tímatöku svo stóridaninn gæti fengið sér að borða og farið að taka myndir sem hann gerir manna best. Myndirnar voru líka öðruvísi að þessu sinni og sýndu mörg skemmtileg sjónarhorn og óborganleg augnablik og svipbrigði. Ég vandaði mig á tímatakkanum  mjög og var alveg búin í vísifingri eftir mótið.  Harðsperrur á morgunn...

Áhorfendur voru áhugasamir og nokkuð fjölmennir. Með aukinni þátttöku og aðsókn nýrra áhugamanna verður mikilvægt að fá fræðandi skýringar og kynningar á mótum. Þarna er mikill bætingarmöguleiki.

Ég held reyndar að leiðin liggi bara upp á við. Ég held að þetta sé byrjun að einhverju nýju og skemmtilegu. Ég held að allir áhugamenn um kraftlyftingar hljóti að horfa björtum augum til framtíðar. Þeir sem hafa borið hitann og þungan af starfinu undanfarið eiga þakkir skildar.

Við skammstöfuðum Byrjendamótið 2009 ”BYR-09”.

Við ættum kannski frekar að segja ”MEÐBYR-09”.

Íslandsmeistaramótið 2009

Þetta var mitt fjórða íslandsmeistaramót. Maður er ekki lengur bara gömul, heldur líka gömul í hettunni. (Hvaða hetta er verið að tala um annars?)

Mótið var sögulegt fyrir margra hluta sakir.

Í fyrsta lagi var þetta fyrsta íslandsmeistaramót sem ég hef tekið þátt í þar sem menn fóru heim eftir langan dag án þess að hafa fengið að vita hverjir urðu íslandsmeistarar! Það ríkti slík ringulreið og skipulagsleysi að það var til háborinnar skammar. Ég nenni ekki einu sinni að telja upp allt það sem hefði mátt betur fara í utanumhald um þetta mót, mér nægir að nefna söluborðið við innganginn að áhorfendapöllunum sem var vægast sagt lítið freistandi og þá staðreynd að hinn mikli glæsilegi íslandsmeistarabikar stóð eftir á borðinu þegar menn voru farnir heim. Það lá fyrir að þetta yrði fjölmennasta íslandsmót frá upphafi og þess vegna meiri þorf en nokkru sinni á þéttu skipulagi þar sem búið væri að hugsa fyrir öll smáatriði og fjölmennt starfslið með skýrar og nákvæmar verkefnalýsingar. Og örugga stjórnun og kynningu í hátalaranum. Kynnir sem segði hluti eins og t.d. "Nú  reynir Jón Jónsson við 200 kg. Næstir í röðinni eru Pétur Pétursson, Óli Ólason og Friðrik Frank" - ekki "Hver er næstur? Er það Jón? Og hvað tekur hann? Kalli geturðu komið hingað aðeins? Þetta er frábært"

Því miður var það þetta dæmalaust misheppnaða skipulag sem stóð upp úr á endanum.

Í öðru lagi barst sú frétt inn á mótið að Íþróttaþing ÍSÍ hafði samþykkt um morguninn að stofna sérsamband um kraftlyftingar innan tveggja ára. Langþráð markmið í sjónmáli. Guðjón og Sigurjón mættu á staðinn með fréttina glóðvolga beint af þinginu á jakkafötunum og uppgíraðir eftir niðurstöðuna. 

Í þriðja lagi var lyfjaeftirlitið mætt á staðinn og yours truly lenti í því. Ekki fyrr var ég komin úr brókinni eftir síðustu deddlyftu fyrr en tvær rauðklæddar konur með skjalamöppur birtust og sögðu mér að koma og pissa í glas. Ég fagnaði komu þeirra ákaft, en mikið rosalega reyndist mér erfitt að pissa samkvæmt skipun. Ég drakk fjórar flöskur af kolsýrtu sykurvatni og hálfan líter af kaffí og varð samt ekki mál. Ég var með konunum á hælunum í klukkutíma áður en ég loksins gat látið þær hafa það sem þær biðu eftir. Ný lífsreynsla það.

Í fjórða lagi var ég með nýjan aðstoðarmann. Ég hef aldrei haft nein sérstakan aðstoðarmann sem ég hef getað gengið að vísan, ekki síðan við Jónsi "hættum saman". Þetta hefur alltaf bjargast, en það hefur komið fyrir að ég hef mætt ein á mót í von um að einhver myndi bjarga mér á staðnum. Það er engin framtíðarlausn. Þegar ég var í Noregi síðast sá ég að stelpurnar þar voru flestar búnar að virkja karlana sína í málið og nú hafði María líka tekið það skref að ná sér í mann sem væri brúklegur í þetta. Mér fannst það sniðug hugmynd og ákvað að reyna að þjálfa minn upp í hlutverkið. Þegar maður hefur eignað sér karl sem hefur reynst traustsins verður í 35 ár liggur það beint við. Ég lagði þess vegna fram tillögu um að hann gerðist minn framtíðaraðstoðarmann og ég yrði hans framtíðar caddy í golfinu. Hann þurfti ekki einu sinni að hugsa sig um heldur samþykkti á staðnum.
Við hjónin höfum lifað saman í 35 ár þrátt fyrir að vera eins ólík og tvær manneskjur geta orðið og við höfum áhugamál sem varla skarast. Hans einu kynni af kraftlyftingum var að hann hefði einu sinni á ævinni komið á kraftlyftingamót.

Ég náði að draga hann með á tvær æfingar fyrir mótið til að kenna honum undirstöðuatriðin, en þurfti á endanum að semja við Klaus um að vefja mig þar sem minn maður hafði ekki náð nægilegri leikni í því fyrir mótið. Nú taka við reglubundnar vafningaræfingar í okkar hjónalífi. Það má kannski útfæra þær skemmtilega ...
En allt hitt gekk vel. Hann klæddi mig í sloppinn, meldaði þyngdir, færði mig næringu og hvatti mig óspart til dáða. Ég held að þetta geti orðið framtíðarlausn. Nú þarf bara að venja hann af því að tala svona mikið. Aðstoðarmenn þurfa að kunna að þegja og hlýða. Eins og allir góðir menn - come to think of it.

Ég hef samt grun um að hann hafi gert besta dílinn hér. Ég horfi með blendnum huga til sumarsins og sé mig í anda baksandi við stóra golfkerru einhversstaðar útí móa.

I fimmta lagi náði ég minn besta árangur ever. Í þetta skipti mætti ég til leiks með ákveðin markmið um árangur. Í þetta skipti vissi ég hvaða tölur ég þyrfti að taka til að vera a)sátt - b)helsátt - c)himinlifandi. En þær tölur voru a)360 - b)370 - c)380.

Ég byrjaði í 120 í beygjunni. Eins og venjulega hafði ég eytt síðustu tveimur æfingum í að reyna að komast niður í löglega dýpt. Árangurslítið, en ég var samt mátulega örugg um að mér myndi takast það þegar á hólminn væri komið. Það stóðst.
120 var létt og örugg. Ég fór svo í 130 sem var nýtt Norðurlandamet í mínum flokki. Það voru líka þrjú hvít ljós. Ég var s.s. búin að ná bætingu og ákvað þess vegna að láta vaða á 140 sem hefur verið mitt takmark í 5 ár. Mín besta lyfta hefur verið 137,5 sem er kjánaleg tala.
Mér fannst stöngin alveg fáránlega þung á bakinu og hugsaði með sjálfri mér "WTF - á ég að fara niður með þetta?" Ég ákvað að láta mig vaða niður og treysta á Guð. lukkuna, brókina og vafningana til að koma mér upp aftur. Ég missti eiginlega stjórn á lyftunni á leiðinni upp en Klaus öskraði inn í eyrað á mér "fight, fight!" og ég beit tönnunum saman og gerði nákvæmlega það og komst upp við illan leik. Þetta var illa útfærð lyfta en hún var dæmd gild 2-1 og ég komin með enn eitt Norðurlandametið og nýtt persónulegt líka. 15 kg bæting síðan í nóvember er ekki slæmt.

Þetta var góð byrjun og nú var um að gera að halda áfram á þessari braut í bekknum.
Ég hafði tekið 100 kg á æfingu með stoppi og pressað 105 með smá spotti. Ég hafði þess vegna látið mig dreyma um að fá að reyna við 100 kg í þriðju lyftu. En nú fann ég eiginlega strax i fyrstu lyftu að þetta var ekki dagurinn til að gera stóra hluti. Mér fannst stöngin svo þung í lófanum strax í 85. En ég kláraði þá lyftu örugglega og þannig að allir héldu að það hafði verið skítlétt og hvöttu mig til að bæta vel á. Ég taldi samt vissast að takmarka mig við 90. Það var það sem var markmiðið sem ég hafði viljað ná, lágmarksþyngdin sem ég væri sátt við, svo ég fór í 90. Hún var líka þung í lófa en fór upp með þrjú hvít. Þetta var allt samkvæmt bókinni og nú var draumurinn að reyna við 100 í þriðju. Ég vissi samt að það væri fyrirfram dæmt til að misheppnast, þetta var ekki dagurinn. 95 var samt hugsanlega doable. Ég fór ákveðin í þá lyftu og hafði hana innan seilingar en upplifði einkennilegan endi á þeirri lyftu. Ég fór upp með hana og hélt sjálf að ég væri búin að rétta úr höndunum, ég hélt raunverulega að ég væri búin að klára hana þegar ég fann að stöngin var á leiðinni niður aftur, ég var ekki alveg búin að rétta úr! Hægra megin - sem hefur verið veika hliðin í allan vetur. Ég eiginlega skil ekki hvað gerðist en eitthvað klikkaði.
Ég var sátt við 90 þrátt fyrir allt - nýtt norskt öldungamet - og ég veit að það eru bætingarmöguleikar í bekknum. Ég hætti ekki fyrr en ég næ 100 kg úr þessu!

Þá var að fara aftur í hrikalega þröngu brókina fyrir deddið. Ég ákvað að lækka byrjunarþyngd til að tryggja metin. og byrjaði í 125. Ekkert mál. Hækkaði svo í 135 sem tók í og fór svo í 140. Það var markmiðið fyrirfram og ég var ákveðin í að taka hana. Það var nokkuð nálægt toppi, ég hefði hugsanlega tekið 145 en ég er ekki viss. Þetta var samt bæting, nýtt met enn eina ferðina, í gegn með 8 lyftur og samanlagt 370 kg. Ég var helsátt. Þessi tala er lágmark fyrir þáttöku á opna norska meistaramótið og mér finnst gaman að kona á mínum aldri geti uppfyllt það skilyrði. Ég ætla samt ekki að skrá mig á það mót að sinni.
En kannki fer maður að horfa á alþjóðamót öldunga? Lágmarkið til að mega keppa fyrir Noreg á EM er 290 kg í mínum flokki.

Þetta var langur dagur í Mosfellsbæ. Mótið drógst von úr víti og var ekki búið fyrr en langt gengið í tíu um kvöldið.
Svona getur alvöru íþróttasamband ekki staðið að meistaramótum, það var sameiginleg niðurstaða allra á staðnum.
Íslandmót - eða reyndar hvaða mót sem er - heldur maður ekki bara einhvernveginn.
Odin SK hélt meistaramót í bekkpressu í síðasta mánuði. Þar var allt fyrirfram skipulagt niður í minnsta smáatriði og tveir undirbúningsfundir voru haldnir fyrir mótið með öllum sem komu að skipulaginu. Það var byrjað marga mánuði fyrir mótið að finna sjálfboðaliða. Reyndar konur höfðu umsjón með veitinarsölu og aðgangseyri, báru ábyrgð og einbeittu sér að því. Vel undirbuinn þulur einbeitti sér að því að vera þulur. Þeir sem áttu að sjá um að gera pallinn kláran vissu hvar græjurnar voru og hvaða tímamörk þeir þurftu að uppfylla. Þaulvant fólk sat á ritaraborðinu og reiknaði jafnóðum. Og sumir voru bara í að raða upp stólum og fylgjast með að salurinn væri snyrtilegur. Fyrir mótið var tilbúinn tímasettur listi yfir öll verk sem átti að vinna og nöfn og jafnvel símanúmer þeirra sem áttu að vinna þau. Það voru 173 keppendur á mótinu. Odin SK er lítill klúbbur með 38 skráða meðlimi sem sumir hverjir voru meðal keppenda á mótinu. Samt tókst með þessu þaulskipulagi að halda mótið með sóma. Svona vinnubrögð eru til fyrirmyndar. Hér eru miklir bætingarmöguleikar hjá KRAFT.

Nú þurfa allir áhugamenn og -konur um þessa íþrótt að leggja hönd á plóg til að efla sín félög og auka hróður þessarar íþróttar.
Allir geta gert eitthvað, það munar um hvert handtak hversu lítið sem það er.

Þessi törn er búin. Nú tekur við nýtt markmið: niður um þyngdarflokk.

Kópavogsmótið í bekkpressu 2009

25. júlí 2009 var sögulegur dagur í íþróttafélaginu Breiðablik. Þá hélt nýstofnuð kraftlyfingadeild sitt fyrsta mót, Kópavogsmótið í bekkpressu. Fyrsta, en vonandi ekki síðasta. Sem eldheitur Blikari var ég fyrst til að skrá mig á mótið og horfði björtum augum til framtíðar ... þangað til mér var bent á það tveimur vikum fyrir mót að þetta væri ekki kjötmót eins og ég hafði haldið heldur alvöru græjumót og ég i engri æfingu. Nú voru góð ráð dýr. Mér tókst að grafa mig niður á bekkpressusloppinn minn og mætti með hann á æfingu. Með aðstoð góðra manna komst ég í hann og tók nokkrar tilraunalyftur. Mér fannst ég vera eins og belja á svelli. Nei, hugsaði ég með sjálfri mér, þetta verður bara klúður, ég hætti við allt saman. Sem betur fer á ég góða vini sem stundum hafa vit á að hafa vit fyrir mér. María beitti hinni alþjóðlegu hvað-er-það-versta-sem-getur-gerst-aðferð á mig. Þar hitti skrattinn ömmu sína, þetta er aðferð sem ég er vön að beita vægðarlaust á aðra. Ég tók aðra sloppaæfingu sem tókst aðeins betur, svo ég ákvað að láta slag standa og vera með. Enda hvað-var-það-versta-sem-gat-gerst?

Mótið var vel skipulagt og eiga aðstandendur heiður skilið. Salurinn hentaði ágætlega fyrir bekkpressumót og öllum fánunum hafði verið komið fyrir á áberandi stað ásamt verðlaunum. Pallurinn var glæsilegur með nýsmíðanan bekk í réttum litum, lóðin snyrtilega frá gengið, rúmt um starfsmenn mótsins og áhorfendur. Reyndar hefði biðaðstaða keppenda við bakdyrnar mátt vera rýmri. Þar myndaðist hálfgert kaos.
Söluborðum hafði verið komið fyrir og þaðan barst lokkandi vöfflu- og kaffiilmur sem truflaði einbeitinguna ekkert smá! Borðið var vel skipað, stangamenn með sitt á hreinu og dómarar mættir til leiks. Verðlaunaafhending hátíðleg, myndatakan excessive og áfram mætti telja. Upphitunaraðstaðan slapp fyrir horn, um leið og þátttakendum fjölgar þarf að bæta úr henni. Að þessu sinni voru það frekar keppendur sem brugðust, þar sem nokkrir skráðir létu ekki sjá sig, eða mættu seint og síðarmeir. Meðal keppenda var reyndar furðufugl. Gæsasteggur sem hafði verið skráður til leiks af velviljuðum vinum. Bekkpressa er auðvitað góður undirbúningur undir flest, en kannski ekki endilega hjónabandi?? Og þó ...

Ég mætti með eiginmanninn mér til halds og traust og honum fannst það ekki lítið sniðugt þegar hann þurfti að taka ábyrgð á mér með skriflegum hætti og fá formlegt keppnisleyfi sem þjálfara. Hann var kátur með það, hélt sjálfsagt að nú myndi ég hlýða, aldrei þessu vant. Hann er vanari að klæða mér úr bolum enn í, en stóð sig með prýði og skellti mér í sloppinn á nótæm. Ég hafði meldað 85 sem byrjunarþyngd, en komst í upphitun vel niður með 80 og ákvað að hafa vaðið fyrir neðan mig og byrja þar. Við vorum 6 stelpur og mynduðum okkar eigið holl. Það var skemmtilegt en alveg á mörkunum. Það var varla svo maður náði að setjast niður áður en röðin var komin að manni aftur. 80 kg var létt og skemmtilegt og rétt byrjunnarþyngd. Ég fór svo í 85 sem tók aðeins í. Ég þurfti aðeins að hugsa um 3. lyftu. Ég taldi mig vera nokkuð örugga með 87,5 en hálftæp með 90. Ég reyndi samt 90 og komst með hana upp, en útréttingin var ekki nógu jöfn og tvö rauð. Þetta hefur verið til vandræða í bekknum undanfarið ár eða svo. Þegar lyfturnar verða þungar, fer hægri hendin að bila. Það gerðist á Íslandmótinu og það gerðist núna. Samt er ég rétthent. Ef einhver hefur tillögu að lausn á þessu vandamáli er hún vel þegin. Ég var samt sátt við mitt. Ég var enganveginn búin að æfa mig upp í þetta mót, eiginlega á byrjunarreit í æfingum þannig að þetta lofar bara góðu.

María varð stigahæst kvenna, Guðmundur Erlingsson karla. Daníel Einarsson var valinn efnilegasti keppandann. Vonandi heldur hann áfram á sömu braut og fær góðan stuðning fyrir austan fjall.
Nú er verið að koma á fót kvennalandsliði hvorki meira né minna. I like. Það voru sex stelpur með í þetta sinn. Það er nýbúið að halda sérstakt stelpumót fyrir norðan. I like! Það er hugur í konum. I like!!!

Nú getur maður farið að snúa sér að öðru. Ég ætla á að gera 140 að öruggri þyngd í beygjum og stefni á 150 bæði í beygjum og deddi. Næg verkefni framundan.
Og ef bæjarstjórnarmenn standa við hálfgefin loforð verður æfingaraðstaðan bættur innan tíðar. Það væri nú gaman að eignast sitt eigið! Þá gæti maður farið að koma fyrir öllum græjunum eftir eigin höfði, raða lóðum eftir reglum feng shui og hengja upp blúndugardínur. Ég get ekki beðið....